sobota, 1 lipca 2017

Z deszczem mu do twarzy... [vol 2]


Ray
 
 około 25-lat | GILDIA | MAG | 


- Śmierdzi od ciebie człowiekiem na kilometr! Ten komentarz pada przynajmniej kilka razy w tygodniu i choć powinien się już do niego przyzwyczaić to nie potrafi. Zawsze wówczas dobywa katanę i zabarwia ją płomieniami. Jego oczy zachodzą mgłą, a on sam wyszczerza się do nieszczęśnika.
- Nienawidzę ludzi - oświadcza chłodno. - Ale jeszcze bardziej nie znoszę, gdy się mnie do nich porównuje - dodaje jeszcze, zanim zatapia swą katanę w ciele nieszczęśnika. O ile oczywiście trafi, bo z tym różnie bywa. Czasem po takiej szarży musi szybko uciekać. Z pomocą przychodzi mu wtedy teleportacja. 

DANE OSOBOWE | HISTORIA | POWIĄZANIA


[Jako, że od samego początku nie mogłam zdecydować się na rasę i miałam dwa jej typy, zdecydowałam wystartować i z drugim panem. Jakoś nie potrafię grać kobietkami. Za co z góry przepraszam. CYBER PERS oraz Wujaszek Dragon namówili mnie na podanie numeru GG: 50569079 ] 


158 komentarzy:

  1. [lol.]

    She tilted her head to the side.
    “Now, when I think about it, disabling one hand would really spice up the fight. I’ve wiped out spiders in many different ways, but had never tried that kind of challenge.” She rubbed her chin. “And to think I was once terrified of spiders…” she muttered. “Would it be weird if I say that they now hold a special place in my heart?” The way she overcame her fear wasn’t a pleasant one, but it worked. Maybe she should try something similar now.
    “I’m afraid kisses might be…” She cleared her throat, shifting in her seat awkwardly. “A little too distracting.”
    Lips had a lot of nerve endings, which until recently she had known only in theory, and not so long ago experienced in practice. Knowledge alone couldn’t describe it though. Even though for her it had been some time since they last kissed, she still could remember vividly the feeling of his lips pressing against hers. That was one of the things she could recall from that day. Most of her memories were rather foggy, but the kisses… Later as she waited for him to open his eyes during last few days, she would catch herself longing, not only for the kisses, but for them to be close again, to feel his body next to hers, his arms wrapping around her, making her feel a little more safer. Those thoughts were incredibly embarrassing. And they couldn’t kiss even now. Not publicly like that.
    She couldn’t really dance, nor she liked beer, but it was going to be fine, as long as they were together. If it wasn’t, it wouldn’t be because of beer or dancing, but because of Scotland and the meeting.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  2. [jest mi tak wygodnie, jakbym założyła kreatywne dresiki.]

    “What are you…” She couldn’t finish, as he cut her off with a kiss. She let out a surprised moan, her mind going blank.
    The nerve endings were working overtime, her brain didn’t mind. Between the waves of pleasure washing over her, she would think that she was going to kill him. Later. The kiss felt hungry, a little desperate, as if they could never do this again. It differed from the last time. Her face felt hot, her body felt hot, it was all very… hot. Oh dear. Why she couldn’t pull away? What if someone saw them?
    The kiss broke, leaving them both gasping for air. It took all of her willpower to not to lean in for more. Quite a feat, considering how extremely close their faces were to each other.
    “I’d say… that it was pretty distracting…” she whispered, taking a deep breath trying to calm her pounding heart.
    She studied his face, taking in every small detail. She couldn’t tell him what he wanted to hear. The outcome of the meeting was depending mostly on her mental strength, which was lacking to say the least. A paralysing fear would overcome her, every time she really thought about influencing beings that could crush her with a single move of a bony finger.
    She brought her hand to Ray’s face, brushing his cheek softly with her fingers. She had to be strong, stronger than she actually was. So she could see him again.
    “No need to be so dramatic, I’ll be back tomorrow,” she muttered, trying to avoid making a promise she would be unable to keep.
    Feeling as if she was about to explode, she pulled away from him, trying to look calm and composed. Trying and failing.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  3. Well, shit. That was unfortunate. There was no hoping for the hyperbole this time around, she assumed. Was he that scared of her reaction he had to hide? It was her who was scared! And not ready. So not ready.
    Well, shit. She took a couple of steps back, which made her bump into a chair, making it fall on the floor, disturbing the relatively silent sick bay. She had to go. As if startled by the noise of her own making, she almost ran out from the room, but not before bumping into Marcus.
    Well, shit. That man had the worst timing.
    “What’s the hurry?” he asked, raising his eyebrows. “Aren’t you forgetting something?”
    There actually was something she was actively trying to forget about, but she had a feeling that he wasn’t asking about that. Without uttering a word, she fished out of her a bag a big envelope and forcefully shoved it into his hands. Which was rather unusual, as it normally would take a minute to make her give up the thing.
    “You okay?” he asked, clearly concerned.
    Maybe she could still salvage this situation though.
    “Dae ye, mibbie, hae some work for me?” she asked nervously, suddenly not even able to control her accent.
    “You just went full on Scottish on me. Sorry, what?”
    “WORK. PLEASE.” She needed to hit something, to take her mind off… things. It was not anger she felt, nor disappointment, but some other negative emotions - stress, for example. And fear. And some regret. But mostly guilt.
    “Oh. Well, you were talking about spiders…”
    He didn’t question her nervousness, just told her what he needed and send her on her way. Then, he tucked the envelope she gave him, in one of the drawers in his desk, with all the others. He glanced in Ray’s general direction. Something had happened, but it was none of his business. But maybe he should just tell Ray that Willow was going to be late tomorrow.
    *
    And she was rather late. And, also, favouring her left leg. It was probably because of the bloody bandage on her thigh. Good thing she was actually in a sick bay, because her leg needed treatment. She managed to throw a leather, bloody pouch on Marcus’s desk, before being surrounded by healers. At least she didn’t have to face Ray. Yet.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  4. It wasn't really the time nor the place for this. She clenched her teeth, stubbornly avoiding his gaze, feeling as if the moment their eyes meet she would completely lose control. His nagging was distracting enough.
    “A hae… shite… I have...” she muttered, with some effort, “poison… in ma leg… tryin’ to keep it out of ma blood stream.”
    Marcus closed the curtains around her bed, concealing the sight from the rest of the sick bay, and Ray as well. She could finally relax, letting the healer to his job. Keeping poison at bay in her own body was exhausting, but nothing new. She had been focusing on that for the last few hours, until now. Her mind went blank, waiting for some new things to ponder on.
    Well, shit.
    She still had no idea what to say. Forgetting about it seemed like a bad idea. Talking about it seemed also like a bad idea. The only things coming to her mind were: No, this isn’t love, it’s oxytocin and You mean like… love love?. Sometimes it was just better to keep one’s mouth shut.
    She should had never agreed to this relationship… thing. It was obvious from the very beginning. She wasn't made for love. No one had ever loved her. Necromancers should be unable to love anything or anyone, for their own safety. Letting yourself feel those emotions only created weaknesses. She knew that. And against her better judgement she let herself get close to someone, which made her realize how empty she had felt for most of her life. But what if all she had ever wanted was comfort? Was that where this guilt was coming from? After all, no one had ever truly cared for her, comforted her, touched that way. She recalled how right it felt being with him, their fingers entwined, their lips tasting each other. Shiver ran down her spine. What if her mind only created those feelings as illusions, so she could cope with everything that had happened? Was any of it actually real for her? Or did she just wanted to feel those things?
    He had become her gath-solais, her ray of light. What was she for him? Nothing, except maybe a leech. She didn’t deserve his love.
    If it wasn’t real though, why would her heart hurt so badly every time she thought about leaving? Why did she look for him, risking her own life? Why did the feeling of happiness overwhelmed her when he woke up? Why was he on her mind more often than anything or anyone else? Even the being couldn’t sometimes grab her attention.
    “Done.” Marcus’s voice snapped her back to reality.
    Still no conclusion was reached. She had to go, she needed to over-think this whole thing some more.
    “Please, take your overprotective boyfriend back to his bed, before he hurts himself,” the healer added, before she managed to get away. She expected him to smile at slyly, but he actually seemed tired. He worked too much.
    She jumped off the bed, her dressed wound didn’t hurt that much. Walking didn’t prove itself to be much of a problem also. Unfortunately, it was rather easy to walk up to Ray.
    “It was a spider bite, nothin’ serious…” she said, crossing her arms, looking at anything else but him.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  5. [well, would you look at that, I've the same problem with "she" :D ]

    After all, he still cared about her well-being. He seemed anxious, almost defeated. She hated seeing him like this, and it was her fault. It hurt.
    “I have a tendency to over-think things, so takin’ ma time would be unfair to ye,” she said, her arms still crossed, her eyes focused on the floor. “I wasn’t ready for thi truth. I liked being happy, not thinkin’ about the consequences. That was… egotistical of me.” She paused for a second, realizing how strongly her heart was beating. “After all, I knew very well that I was goin’ to hurt ye. Sooner or later I’ll be gone. It’ll be better if… I think that…” Deep breath. She thought it would be easier. “Dinnae ye… Shite. “She cleared her throat nervously. “Don’t ye think it’ll be better to move on now, rather than lettin’ ourselves get attached to each other even more?” Oh dear, that sounded really bad. But maybe that was the right way - to say it the worst way possible. She had no idea how that would work.
    Her eyes burned, as she tried to hold back the tears. She didn’t want to leave him, but that was the right thing to do, for both of them. She wanted him to be happy, and that was something she couldn’t provide for him.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  6. “I don’t want ye to leave!” She finally verbalized her true feelings, although that wasn’t her plan. “But I am honest when saying it’ll be better if… we start the process of moving on… now. It doesn’t mean I want to… That’s just a right and logical thing to do.” Of course she didn’t want to. She actually liked being happy with him and knew very well that she would go back to her miserable self without him. But she didn’t care about her own happiness, she didn’t need it, it was just a luxury. However somehow, the thought of him forgetting her and letting her go terrified her.
    Those feelings overwhelming her, they weren’t an illusion. It wouldn’t be this hard otherwise. Feeling his arms wrapping around her, she immediately snuggled up to him, losing herself for a moment in the sound of their rapidly beating hearts. Her body trembled, as the first tears started to flow.
    “I want ye to be happy…” she whispered into his chest. “I don’t have to be. I was never meant to be happy, nor loved. Ye deserve true happiness…” Her voice caught in her throat. There were some other things she wanted to say, but they were drowned in her sobs.
    Oh dear, and now she’s crying, and some people might be watching, this is just very embarrassing.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  7. His words woke up those damn butterflies in her stomach. There were so many things she wanted and now they were in her reach, but was it okay if she took them? She was happy with him, he was happy with her, and they both wanted to cherish those bits of happiness as long as they could. But was it actually okay?
    A decision stood before her. Saying goodbye would be a sensible thing to do, it would cause the least amount of pain. Remaining together would be more comparable to drugs - joy for a short moment and then withdrawal. When putting it that way, the choice should be rather obvious. So why it wasn’t?
    It took her a couple of minutes to calm down.
    “Ye can let go of me now, I’m not goin’ anywhere…” she mumbled, sniffing like crazy, her eyes puffy and face red.
    It was a bad decision. She had no idea if she could ever love him back. Their relationship was doomed from the very beginning anyway. But the future pain was meant for the future Willow to deal with. The present Willow just wanted to be happy for a while.
    “Get back to bed, before Marcus kicks me out of here,” she added. Although it was incredibly nice to be so close to Ray after all this time, she could really bear with so much embarrassment for one day.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  8. Falling asleep so quickly? Not cool. She hoped she wasn’t the reason for his exhaustion, but also knew that it was very likely. She didn’t sleep well last night either. She looked at his peaceful face and before she knew it, she was placing a kiss on his forehead.
    If she wasn’t blushing already, she would have blushed.
    A heavy sigh escaped her lips as she plopped down in her chair, next to his bed. There was nothing to do, but a promise was a promise. She wasn’t going anywhere. Suddenly, she got attacked by a pack of tissues.
    “So I guess everything is going a-okay with you two?” Marcus appeared out of nowhere, as was his schtick.
    There was no answer, only a shrug and a sound of a nose being blown. She had no idea.
    “Have you ever thought of picking up healing magic, by the way?”
    Willow looked up at him confused. “No. Why?” Then she realized he was actually holding an enormous book.
    “Well, as I understand, your career as a necromancer clairvoyant might soon be over.” He nodded in the direction of Ray. “So maybe it’s time to learn some new stuff?” He handed her the book, which she took reluctantly. “If you want to exercise I’m sure he’ll be more than willing to help you.” He winked at her, leaving her with her own thoughts and the tome.
    The book contained some basic spells, which she could already substitute with her own techniques, although only in her own body. Those spells mostly were meant for healing others. It had never been of any interest to her, as she only needed to take of herself. Until now.
    She put the book on the bed, as it was much easier than holding it all the time. It was really thick. She began reading through it, only trying to familiarize herself with the content before doing anything else. After some time, her body lacking sleep finally gave up. The tome might not have been the best pillow, but her head wasn’t particularly picky about its… resting… place.
    Long story short, Willow fell asleep on the book. She even started drooling after some time.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  9. “No, it wouldn’t. This bed’s too small…” she mumbled, still half-asleep. She yawned, her hand covering her mouth. “Get a bigger one, then we’ll talk…” She stretched a little, rubbing her stiff neck. True, that wasn’t the most comfortable position to sleep in. Although, she was unsure if catching a wink would be possible laying next to him. The idea made her curious. After all, she usually felt more relaxed around him, his body was familiar enough for her to not have a constant need to run away. That was something.
    “I panicked again. Sorry,” she muttered. Even though still kind of sleepy, after some good old-fashioned crying and a nap she almost felt refreshed and able to form constructive statements.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  10. “What? Can ye actually make it bigger?” she asked, tilting her head to the side. Her imagination wasn’t working at its full capacity.
    Her promptness to panic couldn’t be the most pleasant thing to get used to. It reminded her that she should prepare a to-do list in case of her having a real panic attack or flashbacks. It was decided that they were going to spend some together, after all. For better or worse.
    “Well, that’s a… Shite.” Looking down at the book, she made the terrible realization. She wiped out the drool from her face and the page, which used to act as her pillow. “That’s introduction to healin’ magic. Really basic stuff.” She stifled a yawn. “Not very interestin’, but useful. Not sure, if I could ever do it for a livin’, though.” She rubbed her neck. “I was plannin’ to study this afternoon. As mostly every afternoon, so no, nothin’ special.” She shrugged. “How are your runes goin’?”
    She was glad they could still talk normally. She was actually nervous about him waking up and what would happen then.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  11. “Oh, can ye now?” she asked raising her eyebrows. “Wait, don’t answer that. Those are dangerous waters to tread.” Keeping this up, she might have finally ended up laying next to him. The possibility made her blood run cold, but also her heart race. Very confusing.
    She smiled shyly. His compliments about her prowess on the battlefield made her stupidly happy.
    “Well… Recently I had to pass on some high payin’ jobs, because of my mental state. Y’see, much of my income came not only from fighting, but lookin’ for things, people. Necromancy, at the end of the day, is mostly about clairvoyance.” She heaved a sigh. “It involves dealin’ with spirits, ghost, demons, beings that usually want to use ye, and the moment ye summon them ye’re like an open book to them. They know yer past, sometimes yer future. But most of all they know yer fears, hopes and dreams. I’ve too many of them right now, so, it’s gettin’ rather difficult for me to do this.” Her eyes fell on the book, she brushed the page with her fingertips. “I’ll have to focus on battle magic, for a while, I think. And how to stay alive as long as I can. I’ve never had the talent for defensive magic, nor illusion. And Marcus just suggested healing… Nothin’s set in stone, though. I’m considerin’ my options.”
    She looked at the book he was holding. Saying that she was interested would be an understatement. Her natural instinct of trying to study everything was kicking in with its full power. She knew there was no time, she was studying another language, learning more sophisticated battle magic spells, maybe trying out a new school of magic, not to mention the “project” she had been researching since coming to Mortiel, and had to put on hold, knowing (or hoping) that information she needed was in Scotland. Oh, and those damn golems. But that also had to wait until Scotland.
    “Shame ye’re not studin’ some semitic language,” she sighed. “I could’ve help ye then.”

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  12. “Well, I’ve a tendency to run into the fight, so I get hit a lot. Sure, I can stop the bleedin’ or pain, but manipulatin’ your own life force is exhaustin’. I’m not goin’ to be a healer, if that’s what ye’re worrin’ about.” She remembered what he said about Evelyn, that they wouldn’t have gotten along. “Just thinkin’ about takin’ more risky jobs and preparin’ for them. It’d also be nice if next time, I could ease yer…” She paused, looking away. “Ease yer pain. If we end up in a similar situation like the last time, that is.” She kind of felt bad about what happened. She was able to help him, obviously, however she still felt guilty about not bringing some kind of anesthetic and being so detached back then. Better being detached than panic, though.
    “Lovely? Who’s lovely?” She feigned obliviousness, looking around as if looking for the said lovely person. “And they know somethin’ about necromancy? When can I meet them?” Maybe, just maybe, she was fishing for compliments from him.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  13. “I like to think about ye…” she muttered, before she realized what words were leaving her mouth. Her cheeks turned red, yet again. “Anyway…” She cleared her throat. “Ye’re welcome. Although, that reminds me, that apologies are in order.” Her gaze wandered to the side for a second, before she looked at him locking eyes with him. “I had to use yer blood to find ye. I apologize.” Her words seemed to be sincere, however they felt as a part of something taught. Some kind of ritual for those situations. Maybe, because it was. Using someone’s blood was incredibly disrespectful, at least that was how she was taught. After all, necromancers could do… a lot with blood.
    “To be a master of one’s own happiness, first they’d have to be a master of their own fate, don’t ye think?” she asked smiling softly, but there was no happiness in that smile.
    His words nice and all (excluding the mention of black magic, but that was a lecture for another time), however she knew that even if she had this control over her life now, it’d be over sooner or later. The being connected to her always reminded her about that. And agreed with her words.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  14. “Well, I… summoned a spirit, showed it a map and asked to pinpoint yer location.” With his blood she didn’t need to summon a stronger being, which would had been much more risky. She wondered, however, if there would be no other way, would she do it, just to find him. “Ye know, ye shouldn’t be this eager to give yer blood to a necromancer…” She pinched a bridge of her nose. His eagerness to learn was actually charming. “With the right amount of someone’s blood necromancer can… control their mind, send a ghost or a demon to haunt them, learn everything about them…” She told him once, during one of their arguments, that she could had learned everything about him. At the time it was mostly a bluff, with the blood she had she would have learned only some of his past. “If I had any other option I wouldn’t have used yer blood, but… I just really wanted to find ye… make sure… that ye’re safe…” She shifted uncomfortably in her seat.
    Did he just say that she was a “hope in the dark tunnel”? Butterflies in her stomach fluttered vigorously, but she pulled away her hand. His feelings made her both happy and sad.
    “I forgot about something!” she exclaimed suddenly standing up, trying to sound as natural as she could. Then she remembered that she actually had forgotten about something. “I’ll be back in a few minutes!” And with this she ran out of the sick bay, only to appear again a few minutes later, breathing heavily as if she ran all the way to… wherever she had gone. Judging by her trusty messenger bag hanging on her shoulder, it was probably her quarters. Trying to catch her breath she plopped down in her chair. Without a word, from her bag she fished out a plastic bag [SO MANY BAGS] with a couple of orange round objects, commonly known as oranges.

    [nie pamiętam czy w wątku kiedyś wspominał o miłości do pomarańczy, ale możemy założyć, że wspominał, prawda? prawda. oczywiście, że prawda.]

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  15. Uśmiechnęła się pogodnie.
    - Na razie mam wystarczająco dużo obowiązków z przedszkolem, ale jeżeli znajdę tu pracowników i nie będę miała co robić to może zawitam – odpowiedziała i spojrzała na niego lekko rozbawiona. Ray strasznie się spinał gdy chodziło o tematy miłosne, cóż, powinien się cieszyć, jest młody i może korzystać z życia, może mieć gdzieś co inni powiedzą, może patrzeć tylko na swoje potrzeby i partnerki. Febe miała na głowie jeszcze dwa szkraby i miłość w takiej sytuacji nie była łatwa. Zaśmiała się szczerze słysząc jego wyznanie.
    - Sam fakt, że wymagasz od siebie samego świadczy o tym, że jesteś dobrym kandydatem, może nie najlepszym, ale masz ambicje, a to sprawi, że gdy bardziej obeznasz się z tematem to będziesz nie do zastąpienia, przynajmniej dla niej, o ile któreś z Was nie pryśnie przy pierwszym lepszym niepowodzeniu – puściła mu oko i zaraz kiwnęła głową słysząc więcej o dziewczynie.
    - Uroczo – uśmiechnęła się raz jeszcze i zaraz dotknęła dłonią ramienia chłopaka.
    - W kwestii związku zapamiętaj sobie jedno… Jak w domu popsuje się żarówka, to wymienia się żarówkę, a nie cały dom – powiedziała z powagą, jednak lekki uśmiech gościł nadal na jej twarzy – I nie bierz tego dosłownie – zaśmiała się jeszcze. Mężczyźni często nie rozumieli tego rodzaju przenośni. Zaraz odłożyła kubek i spojrzała w stronę wejścia do sali.
    - Oho, zbierają się już rodzice niektórych pociech – zauważyła i ruszyła w stronę osób kręcących się przy drzwiach wejściowych. Porozmawiała chwilę z kilkoma rodzicami po czym ruszyła do czwórki dzieci, aby je obudzić i zaprowadzić do rodziców. Zostały tylko szóstka, w tym dwójka jej dzieci i bliźniaki Mel, na szczęście cała szóstka smacznie spała.

    Febe

    OdpowiedzUsuń
  16. Bycie czyjąś nadzieją to dość spora rola, wiedziała o tym z doświadczenia. Nie wiedziała jednak czy to najlepszy pomysł, by to ona tę rolę przejmowała. Dla jego dobra.
    - Wiem. Mam swoje momenty - odparła uśmiechając się delikatnie.
    Chciała mu jakoś umilić życie tutaj, a według jej badań terenowych jedzenie pomagało. Pamiętała, że pomarańczy było sporo w jego pokoju, co musiało oznaczać, że je przynajmniej lubił. Patrząc na niego teraz, doszła do wniosku, że raczej się nie pomyliła. Cieszyło ją to, że była w stanie sprawić mu przyjemność.
    Podała mu kolejny kawałek.
    A propos przyjemności...
    - Hej, jak wrażliwe są twoje uszy? - zapytała tonem pasującym bardziej do rozmowy o pogodzie, niż tego… do czegokolwiek to zmierzało.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  17. Wzruszyła ramionami.
    - Zawsze znajdowałam to dziwnym, że uszy należą do stref erogennych - odparła. - I jesteś jedynym mężczyzną którego się w tym momencie mogę o to zapytać - dodała, nadal dziwnie spokojnie.
    Była w stanie utrzymać swoje opanowanie prawdopodobnie dlatego, że jak na razie udawało jej się nie myśleć o konkretnych uszach, tylko podchodzić do sprawy dość ogólnie. W tym momencie naprawdę zapytała z czystej ciekawości o rzecz, która od dawna ją zastanawiała. Dopóki nie będzie myślała o tym co można tym konkretnym uszom zrobić, to powinna być w porządku.
    Odsunęła się od niego trochę, szurając nogami krzesła o podłogę, lekko odchylając głowę do tyłu, żeby narzucić między nimi jeszcze większy dystans.
    - Nie wiem. Nikt nigdy nie miał okazji sprawdzić. - Zmrużyła oczy celując w niego nożykiem, którym obierała pomarańczę. - Ty też nie masz teraz okazji - dodała, patrząc na niego podejrzliwie.
    Wizja… “sprawdzenia” brzmiała… kusząco. Cholera jasna, ona to właśnie pomyślała. To jest kolejny powód, by mu na to nie pozwolić.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  18. Była trochę zawiedziona, że w końcu nie otrzymała odpowiedzi na swoje pierwotne pytanie, ale postanowiła nie drążyć tematu, widząc w jakie niebezpieczne rejony to schodziło.
    Jego ostateczna “groźba” jednocześnie sprawiała, że nie mogła się doczekać, a także przerażała. Ten dualizm uczuć zaczynał być przy nim normalny, nie była pewna czy to dobrze.
    Uniosła brew.
    - Mam chorobę morską, mówiłam ci o tym. Teraz to mnie przeraża twoja pamięć - stwierdziła, trochę niezadowolona, że musi się powtarzać.
    - Powinieneś tu jeszcze być ze względu na siebie i na własne zdrowie, nawet gdybym nie przychodziła - odparła, przewracając oczami na jego marudzenie. - Że ja ociekam... ? - zająknęła się nagle, po raz kolejny, cholera jasna, się rumieniąc. - Przecież ja nic nie robię! Jak się przestaje ociekać seksem? - Zacisnęła palce na mostku nosa, zapominając, że jej dłonie nadal się lepią od pomarańczy. Cholera. - Może mam dni płodne - mruknęła, jakby naprawdę starając się dojść do jakiś łatwo-wytłumaczalnych wniosków, a jej cykl był tak rozstrojony od tego całego stresu, że teraz już nigdy nie wiedziała na jakim etapie się znajduje.
    Chyba by nie dała rady być “całowana cała”, prędzej, by mu przywaliła. To że nie spinała się już za każdym razem gdy ją chociażby przytulał, nie znaczyło że była gotowa na przekraczanie kolejnych granic.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  19. Poruszyła się niespokojnie na krześle, gdy wspomniał o swoich uczuciach. Więc łączyły się one w jakiś sposób z pożądaniem, co raczej powinno być oczywiste, ale ona musiała świadomie połączyć te fakty.
    Trochę uciekała przed jego propozycją. Niezależnie od tego jak “naukowo” starała się do tego podchodzić, cała zagwozdka zaczynała się robić zbyt personalna. Nawet tak drobny dotyk wydawał się jej być w pewien sposób intymny, nie miała odwagi go zainicjować. Nadal sama się ograniczała, co było nawet dla niej w pewien sposób męczące.
    - Gdyby były wrażliwe, to już chyba byś to dawno zauważył… - wymamrotała, odwracając wzrok.
    Nie mogła powstrzymać natrętnych myśli, które nagle zaczęły ją nawiedzać. Uświadomiła sobie, że ktoś inny miał już okazję to sprawdzić. Nie chciała myśleć kto i w jaki sposób, to tylko ją przygnębiało, ale jej mózg zapalczywie starał się nad tym zastanawiać.
    Westchnęła ciężko, potrząsając głową.
    - To i tak nie jest, aż tak istotne - stwierdziła. - Lepiej się zajmij runami, bo nie dostaniesz więcej pomarańczy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  20. Wyrzuciła skórkę pomarańczy, wytarła dłonie mokrymi chusteczkami (które uważała za cud techniki) i powróciła bez słowa do księgi Marcusa. Skupiła się na niej całkowicie, spychając nieprzyjemne myśli gdzieś w kąt. Ten mechanizm działał od lat, jeszcze jej nie zawiódł. Poza tym naprawdę chciała się czegoś nauczyć.
    Doceniała fakt, że Ray zajął się sobą i nie czuł potrzeby wypełniała ciszy. Cieszyła się, że sama tego nie czuje. Mogli wspólnie produktywnie spędzać czas bez potrzeby ciągłego przypominania o sobie nawzajem.
    Drgnęła słysząc jego głos. Nie była pewna ile czasu minęło, zdawało się zbyt krótko. Uniosła głowę patrząc na niego trochę sceptycznie.
    - Przestaną być męczące, jeśli spędzisz nad nimi więcej czasu - odparła, bezlitośnie trzepiąc go po dłoni, którą już sięgał po pomarańcze. Nie mogło minąć aż dużo czasu, a on już sobie robił przerwę. Odsunęła od niego talerzyk na którym znajdowały się kawałki pomarańczy. - Jeżeli potrzebujesz jakiegoś słownika to mogę po niego pójść - dodała.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  21. Uśmiechnęła się delikatnie widząc jego niezadowoloną minę. Musiała walczyć z chęcią podstawienia mu pomarańczy pod nos. Przecież musiała być konsekwentna.
    Ją samą jej lektura nużyła, ale to nie znaczyło, że jej się to kiedyś nie przyda. W młodości jej wszczepiono filozofię, że sama wiedza będzie dla niej nagrodą, niezależnie od tego czy kiedyś będzie mogła jej użyć czy nie. Było jej ciężko zrozumieć, że nie wszyscy mieli takie podejście.
    - Nie nazwałabym tego regułą. To zależy od tego co robisz… - odpowiedziała mu, unosząc na niego spojrzenie. - Używamy i magii która jest w nas, i sił witalnych. Potrafimy nimi manipulować, zarówno swoimi jak i cudzymi. Przy większych zaklęciach… rzeczywiście zabierają one dużo sił witalnych, ale zazwyczaj nie samego nekromanty. Staramy się wtedy pobierać taką energię z zewnątrz. - Podrapała się po podbródku. - Widziałam przedstawienia nekromantów jako pustelników, otoczonych śmiercią, co wydaje mi się idiotyczne. Teoretycznie jest to możliwe, jako że możemy wykorzystywać siły witalne wszelkich żywych stworzeń. Sama to zrobiłam, odbierając wtedy życie jednej z jaszczurek, aby przy okazji trochę się wzmocnić. Ale robienie tego na dużą skalę byłoby głupie i nieodpowiedzialne. Wiemy, że ten świat nie ma nieograniczonych zasobów, kiedyś by się skończyły. Niszczenie wszelkiego życia, tylko dla własnej potęgi, nie jest tego warte. - Przesunęła w jego stronę talerzyk z pomarańczą. - To jest jedna z pierwszych rzeczy jakich się uczymy. To że możemy coś wziąć, nie znaczy, że powinniśmy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  22. The sudden change of the subject was rather unexpected and took her by surprise. Seeing that he was tired she decided not to press the previous one. Even though it was much more suited for her, than the one he had started.
    “I’ve noticed, it was surprisingly easy to make ye work by takin’ oranges hostage,” she said, smiling gently. “Somethin’ to keep in mind, for sure…” she added quietly.
    She was joking, of course. Probably.
    “As for me, I… I don’t know… I tolerate everythin’. Havin’ favourites would only be problematic. I had to tolerate most food.” She gave a heavy sigh. “But I like sweet things, I guess. That’s probably because mother was always strict about that I could never eat many sweets.” She shrugged. It was always about appearance. “And I might have a soft spot for things I cannot have,” she muttered.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  23. She didn’t return his weak smile, only growing more and more concerned about him. There was something wrong, he wouldn’t tell her what, obviously.
    “I do like ice-cream, yes.” She sighed. That moron was just spewing nonsense, probably to show off how not-in-pain he was. “Ye’re not well, Ray,” she said, deciding not to even ask if he was feeling alright or what was wrong. The most probable answer would probably be, “I’m okay”. Even though he clearly wasn’t. It was better not to even give him a chance to make her angry.
    “I’ll get Marcus.” She stood up, her mind already set.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  24. Just as she had predicted, deciding before making sure paid off. She hoped they won’t make a habit out of this. Reasonably open communication was her preferred way to co-exist.
    She was less worried, than she had thought she would be though. Knowing that he was in good hands really helped to cope. If she had not gotten to know Marcus, she’d most probably completely lose her cool. And now she was losing it only a little. Progress.
    The next day, she managed to come by in the afternoon. There was… something wrong with her face. The area around her left eye wasn’t moving quite right. Aware of this, she tried to cover most of it with her hair in a natural manner, that all in all just made it more obvious that she was hiding something.
    When he called her beautiful that part of her face flickered, as she lost her composure for a second. She knew it was a bad idea to come here today. Illusion magic wasn’t in her area of expertise. Keeping those spells up was tedious.
    “We’ll get ice-cream after ye get out of this bed,” she answered, trying to remain casual and show how much she wasn’t hiding anything.
    Open communication. Right.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  25. She had always been told that her face was one of the few things about her body that was worth anyone’s attention. Objectively speaking, it mostly matched up with the local standards of beauty. And even though she was fully of aware of that his words made her blush and heart flutter.
    “Nothin’!” she lied so plainly, as if on purpose.
    She just didn’t want him to be worried. She just didn’t want him to see her like this.
    The realisation hit her hard. It was the same exact behaviour that annoyed her to no end. Maybe it was time to just… trust him a little.
    The spell fell from her face, showing a swollen black eye.
    “An argument… happened,” she muttered, looking at something that wasn’t him.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  26. Or maybe she should had just kept her mouth shut.
    She sat down at the edge of his bed, cupping his cheek with her hand.
    “I’m all right, Ray,” she said gently, trying to calm him down. “No one needs to die over this. It’s a minor injury. I’ve gotten worse. Though it had never been that visible. I’m just less pretty than usual.” Her light tone sounded as if she actually meant it. Most of her anxiety came from the fact, that she was hiding this from him. “Even though yer over-protectiveness is quite apealin’ I do hope ye won’t get completely fired up.” [GET IT? CAUSE HE’S A FIRE MAGE.]

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  27. “Okay, it's gettin’ less appealin’.” She shook her head. “I'm tryin’ to say that usually I manage to protect the face.” Her body carried the marks proving that that had been the case, her skin was covered with scars old and new, and he even had the chance to see them. Twice. She winced at the realisation.
    She put her hands on his shoulders. She wanted to explain this to him, but preferred for him to be calm then. There was no need for more anger.
    “Please trust me when I say it's nothin’ to worry about…” A heavy sigh escaped her lips. “I might’ve gotten angry at someone and challenged him to a duel.” She scratched the back of her neck. “By the way, has anyone came by the sick bay with a frostbite?” she asked seemingly out of the blue.
    The matters of weird dreams and the “she” Willow decided to drop for now, though planning to bring it up later. The dreams weren't anything new, but who was she?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  28. Febe zaśmiała się pogodnie.
    - Nie wątpię, zapewne umiesz – poklepała chłopaka po ramieniu na odchodne.
    Rodzice dzieciaków, niestety, nie należeli do zbyt ufnych, dlatego Febe dziękowała w duchu Ray’owi, że postanowił milczeć. Cholera wie co by mu ślina na język przytoczyła, a przedszkole nie prosperowało tak dobrze, aby pozwolić sobie na negatywny rozgłos. Rodzicom w dzisiejszych czasach, nawet tutaj w Mortiel, wystarczyła pierdoła, aby obrzucić błotem pedagoga, nieważne czy w przedszkolu czy w szkole, byle by wina nie była po ich stronie. Kiedy uporała się z dorosłymi, spojrzała na Ray’a i przytaknęła mu, lekko się uśmiechając.
    - Jak wiesz na razie cierpię na brak pracowników, więc tak, wszystko jest na mojej głowie, ale tylko pojedynczym działaniom przypisałabym łatkę rutynowych. Dzieci są tak pomysłowe, że praktycznie codziennie ma miejsce coś nietypowego – pokręciła głową i zaśmiała się lekko.
    - Poza tym, pamiętaj, że jestem mamą, przedszkole prawie wcale nie różni się od mojego domu, poza tym, że tutaj zarabiam, a tam bym jedynie pieniądze traciła – puściła mu oko. Taka była prawda. W sumie przez te setki lat życia zdążyła odłożyć całkiem pokaźną sumkę pieniędzy, ale nie należała do osób leżących do góry brzuchem, a przez fakt samotnego wychowywania dzieci układ z przedszkolem był najlepszym rozwiązaniem na jakie wpadła. Do dziś nie pojawił się w jej głowie lepszy pomysł.
    - Może i nie biegam z mieczem i nie zabijam dziwnych bestii, ale mam tutaj swoją własną grupkę, która przy użyciu swoich zdolności potrafi zgotować niezły bigos. Powiem Ci, że dziś było nad wyraz spokojnie, ale to głównie z powodu ich ciekawości. Zainteresowałeś je jako nowy opiekun – podsumowała układając niektóre zabawki i angażując w sprzątanie pozostałe dzieci.

    Febe

    OdpowiedzUsuń
  29. Przekrzywiła głowę w bok. Spojrzała na niego szczerze zdziwiona.
    - Czemu nie jest to w porządku? - zapytała nie rozumiejąc tego toku myślenia. Starała się powstrzymywać przed nieprzyjemnymi konkluzjami, ale jakoś same jej przychodziły do głowy. Objęła się ramionami, odwracając od niego twarz, tak by zasłonić podbite oko. - Wiem, że nie wygląda to specjalnie estetycznie, ale przynajmniej z twarzy to kiedyś zniknie… - powiedziała cicho.
    To było jedyne logiczne wytłumaczenie - to wszystko ujmowało jej urody.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  30. Było coś niezwykle ujmującego w tym jak z taką naburmuszoną miną potrafił jej mówić te miłe rzeczy. Połączenie tego sprawiło, że tym razem się nawet nie zakłopotała. Odczuła ulgę, że nie chodzi o kwestię aparycji, jednak jego podejście i tak zaczynało ją martwić.
    - Kobiet się nie bije? - powtórzyła za nim. Zacisnęła palce na mostku nosa. Dla niej ten temat jeszcze nie był skończony. - Jak miałabym się czegokolwiek nauczyć przy takiej filozofii? Większość moich blizn pochodzi z treningów.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  31. Febe zaśmiała się lekko.
    - Pewnie masz i rację, może kiedyś przejdę jakieś szkolenie w tym zakresie – puściła oko chłopakowi, nie ukrywając rozbawienia. Jakoś nie widziała siebie w roli wojownika, ale życie już nie raz spłatało jej psikusa, więc kto to wie. Na pytanie chłopaka kiwnęła głową i zaraz popukała się palcem wskazującym po brodzie.
    - Jak dla mnie to możecie zacząć już jutro, zajmiesz się jej treningiem tutaj, w przedszkolu, a w przerwach pomożesz mi z obowiązkami. No, chyba, że wolisz zupełnie Innu termin, ale wydaje mi się, że masz co robić poza przedszkolem, a i mi byłoby takie rozwiązanie na rękę – zaproponowała, w końcu odszedłby jej obowiązek dostarczenia córki na miejsce ich treningu, a i zajęcie czymś Ines w czasie tutejszych zajęć było dużym ułatwieniem, przynajmniej nie rozpraszałaby grupy, jak to miała w zwyczaju. Słysząc kolejne pytanie zdziwiła się nieco, zaraz jednak posłała Ray’owi ciepły uśmiech.
    - Yensen to dość nowa znajomość, a co do zakochania, to tak, byłam i… nie martw się, niepewność to normalne uczucie w takich sprawach. W prawdzie czasy, w których ja byłam po raz pierwszy zakochana były zupełnie inne niż te teraz, żyłam jeszcze wśród ludzi i w człowieku się zakochałam, co utrudniało znacznie sprawę, ale… Jeżeli czujesz się przy tej dziewczynie inaczej niż przy każdej innej, lepiej niż przy innych, jeżeli jesteś w stanie wytknąć jej błędy, pocieszyć kiedy tego potrzebuje, rozweselić czy dać wsparcie, to jest to dobra kandydatka na miłość, jednak tylko wtedy jeżeli ona czuje i potrafi dać Tobie to samo – wyjaśniła i przytaknęła sobie sama głową. Zaraz jednak zaśmiała się na tekst o motylach.
    - Jesteś rasowym facetem, nie można przy Tobie używać metafor – zaśmiała się raz jeszcze. – Nic nie wykluwa się w brzuchu, to po prostu określenia odczucia, po prostu przy ważnej osobie często się stresujemy, aby nie walnąć jakiejś gafy, aby spotkanie było idealne, nasz żołądek wyczuwa ten stres i powoduje uczucie, jakby coś latało Ci po brzuchu. Mało romantycznie, prawda? – uśmiechnęła się pod nosem. Ray był dobrym materiałem na przygotowanie się, na odpowiedzi do dziwnych pytań dzieci, które Ines powoli zaczynała wdrażać w życie.

    Febe

    OdpowiedzUsuń
  32. Pokiwała głową, mieląc jego wytłumaczenie w głowie. Jakaś tam jej część przyjmowała do wiadomości, że przywalenie komuś tylko dlatego, że się z nim nie zgadza, nie należało do najlepszych rozwiązań, niezależnie od płci. Nie obchodziło ją z kim walczy i kto może jej przywalić. Jednak Raya najwyraźniej to obchodziło i czuła, że powinna to wziąć pod uwagę.
    - Ale to ja go wyzwałam na pojedynek, wiedziałam na co się narażam - stwierdziła, marszcząc brwi. - Jednak… następnym razem spróbuję się nie narażać, nie w ten sposób - postanowiła. Nie chciała go jeszcze bardziej martwić, a przecież nie musiała wyzywać każdego idioty na pojedynek. To była niewielka rzecz z której rezygnowała, polepszenie samopoczucia Raya było dla niej ważniejsze.
    - Dobre zachowanie chyba powinno być uniwersalną wartością większości kręgów kulturowych - stwierdziła, wzruszając ramionami. - Moja matka zwykła mówić, że okazywanie komuś szacunku ułatwia dalszą manipulację. - Westchnęła cicho, obejmując się ramionami. - Ale oczywiście, najwyższą wartością zawsze było dobro klanu. Tylko dlatego jeszcze żyję. - Nie lubiła o tym myśleć. - Tam, pośród zwykłych ludzi, jakich wartości uczą? - zapytała. Zakładała, że coś musi wiedzieć. Zanim został wyrwany z tamtego świata musiał odebrać jakieś wychowanie.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  33. - Skoczyłeś z klifu…? - powtórzyła za nim nie do końca wierząc w to co słyszy. Był chyba wtedy trochę za młody na myśli samobójcze, a jedynym innym wyjaśnieniem była głupota. - Myślę, że rozumiem trochę ten sentyment o życiu. Zawsze mnie uczono, że powinnam o siebie dbać. Ryzykowanie własnego zdrowia było uzasadnione, jeżeli mogłam coś przy tym zyskać, a także od razu się sobą zajęłam, by uszczerbek na zdrowiu nie pozostał trwały. - Westchnęła cicho. - Bo przecież nie żyjemy tak w gruncie rzeczy dla siebie. Mamy obowiązki.
    Spojrzała na Raya, powoli sobie uświadamiając, że ten sentyment, że “nie żyje się tylko dla siebie” nie zdawałby się tak nieprzyjemny, jak teraz, gdyby nie chodziło o klan. Kiedy się o nim mówiło to nie myślało, że o konkretnych osobach, tylko o całości. A gdyby tak… żyć i dla siebie, i dla innych osób? Ha! Gdyby tylko mogła!
    - Twoja matka powinna była zasięgnąć własnych rad, w takim razie - odparła Willow, czując niechęć do kobiety której nigdy nie poznała i już nie będzie miała ku temu okazji. Może to i lepiej dla matki Raya. Nekromanci byli specjalistami od bolesnych śmierci. - Ale chyba coś zostało w tobie z tych jej wcześniejszych nauk - zauważyła.
    Wyciągnęła nagle dłoń w jego stronę, chcąc mu poprawić kilka sterczących kosmyków, które pojawiły się od tego jego całego czochrania.
    - Masz bałagan nie włosy… - westchnęła.

    Willow

    OdpowiedzUsuń

  34. Yensen poruszał się z gracją na wahadle. Do przodu, do tyłu. Słyszał każdy jeden, nawet najcichszy świst przecinanego powietrza. Dźwięk ten sygnalizował gdzie i kiedy nadejdzie przeszkoda. Okhotnik z wyciągniętym mieczem sunął po konstrukcji. Ćwiczył na wahadle odkąd skończył dziesięć lat. Na początku często dostawał od lecących kłód. Później, z czasem nauczył się odpowiednio skupiać zmysły. Taka presja wymuszała szybką naukę. Albo zrobisz to dobrze, albo zginiesz. Niezbyt wychowawcze, ale niezwykle skuteczne.
    Wyczyny Raya na wahadle oglądał z uwagą. Radził sobie dość dobrze, ale miał spory problem z prędkością, mniejszy z utrzymaniem równowagi. Będzie musiał ćwiczyć znacznie częściej, aby opanować wahadło. Może i ten trening wyglądała na ostry wyciskacz potu, który nie ma zastosowania w praktyce, jednakże w rzeczywistości uczy szybkiego korzystania ze zmysłów, wyostrza je do perfekcji, a przy okazji uczy tego rodzaju gracji, który każdy mężczyzna powinien opanować. Uśmiechnął się delikatnie, gdy Ray zszedł z wahadła.
    - Jak? No myślę, co kazali mi robić w dzieciństwie – odpowiedział bez ogródek. Nie on jeden przeszedł za gówniarza piekło, nie on jeden je przeżyje. Brunet miał o tyle dobrze, że miał swoich przyjaciół i Vesemira pod ręką. Cierpiał, ale przynajmniej nie w samotności. To naprawdę pomagało. Miał do kogo otworzyć rozcięte od ostrzy usta, powiedzieć, że ma dość tego gówna, że wolałby się nigdy nie urodzić. Później papa zaprzeczał. Za każdym razem. Kazał im się zebrać w kółku, po czym jął opowiadać różne historie, by jakoś ulżyć dzieciakom, którymi się zajmował. Wszystko potrafiło się jakoś ułożyć. Schował ręce do kieszeni, przyglądając się chłopakowi. Westchnął ciężko.
    - Nie lubię. To jest trening, nie tortura. Jakby trening był prosty, to byś się gówna nauczył. Chociaż i do tego można mieć wątpliwości – odpowiedział, uśmiechając się na swój ironiczny sposób.


    Yensen

    OdpowiedzUsuń
  35. - Myślę, że przynajmniej zdarza ci się być dobrym dla innych - stwierdziła, starając się zapanować chociażby częściowo nad niesfornymi kosmykami. - Chyba, że zdarza ci się tylko być dobrym dla pięknych kobiet - dodała, uśmiechając się zadziornie. - To w takim razie więcej musiałeś wyciągnąć z nauk Gildii. - Cofnęła dłoń, zadowolona ze swojej roboty, chociaż domyślała się, że zaraz zostanie ona zniszczona. Widziała jednak pozytywy, będzie mieć wymówkę, by znowu pobawić się jego włosami.
    - Szwankuje? - obruszyła się lekko, chociaż częściowo miał rację. Skrzyżowała ręce na piersi. - To że wyszłam z podbitym okiem, nie znaczy, że przegrałam. Zyskałam satysfakcję. - Co prawda to była dość przyjemna rzecz, ale wiedziała, że wdawanie się w bójki z powodu różnych opinii nie należało do najmądrzejszych rzeczy. Dlatego przecież obiecała mu, że postara się tego już nie robić.
    - Moim obowiązkiem było doskonalenie moich umiejętności. Moje dzieciństwo głównie składało się z nauki. - Podrapała się po podbródku. - Dopiero później moimi głównymi obowiązkami stało się oczyszczanie miejsc z negatywnej energii, polowanie na ghoule, upewnianie się, że ludzie o nas nie wiedzą, poszukiwanie odpo… - Poruszyła się niespokojnie na krześle. - Poszukiwanie odpowiedniego partnera.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  36. [miałam spać.]

    Mogła nie kontynuować, mogła coś zmyślić, ale podjęła inną decyzję. Nie powinno jej dziwić to, że chciał wiedzieć więcej. To jej wina, że się na to nie przygotowała, a teraz jej żołądek ściskał się nieprzyjemnie, kiedy nie wiedziała co ma powiedzieć. Co może powiedzieć. Nie chodziło już nawet o to co uważał na ten temat byt, obecnie wielce niezadowolony. Bardziej się obawiała opinii Raya.
    Zagryzła dolną wargę, układając sobie wspomnienia w głowie. Objęła się ramionami, wbijając sobie paznokcie w skórę. Boleśnie, tak aby zagłuszyć inne, nieistniejące bodźce.
    Co mogła mu powiedzieć?
    - To zależy - odezwała się dopiero po dłuższej ciszy. - Był odpowiedni dla mnie, ale nie dla klanu. - Wbiła wzrok w podłogę. - Więc gdy poproszono mnie bym zerwała negocjacje, a później także kontakt, to to zrobiłam. To było frustrujące, ale oczywiste, racjonalne. Czasami nadal jest… racjonalne. - Dopiero od niedawna zaczynała żałować swojej decyzji, wcześniej udawało jej się to wszystko racjonalizować. - A moja matka znalazła kogoś bardziej odpowiedniego. - Zacisnęła zęby, czując jak jej ciało spina się na samą myśl.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  37. - Bardziej co on może zaoferować klanowi i co klan może zaoferować jemu - sprecyzowała. Drgnęła, gdy poczuła jego dotyk, wyrwana ze wspomnień. Pierwszy, raz od kiedy zaczęła mu o tym opowiadać, udało jej się na niego spojrzeć. - “Nie wyszło” to… za mało powiedziane. - Jej ciałem wstrząsnął dreszcz. Wzięła głęboki wdech. - Nie chcę o tym mówić… nie teraz, nie tutaj. - Czuła się trochę winna, że ucina tę rozmowę w tym momencie, ale nie czuła się na siłach, aby ją kontynuować. Zbliżała się do myśli, że będzie mu mogła o tym wszystkim kiedyś opowiedzieć, ale wolała aby byli wtedy faktycznie sami. Lecznica jednak zdawała się zbyt publicznym miejscem. Wystarczająco dużo prywatnych spraw tutaj już wyciągnęli.
    Odchrząknęła cicho, nadal spięta.
    - Jak tam ci się wszystko goi? - zapytała starając się zmienić temat. - Mam nadzieję, że nie zostaną ci blizny… - dodała. Jej umiejętności “krawieckie” pozostawały wiele do życzenia, szczególnie gdy musiała zszywać kogoś.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  38. Była mu wdzięczna, że nie drążył dalej tematu. Czuła, że długo już nie będzie mogła uciekać przed opowiadaniem o swojej przeszłości [nie po to jej robiłam backstory, by ciągle je ukrywała, DUH.].
    - Nie mam pojęcia jak sobie wcześniej beze mnie radziłeś… - odparła, posyłając mu maleńki uśmiech, który zaraz zniknął z jej twarzy na samą myśl o statku. - Ostatnio na statku uprawiałam ekstremalne spanie. Przesadziłam z eliksirami, większość podróży spędziłam na podłodze w kajucie ledwo przytomna. - Choroba morska męczyła ją najbardziej przez pierwszy dzień, jednak najłatwiej się ją przeczekiwało w kajucie. Ciasnej, zamkniętej kajucie. Wtedy wspomnienia były świeże w jej umyśle, bała się ich nawrotów, więc uspokajała się eliksirami.
    Trochę się denerowowała przed samą podróżą. Ray będzie miał okazję zobaczyć ją z gorszej strony niż zwykle.
    - A propos spania… - zaczęła, po chwili zastanowienia. - Kiedy pytałeś się mnie dzisiaj czy miałam dziwne sny… zapytałeś “czy zrobiła ci krzywdę?” [“czy ona ci coś zrobiła”? “did she hurt you”? nie wiem, nie umiem tłumaczyć, translatorium będę miała na czwartym roku.]. Mówiłeś o swojej matce?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  39. Im bliżej wyjazdu tym bardziej się denerwowała. Wszystkim. Zarówno celem podróży, jak i samą podróżą. Z jednej strony pamiętała jak ostatnio czuła się na statku i nie chciała tego powtarzać. Wiedziała, że powinno jej być łatwiej, jako że nie będzie tym razem sama. Tutaj pojawiała się jednak druga strona. Chociaż teoretycznie nie miała się czym przejmować, już przy Rayu zdarzało jej się wymiotować, przez tę jego przeklętą teleportację.
    Nadal się przejmowała.
    Ktoś zapukał do drzwi.
    Zaabsorbowana pakowaniem i przejmowaniem się, kompletnie zapomniała, że miała jeszcze wpaść do Marcusa po najważniejsze rzeczy i przez chwilę nadal nie pamiętała. Po otwarciu drzwi spojrzała na uzdrowiciela zaskoczona, rozumiejąc cel jego wizyty dopiero gdy podał jej papierową torbę.
    Eliksiry. No tak.
    I ta druga rzecz, nad którą mieli popracować. Po chwili wahania zaprosiła go do środka. Po kilkunastu minutach po raz kolejny otwierała mu drzwi, tym razem się już z nim żegnając. Przewróciła zniecierpliwiona oczami, gdy już stojąc na korytarzu po raz kolejny zaczął jej tłumaczyć jak ma używać eliksirów, słuchała go jednym uchem już chcąc zamknąć mu drzwi przed nosem, kiedy nagle przerwał, by powiedzieć:
    - O, Ray! Dobrze cię widzieć! Masz świetne wyczucie czasu. - Marcus uśmiechnął się do Raya. - Przypilnuj, aby Willow brała tylko jeden eliksir dziennie, przed snem najlepiej. I niech pije dużo wody. A, i gdy już przestanie rzygać dalej niż widzi to wyciągnij ją na pokład. Albo wynieś, jak nie będzie chciała się ruszyć. Pozwalam.
    - Kim ty niby jesteś, że możesz mu na to pozwalać? - burknęła Willow, krzyżując ręce na piersi.
    - Osobą która przez ostatnie miesiące ratowała twój tyłek średnio dwa razy w tygodniu - odparł Marcus, z dziwną powagą w głosie.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  40. Nie podobało jej się jak szybko zaakceptował zalecenia Marcusa, nawet jeżeli było to dla jej dobra. Chciała się jeszcze na niego trochę poobrażać, ale ją wziął i pocałował, i się trochę rozpłynęła w jego ramionach. Jeszcze chwilę po pocałunku trwała tak przy nim, delektując się jego znajomym ciepłem.
    - Prawie gotowa… - mruknęła, odsuwając się od niego niechętnie i ruszając w stronę biurka. Wzięła leżącą na nim kartkę, wpatrując się w nią chwilę, jakby rozważając jeszcze co ma z nią zrobić. Westchnęła ciężko. Sama tego chciała, dlatego poprosiła Marcusa o pomoc. - To jest lista… co należy zrobić jeżeli dostanę ataku paniki albo… natrętnych wspomnień. - Nie patrząc na niego, podała mu kartkę na której wypisane w punktach były czynności. - Na wszelki wypadek - dodała. Czuła, że już dawno powinna była to zrobić, ale bała się, że Ray na to spojrzy jak na jakiś nieprzyjemny obowiązek. Jednak teraz musiała mu zaufać, że będzie zwyczajnie chciał jej pomóc. Postanowiła pozwolić sobie na nim polegać. Przynajmniej na chwilę.
    - Konie. - Skinęła głową, podnosząc stosunkowo niewielką torbę podróżną, na ramieniu wieszając sobie swój nieśmiertelny chlebak i ruszyła do wyjścia.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  41. Na samo wspomnienie o teleportacji posłała mu mordercze spojrzenie, nie komentując głośno jego słów.
    Również osiodłała sobie konia, chociaż nie mogła powiedzieć, że należał do niej. Po prostu był dostępny.
    - Nie mam - odpowiedziała trochę bezbarwnym tonem. - Staram się raczej do nich nie przywiązywać - dodała, wsiadając na konia. Zawsze starano się ją nauczyć, że lepiej jest nie posiadać ulubieńców w jakimkolwiek sensie. Przynajmniej w jednym z nich poległa.
    Raczej się nie odzywała w czasie drogi do Salree, z każdą minutą czując jak żołądek jej się ściska, a dłonie drżą coraz mocniej. Może i teleportacja byłaby lepsza, nie musiałaby przeżywać tej katorgi. To już nawet nie był stres, tylko zwyczajny strach.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  42. Nogi miała jak z ołowiu, walczyła z chęcią ucieczki. Zacisnęła usta, słysząc jego pytanie. Nie była pewna, ale wołała to powiedzieć głośno, po wejściu na statek, kiedy już nie będzie mogła się cofnąć.
    Ścisnęła jego dłoń bez wahania. Miała wrażenie, że grunt powoli się kruszył pod jej nogami, ale przynajmniej… Ray tu był. Miała tylko nadzieję, że nie spadnie razem z nią.
    - Podczas ruszania wolałabym spać… - powiedziała słabym głosem. - Eliksir powinien mnie zamulić na dziesięć godzin. Potem… potem mogę spróbować wyjść… - dodała jeszcze ciszej.
    Już podczas samego zmierzania do kajuty zaczynało ją ogarniać to znajome uczucie irracjonalnego niepokoju, jakby ściany ciasnego korytarza miały ją zaraz zgnieść. Serce zaczęło jej bić mocniej, oddechy stały się płytsze. Ścisnęła mocniej dłoń Raya, chcąc się upewnić, że czuje jego skórę, a nie drewniane deski.
    W kajucie zaś nie czekała na nic, wyciągnęła buteleczkę z eliksirem i wypiła bez wahania. Opadła na koję, czując jakby jej umysł został przykryty kocykiem. Nic już do niej nie docierało, jeżeli Ray coś do niej powiedział to tego nie zarejestrowała. Nie czuła nawet obecności bytu. Uśmiechnęła się lekko.
    - Oidhche mhath - wymamrotała, zamykając oczy od razu zasypiając.
    Miała się obudzić dopiero kilka godzin później, czując się raczej słabo.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  43. Przez pierwsze kilka godzin leżała nieruchomo, naprawdę można by się niepokoić, że coś jej się stało. Jednak w pewnym momencie zaczęła mruczeć przez sen coś po gaelicku. Z początku, zdawało się jakby była zła, ale po chwili zmieniło się to w panikę.
    - Chan, chan, chan… Angus, mas e do thoil e... - Z każdym słowem podnosiła coraz bardziej głos. - Angus, chan! Angus! - Poderwała się z krzykiem, z dłonią wyciągniętą do przodu, jakby chciała coś złapać.
    Przez chwilę nie wiedziała gdzie się znajduje. Serce biło jej jak oszalałe, ale umysł nadal miał problem z łączeniem faktów. Eliksir jeszcze działał. Jej myśli poruszały się zbyt powolnie, by zaczynała panikować. Odnalazłszy wzrokiem Raya, odetchnęła głęboko przypominając sobie powoli gdzie jest. Sen spełzł z jej umysłu. Zdawało jej się, że coś krzyczała, ale nie wiedziała co to było. I nawet dlaczego.
    Skuliła się na koi, czując jak kręci jej się w głowie.
    - Płyniemy - wymamrotała. - Nie ma już odwrotu...

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  44. Wtuliła się w niego odruchowo, nie myśląc nawet o tym jak blisko się jej znalazł w tak krótkim czasie. Miała teraz problem z myśleniem.
    - Nie proponuj mi takich rzeczy. Nawet teleportacja brzmi teraz kusząco - wymamrotała z lekkim przekąsem w głosie. - Od kiedy to ty jesteś racjonalną osobą w tym związku? - westchnęła.
    Miała coś ogromnie ważnego do załatwienia, ale nie mogła oprzeć się wrażeniu, że to nie dla niej było to ważne. Zostało jej wmówione, że jest to dla niej ważne, ale tak naprawdę… dlaczego ona miałaby do tego przywiązywać wagę?
    Jej ciałem wstrząsnął dreszcz, gdy sobie przypomniała dlaczego. Nawet po własnej śmierci muszą ją kontrolować.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  45. Nie była pewna na jak bardzo poważnie mówi, ale podobała jej się też ta racjonalna strona, szczególnie teraz gdy tego potrzebowała.
    - Najpierw mi zadajesz pytanie, a potem całujesz. Głupi. Potrzebuję moich ust, by ci odpowiedzieć… - mruknęła, przymykając oczy.
    Była zadziwiająco zrelaksowana, jak na poziom bliskości. Przez chwilę zastanawiała się, czy to dlatego że się do niego przyzwyczaiła jako osoby, czy raczej dlatego, że w tym momencie nie przejmowała się wieloma rzeczami.
    - Jesteś najszczęśliwszy, gdy nic nie widzisz? - zapytała z lekkim wyrzutem, który mógł, ale nie musiał, być szczery. - Jak mam rywalizować z nicością? - dodała lekko naburmuszonym tonem. I być może żartowała. Sama chyba nie była pewna.
    - Ja widzę.. - Zawahała się, uniosła spojrzenie na Raya. Ich twarze były bardzo blisko siebie. Pewnie dlatego, że ich ciała były jeszcze bliżej. Huh. - Czy bardzo popsuję atmosferę mówiąc, że widzę twarz innego mężczyzny? - spytała, starając się nie brzmieć bardzo poważnie, co raczej jej nie wyszło, jako że nie zdołała przywołać na twarz nawet lekkiego uśmiechu.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  46. Najpierw trochę żałowała, że mu powiedziała. Otwierała już usta, by się wytłumaczyć, gdy zaczął ją łaskotać. Wtedy zaczęła żałować bardziej.
    Mało znany fakt - Willow ma łaskotki wszędzie. O czym sama dowiedziała się dzisiaj. W tym momencie.
    - Nie, Ray! - pisnęła, nie mogąc jednak powstrzymać się od śmiechu. Starała się od niego odsunąć, jednak natrafiła plecami na ścianę. Jej ruchy były powolniejsze niż zwykle, gdy starała się obronić. Poza tym, pewnie nawet w pełni sił by nie udało jej się odepchnąć, przynajmniej nie za pomocą siły fizycznej. Teraz jednak wolała nie używać magii, więc była skazana na nieudolne próby odepchnięcia go od siebie śmiejąc się jak… nigdy wcześniej w życiu.
    Gdy znalazł się przy brzuchu jednak [naprawdę.] czysto przypadkowo… dała mu… z kolana w szczękę. Na tyle mocno, że nawet ją zabolało.
    - O nie, Ray, wszystko w porządku…? - zaniepokoiła się, zbliżając od razu swoją twarz do jego by sprawdzić, czy nic mu nie zrobiła.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  47. Gdyby wiedziała cokolwiek o samochodach, to pewnie by wiedziała, że czuje się jakby właśnie takowym zjeżdżała z górki i właśnie odkryła, że nie działają hamulce, a niedługo czekał ją ostry zakręt. Zarówno kontynuowanie tego sposobu podróży, jak i nagłe zaciągniecie ręcznego, było niebezpieczne. Jednak nie wiedziała nic o samochodach, więc nie miała żadnej metafory pod ręką, by opisać to co teraz się z nią działo.
    Pozwalała mu się całować, sama nie wiedząc co ma z rękami zrobić, ale gdy przestała o tym myśleć, to jedną objęła go za szyję, jej druga dłoń wylądowała zaś w jego włosach. Kiedy jego palce przejechały po jej kręgosłupie, jej ciało przeszedł przyjemny dreszcz. Jej oddech stawał się cięższy, pocałunki dłuższe. Było jej gorąco, na tyle gorąco, że zdejmowanie ubrań wydawało się sensowne.
    Czy to było to osławione pożądanie, które tak zawzięcie starała się stłamsić do tej pory? Została pozbawiona swoich mentalnych ograniczeń, mogła robić co chciała. Nie wiedziała, czy powinna, ale eliksir pozwalał jej się tym nie przejmować.
    Dopóki ktoś nie zaciągnął ręcznego. Hamulca.
    Oderwała się nagle od niego, odsuwając się na długość ramion.
    - Trochę mi niedobrze… - wymamrotała, oddychając ciężko.
    Jak leżała bezczynnie, to jeszcze było dobrze, ale przy… ruchu, i ograniczonym dostępie do powietrza, zrobiło się gorzej.

    Willow
    [hihihi.]

    OdpowiedzUsuń
  48. - Za ciasno… - mruknęła, wyswobadzając się z jego ramion. No jak miała oddychać, skoro ciągle ją przytulał? Nie to, że nie lubiła jego zapachu, ale w tym momencie rzeczywiście wolała świeże powietrze. Odetchnęła głęboko, przymykając oczy.
    - Klaustrofobia to stosunkowo nowy dodatek do mojego życia… - odpowiedziała. - Nie mogę się z nią zmierzyć, dopóki… nie zmierzę się ze wszystkim co ją otacza - dodała, mając wrażenie, że jej wypowiedź może nie mieć dla niego sensu. - Zakładam, że będę musiała to zrobić jak kiedyś… dlatego wolę uspokajać się sztucznie eliksirami. - Westchnęła ciężko, jej głowa opadła na jego ramię. - Kiedy byłam mała, bałam się pająków. Bałam się, że będzie po mnie jakiś chodził, albo wejdzie mi we włosy, a ja nie zauważę. Potrafiłam dostawać wtedy histerii… To się nie godziło. Mój ojciec… pewnego razu zabrał mnie do jakiejś jaskini i powiedział, że mam przejść przez całą, aż do drugiego wyjścia. Byłam nawet trochę podekscytowana, to miał być mój pierwszy raz, kiedy miałam walczyć z czymś sama. Miałam może… z dwanaście lat? - Zamilkła na chwilę. - Okazało się, że w jaskini znajdowało się gniazdo ogromnych pająków. Musiałam przez nie przejść, nie było innej drogi… - Objęła się ramionami. - Mój ojciec miał proste sposoby na takie rzeczy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  49. - Nie pamiętam wiele z samej jaskini, strach i adrenalina zrobiły swoje… - odparła, wzruszając ramionami. - Pamiętam głównie to niesamowite uczucie satysfakcji, gdy już udało mi się stamtąd wydostać. Pamiętam, że nawet nie musiałam opatrywać własnych ran, a Evelyn się nimi zajęła. Czy to dziwne, że to... dobre wspomnienie? - Uniosła spojrzenie na Raya. - Mój psychiatra stwierdził, że nie są to najlepsze metody wychowawcze i lepiej tego nie powtarzać. - Westchnęła cicho. - Przynajmniej nie w tak… ekstremalnym wydaniu. Już je miałam. Dlatego mam klaustrofobię. - To co ją bardziej martwiło, to fakt, że teoretycznie nie powinna jej mieć. Klaustrofobia w takich wypadkach rozwija się u dzieci.

    Willow
    [ktoś wypadnie za burtę.]

    OdpowiedzUsuń
  50. [a więc będą grali w brydża i ktoś nie weźmie zadeklarowanej liczby lew. wiedziałam.]

    To było miłe spojrzenie na takie rzeczy. Nie potrafiła sobie wyobrazić jakie wspomnienia z dzieciństwa Raya mogły być… dobre. Z tego co rozumiała było ono okrutne. Jej dzieciństwo, co prawda nie należało do normalnych, według tutejszych standardów, czy nawet przyjemnych, ale to nie z niego sceny nawiedzały ją w koszmarach.
    Siedzieli jeszcze w ciszy przez jakiś czas, podczas gdy niebo powoli nad nimi ciemniało. Nadal było jej niedobrze, ale nie tyle by zaczynać panikować. Siedzenie nieruchomo i spokojne oddechy pomagały. Dopóki nie zajechało rybami.
    Odchrząknęła cicho.
    - Teraz jest mi już bardzo niedobrze - stwierdziła, wyswobadzając się z jego ramion, wstając powoli. - Nie będę wychylać się przez burtę. - Odwróciła wzrok. - Wracajmy… - mruknęła.
    Potrzebowała jego pomocy. Nie tylko dlatego, że czuła się jakby jej mózg był pokryty watą, ale też dlatego, że nie miała pojęcia gdzie jest ich kajuta. Za każdym razem jak tam, bądź stamtąd, szła nie zwracała na to uwagi. Podobnie teraz, gdy była bardziej zajęta tym, by nie zarzygać podłogi.
    Kiedy wrócili do kajuty, dopadła do łazienki i spędziła tam nieprzyjemnych kilka chwil z muszlą klozetową. Nie zamknęła nawet za sobą drzwi, ale zorientowała się dopiero po zwróceniu śniadania (bo w sumie nic innego nie jadła cały dzień, ale nudności nie sprzyjają apetytowi). Ach, więc Ray miał po raz kolejny wątpliwą przyjemność oglądania jej w takim stanie.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  51. Febe uśmiechnęła się po raz kolejny.
    - Bez obaw, osobiście uważam, że uczucie swobody lepiej wróży na przyszłość – przyznała i kiwnęła głową zadowolona, że i Ray’owi odpowiada takie rozwiązanie co do treningu. Zaraz zaśmiała się lekko słysząc stwierdzenie chłopaka.
    - Ines bardzo przypomina tatę, jest równie wybuchowa i uparta, a jeżeli chodzi o jej śmiałość to myślę, że odziedziczyła sporo po dziadku, mój ojciec był znany dosłownie wszędzie, niestety z tej złej strony. Myślę, że zdajesz sobie sprawę jak na większość ludzi działają zbyt pewne siebie jednostki – uśmiechnęła się zadziornie i spojrzała na córkę. – Mam tylko nadzieję, że młoda nie narobi sobie tylu wrogów co on – dodała i wróciła wzrokiem do Ray’a.
    - Ale ma też sporo ze mnie, wbrew pozorom nie jestem taka spokojna, tutaj po prostu muszę trzymać fason – puściła oko chłopakowi i zaśmiała się lekko.
    - Rahim natomiast jest totalną mieszanką, ciężko zrobić na nim wrażenie, jest bardzo obojętny i spokojny, obojętność zdecydowanie odziedziczył po Kuro, cierpliwość po mnie, ale kiedy wybuchnie to niewiele mu brakuje do ojca, jedynie nie bije, ewentualnie rozniesie w pył jakiś przedmiot – odpowiedziała przenosząc wzrok na swoje pociechy.

    Febe

    OdpowiedzUsuń
  52. Nikt nigdy jej w ten sposób nie pomagał. I coraz mniej ją przerażało, że na nim polegała. To nowe poczucie bezpieczeństwa było… niesamowite. Podczas gdy wiele zagrożeń potrafiła pokonać sama, to te drobne rzeczy - choroby, złe samopoczucie, emocje nad którymi nie potrafiła zapanować - nie musiała już się z tym sama zmierzać. Miała tylko nadzieję, że będzie potrafiła go wspierać w ten sam sposób.
    Upiła łyka herbaty, przymykając oczy.
    - Nie czuwaj - wychrypiała, kręcąc głową. - Też powinieneś wypocząć. Mówiłeś, że koszmary ostatnio cię nie nawiedzały. Może będą kontynuować ten trend - dodała.
    Dopiła herbatę, odstawiła kubek na szafkę nocną i skuliła się na koi. Przymknęła oczy.
    - Dobranoc… mo gath-solais - wymamrotała zasypiając.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  53. Zamrugała kilka razy, wpatrując się w niego jakby zdziwiona, że widzi jego, jakby spodziewała się kogoś innego. Jednak teraz sama nawet nie pamiętała kto by był bardziej sensowny.
    Kołysanie było martwiące, nie czuła się z nim najlepiej. Poza tym… ściany zdawały się być niebezpiecznie blisko. Zamknęła oczy, biorąc głęboki wdech. Powinna wziąć drugi eliksir.
    - Podasz mi moją torbę? - poprosiła go, siadając. Wzięła od niego swój chlebak i wyjęła kolejną buteleczkę z eliksirem. Zacisnęła na niej palce. Eliksir miał głównie jej pomóc wytrzymać w kajucie, a uczucie które wywoływał, szczególnie na samym początku działania, sprawiało, że wolała po prostu pójść spać, co samo to świństwo ułatwiało.
    Po kolejnym większym kołysaniu opróżniła buteleczkę i padła na posłanie. Jej mózg znowu obrastał watą.
    - Nie chcę cię zostawiać samego - wymamrotała. - Nie muszę… - Skrzywiła się, gdy statkiem znowu zakołysało. - Nie muszę iść spać. Czy ty w ogóle spałeś?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  54. Patrzyła się na niego przez chwilę analizując jego wypowiedź. Co prawda po eliksirze powinna być raczej spokojna, chociaż nie brała pod uwagę takiej sytuacji. Poza tym mogło jej się znowu zrobić niedobrze… Westchnęła ciężko.
    - Masz rację, któraś moja przypadłość utrudniłaby nam życie - odpowiedziała zrezygnowana. W jej głosie nie było wyrzutu, że jej to wytknął. Potrzebowała tego.
    Uniosła dłoń do jego policzka, muskając go delikatnie opuszkami palców.
    - Cieszę się, że pojawiłeś się w moim życiu - wymamrotała. - Mam wrażenie, że nie będę ci tego mówiła wystarczająco często… - Zamknęła oczy, pozwalając sobie po raz kolejny odpłynąć. - Przynajmniej… nie tak byś zrozumiał… - wymamrotała jeszcze zanim kompletnie zabrał ją sen, w którym po raz widziała twarz innego mężczyzny przez co szybko zmienił się on w koszmar.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  55. Obudziła się na podłodze z bólem w potylicy i dzwonieniem w uszach. Jedna z tych rzeczy nie znajdowała się tylko w jej głowie. Trochę jej zajęło zrozumienie co się dzieje, co oznaczają otaczające ją dźwięki i gdzie się znajduje. A potem także czego, a raczej kogo, tutaj brakowało.
    Gdyby dzwonek oznaczał, że ma wyjść, to Ray by ją obudził. Może poszedł sprawdzić o co chodzi? Czy powinna zacząć go szukać? Czegoś tu jeszcze brakowało… co to było… Jej mózg pracował wolniej niż by tego sobie życzyła… Co to było…
    Miotła. Nie ma Raya. Nie ma miotły. Żołądek jej się ścisnął. Jeżeli postanowił sobie polatać w sztormie, w co była w stanie uwierzyć, to go zabije, jeżeli ocean wcześniej tego nie zrobi. Wtedy zabije go bardziej. Jest nekromantką przecież.
    Zarzuciła na siebie kurtkę, niespecjalnie wierząc, że cokolwiek jej da na taką ulewę, ale liczył się gest. Utrzymanie równowagi przychodziło jej z trudem, tak samo jak odnalezienie wyjścia na pokład, ale gdy już udało jej się go odnaleźć napotkała niewielką grupkę gapiów dyskutujących między sobą ostatnie wydarzenia. Jak to ktoś wypadł za burtę. I jak to jakiś idiota poleciał w sztorm, by go uratować. Kilka minut temu. I słuch po nim zaginął.
    - A ghlaoic… - wymamrotała przepychając się. - Claigeann gun chiall… - Dostała deszczem po twarzy, co ją jeszcze bardziej rozbudziło. Rozejrzała się po pokładzie. Marynarze biegali w tę i we w tę wykonując prawdopodobnie swoją pracę, której nie rozumiała. Kilku wychylało się na relingu starając się coś dostrzec wśród fal. - Dearg-amadain anns gach àite… - mruknęła patrząc się na nich. Statek był ciemny, nie miał wielu światełek, które byłyby łatwo zauważalne.
    Wyciągnęła dłoń do góry, starając się skupić ze wszystkich sił. Między jej palcami pojawiło się jaskrawe światło, które rosło powoli dopóki nie osiągnęło wielkości piłki do koszykówki. Wtedy dopiero poderwało się do góry, by wskazać drogę powrotną. Więcej teraz nie potrafiła zrobić, musiała mieć nadzieję, że to wystarczy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  56. Ulga jaką odczuła gdy tylko go zobaczyła, była nie do opisania. Nerwy jej na chwilę puściły, przez co też nudności nagle zdołały ją zaatakować. Albo dopiero teraz zaczęła na nie zwracać uwagę. Gdyby od niej to zależało to by podbiegła do Raya, pewnie rzuciłaby się na szyję. Jednak musiała narzucić sobie powolne tempo, co też dało jej wściekłości czas na rozwinięcie się. Wzięła głęboki wdech, by nie zacząć na niego krzyczeć, przynajmniej nie teraz, ale to co powiedział…
    Najpierw przywaliła mu z pięści w szczękę, na dobry początek.
    - A bhurraidh! - wydarła się, kompletnie tracąc już kontrolę zarówno nad emocjami, jak i językiem którym chciała się posłużyć. Musiało być z nią źle. - Amad! 'S tu a tha gòrach! Amadan na croiche! - Deszcz maskował łzy na jej policzkach, ale słychać było jak głos jej się łamie.
    Chciała jeszcze na niego pokrzyczeć, ale zorientowała się, że jest zimno. Jemu pewnie w szczególności. Chyba, że drżał ze strachu. Wzięła kolejny głęboki wdech, postanawiając skończyć tę szopkę. Chociaż zamierzała kontynuować ją prywatnie.
    - Tiugainn! - warknęła, chwytając go za nadgarstek. Zaciągnęła go do kajuty, nie zwracając już nawet uwagi na kołysanie statku. Zatrzasnęła za nimi drzwi. Jeszcze jeden głęboki wdech, może zdoła się uspokoić.
    - To nie była piękna kobieta! - wydarła się, ale przynajmniej tym razem po angielsku, co prawda w pełnym szkockim bełkocie… akcencie, ale to już jakiś postęp. Kolejny głęboki wdech. - Idź weź ciepły prysznic, bo się przeziębisz. - Głos nadal miała napięty, ale przynajmniej zaczynała mówić odpowiedzialne rzeczy.
    Ściągnęła z siebie kurtkę, by upewnić o tym czego się już domyślała - sama była przemoczona do suchej nitki, ale nie latała przed chwilą w sztormie, jakoś wytrzyma te kilka minut.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  57. - Wolałabym żebyś nikogo nie ratował! Szczególnie, że wczoraj wyszedłeś ze szpitala! - fuknęła. - To nie jest twój obowiązek, zadbaj czasem o siebie! Czy ty masz pojęcie, jak bardzo się bałam, że już cię nigdy nie zobaczę? - Nie rozumiała jak mógł tak ryzykować dla obcej osoby, szczególnie, że sam niedawno jeszcze leżał w lecznicy.
    - NIE CAŁUJ MNIE JAK JESTEM NA CIEBIE ZŁA - ryknęła. Tego też nie rozumiała, dlaczego on miał w zwyczaju całować ją, kiedy się na niego wydzierała. Próbował ją uspokoić, czy jeszcze bardziej rozzłościć? Na razie miała ochotę jeszcze raz mu przywalić, ale dłoń ją bolała po ostatnim razie. Była zziębnięta, tak bywa.
    - Ray! - wyrwało jej się, gdy ją podniósł. - Puść mnie, do cholery! - Miała ochotę zacząć się wyrywać, ale to groziło jej upadkiem na podłogę, a już raz dzisiaj na niej wylądowała. - Naprawdę nie mam cierpliwości na gierki. Czy nie możesz po prostu wziąć prysznica, przebrać się w suche ubrania i wleźć pod kołdrę jak normalna osoba, która wyleciała na miotle podczas sztormu?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  58. [oni myślą, że mają problemy, a to ja będę musiała bulić osiem stów na warunek :< ]

    To nie był dobry znak, że tak po prostu zamknął się w łazience. Jego słowa aż tak bardzo nie wskazywały na to, że się obraził, ale domyślała się po zachowaniu. Zacisnęła palce, by uspokoić drżenie dłoni. Może i się trzęsła, ale nie była pewna czy to z zimna.
    Nastawiła czajnik, by zagrzać wodę. Nadal była zła, ale to nie znaczyło, że się nie przejmowała jego zdrowiem. W końcu była zła, że to on się nie przejmował.
    Chwyciła przygotowane ubrania i ręcznik, ruszając do łazienki. Jej prysznic trwał trochę dłużej, głównie dlatego, że musiała poczekać, aż skończą jej się łzy. Ta jego eskapada poruszyła ją bardziej, niż się spodziewała. Emocje powoli gasły, co uświadomiło jej jak bardzo na nich polegała by w ogóle się poruszać. Po prysznicu od razu dopadła do toalety, by zwymiotować żółcią. Przecież ona nic nie jadła. Nie chciało jej się, nie myślała o tym, wręcz się tego obawiała.
    Siedziała na podłodze przez dłuższa chwilę, starając się wytrzeć i ubrać. Jej ruchy stały się niemal niezdarne. Udało jej się w końcu podciągnąć na umywalce, by opłukać usta. Spojrzała w lustro. Skąd te podkrążone oczy? Przecież tyle spała.
    Z łazienki wychodziła z ciągłą obawą, że nogi po prostu się pod nią ugną. Padła na koję, nie odzywając się do Raya. Miała wrażenie, że to ona coś tutaj musi powiedzieć, dojść do jakiś wniosków, ale jeszcze nie wiedziała jakich.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  59. [trochę szkoda tego tysiaka. ja nie chcę rzucać moich studiów, kocham moje studia, ale ten przedmiot mnie nie kocha ;_; ]

    Zadziwiająco długo nie mogła spać, co dało jej trochę czasu do przemyśleń. Chciała zrozumieć najpierw swoją reakcję, żeby być w stanie później ją wytłumaczyć Rayowi. Marcus radził, by w takich chwilach po prostu sobie wszystko wypisać, ale to raczej nie wchodziło w grę. Nie teraz, przynajmniej. Jednak nie mogła pozwolić, by to się ciągnęło całą podróż, która dopiero co się zaczęła. Niedługo będą osobno, nie musieli teraz być razem osobno obrażeni na siebie.
    A kiedyś będzie musiała go opuścić permanentnie. I chyba po raz pierwszy nie widziała tej kłótni jako coś co mogła wykorzystać, by zacząć ten proces szybciej, kiedy będzie mniej bolało. Chciała to rozwiązać. Chciała z nim pobyć jak najdłużej się dało.
    - Ray… śpisz? - wychrypiała.
    Spał. No oczywiście, że teraz musiał spać.
    Uśmiechnęła się słabo. Dobrze, należał mu się dobry sen.
    Sama przewracała się z boku na bok przez parę godzin, walcząc z mdłościami i z jej najnowszym dodatkiem - bólem głowy. Myślała o wielu rzeczach, a ku jej obrzydzeniu Angus wracał jej ciągle do głowy. Sen w który zapadła był niespokojny. Chyba im bliżej celu, tym bardziej się martwiła o to co zastanie na miejscu.
    Obudziła się z imieniem Angusa na ustach. Ze wszystkich osób które mogły ją teraz nawiedzać, on był najmniej pożądany. Trochę głupio budzić się krzycząc imię innego mężczyzny, podczas gdy jest się w stanie wojny ze swoim… tym no. Nie dokończyła myśli.
    Miała wrażenie, że jak wstanie to upadnie, więc mogła zrobić tylko jedno:
    - Hej, Ray… śpisz? Czy to będzie za duży tupet jeżeli poproszę cię teraz o pomoc?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  60. Uśmiechnęła się, czując dziwną mieszankę ulgi i głupawego szczęścia, gdy tak po prostu odgarnął jej włosy z twarzy.
    - Niektórzy uznaliby to za komplement - odparła na jego komentarz o jej wyglądzie. Nie przywiązała do niego większej wagi, bardziej potwierdził jej obawy.
    Potrząsnęła głową.
    - Bardziej… hm, wolałabym… - zaczęła się jąkać nie mogąc dobrać odpowiedniej formy do sytuacji. Niby już się nie zachowywał jakby był bardzo obrażony, ale nadal mógł być trochę. Nie wiedziała czy chodzi po cienkim lodzie, czy po stabilnym gruncie. - Czy mogłabym cię prosić… - Urwała, wzdychając ciężko. - Jeść - powiedziała w końcu, zaciskając palce na mostku nosa. Prawdopodobnie wybrała najgorszą opcję z możliwych.
    Co prawda nie była głodna, co już samo w sobie powinno niepokoić, ale też nudności ustąpiły, więc mogła zaryzykować, żeby coś w siebie wcisnąć.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  61. [bardziej strzelałam w jakąś stołówkę.]

    Trzymał ją w takim napięciu, że przez chwilę obawiała się, że Ray po prostu wróci na swoją koję. Jednak zgodził się jej pomóc co sprawiło, że zrobiło jej się ciepło na serduszku. To znaczyło, że chyba nie był aż tak bardzo zły. Tylko trochę.
    Podczas czekania na niego planowała sobie co ma mu powiedzieć. Trochę się stresowała. Trochę bardzo. Chciała mu wiele rzeczy przekazać, ale obawiała się po prostu się pogubi, albo coś źle powie, albo… Cholera. Nigdy się tym nie musiała przejmować. Kiedyś też planowała co ma komuś powiedzieć, ale wiedziała jaką dostanie odpowiedź. Wszystko było przewidywalne, ale tutaj... Miała się czego bać. Jak się przygotować do czegoś takiego?
    Zapomniała o wszystkim, gdy zobaczyła jego westchnienie ulgi.
    - Coś się dzieje. Co się dzieje? - zapytała, biorąc od niego talerz, zapominając nawet o dobrych manierach. - Wydawałeś się przez chwilę zdenerwowany. - Spojrzała na niego zmartwiona.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  62. Więc musiał być dalej na nią zły i nie chciał z nią rozmawiać. Teraz zaś serduszko ją zabolało. Jego ton wskazywał na niezadowolenie, nie podobał jej się. Nie musiał taki być. Nie musiał tego mówić. Powstrzymała się od rzucenia w niego talerzem i by czegoś mu równie miłego nie odpowiedzieć zaczęła jeść, by zająć czymś usta. Była przekonana, że teraz tak ta podróż będzie wyglądała, ale Ray odezwał się po raz kolejny na co zmarszczyła brwi.
    - Nie wiem co mam rozumieć przez twoje zachowanie - stwierdziła, nie odpowiadając na jego pytanie. - Jest niespójne. Najpierw wysyłasz mi sygnały, że nie chcesz rozmawiać, po czym zaczynasz sobie jak gdyby nigdy nic ze mną rozmawiać. - Wbiła spojrzenie w jego plecy. - Masz prawo być na mnie zły, moje wczorajsze zachowanie pozostawiało wiele do życzenia. Więc jeżeli jesteś na mnie zły, to bądź. Nie udawaj, że wszystko jest w porządku, bo czuję że nie jest. - Westchnęła ciężko, grzebiąc widelcem w jajecznicy. - Z jednej strony chciałabym móc stąd po prostu wyjść, jako że mam wrażenie, że mnie tu nie chcesz. Z drugiej strony czuję, że zostawianie cię samego to ostatnia rzecz jaką powinnam zrobić.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  63. - Nie musisz do tego wracać, te wspomnienia same do ciebie wrócą - odparła. Nie aprobowała jego taktyki ucieczki, wiedział o tym. Tak samo ha ona wiedziała, że nie może go zmusi do szukania pomocy dopóki sam tego nie chciał. Zagryzła dolną wargę. Wydawał się teraz być tak daleko. Niby siedzieli w jednym pomieszczeniu, ale nie mogła go nawet dotknąć. Nie była pewna czy chociażby jej słowa do niego docierają.
    - Masz prawo być zły - powtórzyła. - Zareagowałam… stanowczo zbyt emocjonalnie - powiedziała ostrożnie. Teraz to ona wpatrywała się w swój kubek. - Teraz chyba rozumiem jak się czułeś, gdy byłeś ranny a ja walczyłam z jaszczurkami. Nie mogłeś nic zrobić. Teraz wiem, że ta bezsilność nie smakuje najlepiej. - Zamknęła oczy, wypuszczając powoli powietrze z płuc. - Po prostu tak bardzo się bałam. Przed oczami miałam ciebie jeszcze niedawno pokrytego bandażami, który miał zakaz ruszania się z łóżka. I z tego niemal od razu wskoczyłeś w sztorm. To było tak cholernie nieodpowiedzialne. Tyle rzeczy mogło pójść źle. Ale nie miałam na to większego wpływu, powinnam była ci zaufać. - Potrząsnęła głową. - Jednak nie chciałabym byś zmieniał w sobie tę cechę - dodała. - Mimo wszystko, to jest jedna z tych rzeczy które w tobie kocham.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  64. Teraz już był na wyciągnięcie ręki, nie była pewna czy to lepiej. Szczególnie, że zaczynało do niej powoli docierać to co powiedziała i jak bardzo tego nie żałowała. Była wręcz… zadowolona z tego, że w końcu coś udało jej się powiedzieć. Przywróciło to też kolor na jej policzkach.
    Włożyła widelec do ust, przeciągając chwilę jak najdłużej, utrzymując jego spojrzenie.
    - Ostatni raz kiedy powiedziałam ci coś miłego to wyskoczyłeś w sztorm na miotle - stwierdziła, po przełknięciu jajecznicy. - Ale te twoje akrobacje też kocham. I to jak bardzo lubisz pomarańcze. - Słowa przychodziły jej gładko, jakby trzymała je w sobie od dawna. Pewnie tak było. - I twoje gotowanie. I twoją anielską cierpliwość co do mnie. I twoją siłę, zarówno tę fizyczną jak i mentalną, chociaż czasem chciałabym byś nie czuł, że musisz być silny przez cały czas. Kocham gdy się przede mną otwierasz, gdy jesteś ze mną prawdziwy. - Zaczerpnęła powietrza, starając sobie jeszcze kupić trochę czasu. To było bardzo dużo szczerości w bardzo krótkim czasie. Dłonie jej trochę drżały ze zdenerwowania, żołądek ścisnął, spojrzenie uciekło gdzieś w bok. Serce biło jej jak oszalałe, jak gdyby chciało uciec z jej klatki piersiowej. Ona sama teraz chciała trochę uciec z własnego ciała. - Czy to zaspokoiło twoją ciekawość? - wymamrotała, nadal na niego nie patrząc, biorąc łyk herbaty. Nie żałowała swoich słów, chociaż było jej potwornie głupio. Jednak chciała, aby wiedział wreszcie co ona czuje. Dopóki jeszcze mogła to czuć.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  65. Nie chciała by jej mówił co w niej kocha. Chyba by się wtedy rozpłakała z wielu powodów. Czuła, że trochę na to by nie zasługiwała. Po drugim “dziękuję” siedzieli w ciszy. To Willow ją przerwała, odchrząkując.
    - Ograniczasz moje ruchy, chciałabym dokończyć jeść… - mruknęła, unosząc głowę by na niego spojrzeć. - Jak to powiedziałeś…? Jak wystygnie, to będzie sobie można w dupę wsadzić? - Uniosła brew.
    Jego dotyk też kochała, ale tego już nie powiedziała głośno, chociaż czasami jego czułości jej przeszkadzały. Chociaż teraz miała wrażenie jakby się ograniczał. Było jej to raczej na rękę, potrzebowała ust by jeść, ale i tak i tak w jego objęciach było ciężko. Dlatego nie wiedziała czy chodziło o to, że ma jeszcze talerz na kolanach i kubek w dłoni. Chyba kiedyś by mu to nie przeszkadzało. Co go teraz powstrzymywało?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  66. Zmrużyła oczy, gdy zaczął się śmiać, nie rozumiejąc powodu jego rozbawienia.
    - Dziękuję - odpowiedziała. - Tak ogólnie. Za zrobienie jedzenia też - dodała, przypominając sobie, że nie zrobiła tego wcześniej.
    Znowu się od niej oddalił, chociaż miała wrażenie, że wcale tego nie chciał. Na pewno się ograniczał, ale czemu? Nagle stała się ogromnie świadoma swoich ust.
    - Nie wiem, chciałabym jak najszybciej, ale… - Dokończyła jajecznicę i odstawiła talerz na szafkę nocną. Teraz objęła kubek z herbatą obiema dłońmi. - Jest dużo rzeczy do zrobienia. Licze do obłaskawienia. Odpowiedzi do odnalezienia. - Zacisnęła wargi w wąską kreskę, opuściwszy spojrzenie na kubek. To poszukiwanie odpowiedzi mogło najbardziej w nią uderzyć.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  67. Poczuła kolejną falę wyrzutów sumienia słysząc jego komentarz o odpowiedziach. Musiała się ugryźć w język, by nie dodać, że szukanie zajmuje długo, szczególnie gdy nie chciało się specjalnie czegokolwiek znaleźć.
    Na wspomienie Angusa jej dłoń powędrowała mimowolnie do jej policzka, a po plecach przebiegł zimny dreszcz. Jego imię brzmiało tak nie na miejscu w ustach Raya. Gdy tylko zorientowała się co robi, opuściła dłoń zaciskając ją w pięść.
    - Tak, Angus jest nekromantą, zły przykład… - powtórzyła, krzywiąc się. Musiał się kiedyś pojawić w rozmowie, spodziewała się tego. Wiedziała, że przynajmniej raz krzyknęła jego imię przez sen, a wnioskując po tym jak często pojawiał się ostatnio w jej głowie, to mógł jej się śnić częściej. - Przypadki były, źe ktoś spoza klanów się z nimi spotykał - odpowiedziała ostrożnie. - Nie izolujemy się tak bardzo. Ale dlaczego ty byś chciał…? - zapytała marszcząc brwi, lekko zaniepokojona jego tokiem myślenia. Nie widziała co by mógł chcieć osiągnąć.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  68. Zarumieniła się i wzięła łyk herbaty, by schować się za kubkiem. Jego przekonanie było ujmujące, chociaż słowa dość naiwne.
    - Nie wiem czy dałbyś radę zmienić poglądy istot żyjących od kilku wieków - odparła, kręcąc głową. - Ale czy chcesz powiedzieć, że ty im przechodzisz koło nosa? - zapytała, uśmiechając się lekko.
    Wiedziała, że byłoby trudno ich przekonać, nawet jej długo zajęło przyjęcie do wiadomości, że może się nie zgadzać z poglądami które wyniosła z domu, ale nadal miała problem z myślą, że może łamać zasady.
    - Czy chciałbyś… - Odchrząknęła cicho. - Mogę ci opowiedzieć o Angusie. Jeżeli chcesz - zaproponowała. Szczerze powiedziawszy chciała mu opowiedzieć, wytłumaczyć. Wolała jednak upewnić się czy w ogóle chciałby tego słuchać. W końcu krzyczała jego imię Angusa przez sen, ale Ray nigdy nie zapytał.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  69. Myśl, że kiedykolwiek Ray by stanął przed naczelnikami i im wszystko wygarnął, była surrealistyczna, wręcz śmieszna. Co by w ogóle musiała zrobić by coś takiego zorganizować?
    Wzięła głęboki wdech i poklepała miejsce obok siebie.
    - Nadal boję się, że nogi się pode mną załamią jak wstanę - powiedziała. - Chodź do mnie - poprosiła.
    Kiedy znalazł się przy niej, siedziała chwilę bez ruchu wpatrując się w jakiś punkt na ścianie, po czym po prostu położyła się, kładąc głowę na jego kolanach. Zamknęła oczy, biorąc jeszcze kilka głębokich wdechów, starając się ułożyć sobie myśli. Gdy uniosła powieki jej spojrzenie wydawało się lekko nieobecne.
    - Tło: mój klan rywalizował od wieków z klanem Macnaghten. Kiedyś objawiało się to w bitwach, teraz niezapraszaniem na obiad. Mogliśmy sobie tak żyć obrażeni na siebie, tylko że mój klan od kilkudziesięciu lat wymierał, podczas gdy Macnaghten miał się dobrze. - Zrobiła przerwę, pozwalając sobie na kolejne kilka oddechów. - Moja matka dołączyła do naszego klanu, nie miała tego samego wychowania co… my. Dla niej zwaśnienie klanów było okazją, a nie rzeczą wartą pielęgnowania. Chciała dołączyć jakiegoś Macnaghtena do nas. Najpierw przygotowywała do tego Evelyn, ja miałam wolną rękę którą wykorzystałam… w kontrowersyjny sposób, ale wtedy jeszcze mogłam. - Kolejna przerwa. - Jeżeli Evelyn kiedykolwiek chciała wytłumaczyć mi swoje postępowanie, to ja nie chciałam słuchać. Pewnego razu po prostu opuściła Coeffin, tylko po to by wrócić po kilku miesiącach, w ciąży. - Skrzywiła się na samą myśl, nie wiedząc czy jest zła na siebie, czy nadal miała żal do Evelyn. - Więc matka zwróciła się wtedy do mnie. Poprosiła mnie, jakbym miała jakiś wybór, bym zerwała moje obecne negocjacje i rozpoczęła nowe. Wskazała mi Angusa. - Zagryzła wargi, znów potrzebując przerwy. Przypomniał jej się tamten wieczór, dłonie matki na jej ramionach, koronka wpijająca się w skórę. - To ja go bardziej potrzebowałam. Od niego nikt nie wymagał dzieci. A gdyby zerwał ze mną negocjacje to było uderzenie w naszą reputację, klany obserwowały co się dzieje między nami. Lubił mi o tym przypominać, kładąc mi dłoń na policzku, wiedząc, że ja nie mogę nic zrobić. - Zacisnęła powieki. - Nienawidziłam go tak bardzo, ale nie trzeba kogoś lubić by mu zaufać - wyszeptała swoją mantrę z tamtego okresu. - Kilka tygodni później, klan Macnaghten pojawił się w Coeffin po którym oprowadzałam Angusa, i zmietli mój klan z powierzchni ziemi. Pamiętam… - Serce zaczęło jej bić mocniej, ciałem wstrząsnął dreszcz. - Pamiętam, że byłam w pokoju Evelyn, szukałam jej, a potem nagle znalazłam się w szafie, usłyszałam jej głos. Musiała mnie w niej zamknąć i ją zapieczętować, bo nie mogłam się z niej wydostać. A potem usłyszałam Angusa i jego brata. - Po jej policzkach popłynęły łzy, oddechy stawały się coraz krótsze. - Później słyszałam już tylko jej krzyki, jak błagała by nie zabijali jej dziecka, gdy ją otwierali by je z niej wyjąć… - Schowała twarz w dłoniach.

    Willow
    [weeee, backstory!]

    OdpowiedzUsuń
  70. Drżała w jego ramionach, znowu czując bezsilność która towarzyszła jej w tamtej szafie. Czuła coś podobnego, gdy Ray wyleciał w sztorm. Może dlatego tak silnie wtedy zareagowała.
    - Śni mi się teraz częściej, im bliżej Szkocji - wyszeptała przez łzy. - Nie wiem co zrobię jeżeli go spotkam. Nie wiem czy dostanę histerii, czy skręcę mu kark. - Objęła mocno Raya. - Obie te rzeczy nadszarpnęłby mi reputację. Muszę nad sobą panować, ale przy nim… przy nim zawsze mi było ciężko. Zawsze wiedział co powiedzieć, by wywrócić mnie z równowagi. - Kiedyś była lepsza w tłumieniu emocji, ale nawet wtedy Angus potrafił ją zdenerwować. - Teraz nie musiał by nawet się odzywać… - Potem już mliczała, pozwalając sobie na płacz. Czuła, że przy Rayu może sobie na to pozwolić.
    Przeszła to wszystko raczej dobrze, skończyło się tylko na płaczu. Nie zaplątała się we wspomnienia, ale może to dlatego, że eliksir nadal działał. Po kilku minutach zaczęła cichnąć i jeszcze przez chwilę jedynie trwała w jego ramionach, pociągając nosem. W końcu jednak wyswobodziła się z jego uścisku, nadal jednak siedząc tuż obok niego.
    - To tyle… - wychrypiała, wycierając mokre policzki rękawem. - Pomyślałam, że powinieneś wiedzieć… dlaczego widzę twarz innego mężczyzny gdy zamykam oczy, albo czemu krzyczę jego imię przez sen… - Jej głowa opadła na jego ramię.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  71. Westchnęła cicho. Ray miał takie proste podejście, które niestety nie miało raczej zastosowania w jej świecie. Szkoda.
    - Gdyby to wszystko było takie proste… - mruknęła. - Usuwanie całych klanów nie jest niczym nowym, komplikacje zaczynają się dopiero wtedy, gdy komuś udaje się przeżyć. Zabijanie się nawzajem teraz byłoby… w złym guście. - Jej wzrok po raz kolejny stał się nieobecny.
    - Prawda, nie jestem już tamtą Willow. Nie wiem kim teraz jestem… - dodała nie ukrywając smutku w swoim głosie. Miała przed sobą wyłożoną drogę, ale zaczynała się wahać czy naprawdę chce nią dalej podążać. Wtedy jednak sobie przypominała, że te obowiązki które na niej ciążyły nie istniały tylko po to by ją męczyć. Wiele osób będzie na niej polegało. Nie chciała tego.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  72. Bycie sobą niewiele jej tłumaczyło. Nigdy nie musiała wyznaczać własnej drogi, skąd miała wiedzieć, że jest ona dobra?
    Potrząsnęła głową.
    - Nie chodzi o to co dla mnie zrobili, ale co mogą zrobić - odpowiedziała. - MacDougallowie wspierali kilka mniejszych klanów, które teraz zastanawiają się czy warto go w ogóle kontynuować. - Uniosła lekko podbródek. - Nie po to mój klan upewnił się, żebym przeżyła, bym teraz pozwoliła mu zniknąć. - To była częściowa odpowiedź na jej wątpliwości, musiała przyznać, że chciała wypełnić swoje obowiązki także z tego sentymentu. Więc nawet w tym już trochę się sercem kierowała, o dziwo. - Na razie muszę grać na ich zasadach. Jeżeli bym chciała coś zmienić… nie mogłabym tego zrobić ot tak.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  73. Nie był zadowolony, jej też się specjalnie to wszystko nie podobało. Jednak wiedziała, że nie zawsze można robić to co się chce, miała nadzieję, że Ray też kiedyś to zrozumie i nie będzie miał jej tego za złe.
    Wypuściła powietrze z płuc, gdy drzwi się za nim zamknęły. Teraz to już tylko z górki, następnym razem będzie mogła mu powiedzieć o… Chwila. Chyba się zagalopowała. Przecież to nie były rzeczy o których rozmawiało się z obcymi. Zagryzła wargi. Ray już nie był dla niej obcy.
    Wygrzebała ze swojej torby butelkę z wodą, by się napić. Jej dłoń musnęła notatki przygotowane na podróż. Będzie musiała do nich zajrzeć, teraz jak już się lepiej czuje.
    Kiedy Ray wrócił do kajuty widziała, że coś jest nie tak. Nie wiedziała co myśleć, gdy utkwił swoje spojrzenie w niej.
    Smakował jak popielniczka, zrobiła sobie mentalną notatkę, żeby mu powiedzieć, aby jej nie całował po paleniu, o ile w ogóle pozwoli mu się do siebie po tym wszystkim zbliżyć. Ten pocałunek wydawał się być taki… pusty. Nieprzyjemny. Chciała go odepchnąć, ale nadal była za słaba.
    - Ray, nie - powiedziała twardo, gdy wyswobodził jej usta, a ona poczuła jego wargi na swojej szyi. Przeszedł ją dreszcz, ale nie ten przyjemny. Serce zaczęło bić szybciej, ale nie z ekscytacji. Czy ona się bała?
    Odsunęła się od niego najdalej jak mogła, gdy od niej odskoczył. Dłoń mimowolnie przycisnęła do szyi, tam gdzie jeszcze niedawno czuła jego usta. Coś się stało, to nie było jego normalne zachowanie, wyglądało na to, że sam o tym wiedział. Jednak to jego “przepraszam” do niej nie docierało. Spojrzała na niego chłodno.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  74. Nie miała pojęcia co myśleć, jak ma to wszystko rozumieć. Szczególnie, że nawet nie starał się wytłumaczyć swojego zachowania, tylko uciekł, schował się za kapturem. Co to miało znaczyć? Starał się wzbudzić wyrzuty sumienia za jej reakcję? Jak miała na to zareagować? I tak to wszystko poszło dość łagodną drogą, obyło się bez przemocy fizycznej z jej strony.
    Częściowe wyjaśnienie przyszło w formie której się nie spodziewała. Zamrugała kilka razy lekko skonfundowana, zauważając dość drastyczną zmianę scenerii. Rozejrzała się. Białe ściany. Duży Ray. Mały Ray. Oh. Przypomniało jej się jak naczelniczka klanu zabierała ją na podróż w swoje własne wspomnienia, głównie po to by pokazać jej epickie bitwy. To miejsce było stanowczo mniej epickie. I nie wiedziała dlaczego się tutaj znalazła. Zakładała, że nie po to by móc powiedzieć “a nie mówiłam?”, chociaż bardzo ją teraz to korciło.
    Wstała, przesuwając palcami po ścianie. Musiała przyznać, że jakość wspomnienia robiła wrażenie. Mały Ray zaczął płakać co przyciągnęło jej uwagę. Ile mógł mieć wtedy lat? Ach, nigdy nie była dobra w szacowaniu wieku dzieci. Jednak wywnioskowała, że chyba koło ośmiu. Chłopiec jeszcze wołał za mamą, musiało to być jakoś na początku jego pobytu w laboratorium.
    Podskoczyła, gdy drzwi nagle się otworzyły. Nie rozpoznała kobiety, ale widząc reakcję chłopca, szybko skojarzyła kogo widzi. Od razu poczuła do niej niechęć, wiedząc co zrobiła Rayowi, a także jej manipulatywne zachowanie, które na wstępie zaczęła wykazywać.
    Willow objęła się ramionami, czując się nie na miejscu. Uniosła spojrzenie na dużego Raya.
    - Co ja tu robię, Ray? - zapytała, trochę chłodniej niż zamierzała. Tak bardzo nie rozumiała co chciał osiągnąć.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  75. Zacisnęła usta w wąską kreskę. Czy aż tak bardzo nad sobą nie panował? To było dość martwiące. Przypomniało jej się jak mówił jej w jaki sposób kiedyś radził sobie z nieprzyjemnymi wspomnieniami. To zmartwiło ją jeszcze bardziej.
    Kolejne wspomnienie zmroziło jej krew w żyłach. Co prawda w jej kulturze dzieci nie traktowało się z miłością, ale się o nie dbało. Miała problem z pojęciem jak tak można traktować własne potomstwo. Z tego co rozumiała, dzieci ufały i kochały swoich rodziców, więc zdrada tego typu musiała go zniszczyć. Chciałaby umieć mu pomóc, jakoś ulżyć.
    I mimo to, gdy Ray stanął przed nią, cofnęła się o krok, nadal mając w pamięci nieobecny wyraz jego twarzy jeszcze z przed kilku minut.
    Miała rację, ale mówienie tego nie przyniosłoby jej satysfakcji.
    - Nie ma prostej odpowiedzi na to jak przestać uciekać - odparła, jej głos już nie był chłodny, ale stanowczy. - Musisz kiedyś zatrzymać się i zaakceptować to co ci się stało. Stawić temu czoła. - Przemogła się, by podejść do niego, ignorując wszystko co się wokół nich działo. Ujęła jego twarz w dłonie, patrząc mu w oczy. - To nie będzie łatwe, wiem o tym. Jednak wiem też, że dasz sobie radę, jeżeli tylko będziesz chciał. Jesteś wystarczająco uparty. - Nie miała odpowiedzi na to jak sobie poradzić z traumatycznymi wspomnieniami, sama starała się poukładać swoje w głowie.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  76. - Przynajmniej wiesz, że zrobiłeś coś źle… - odparła, po raz kolejny zmniejszając dystans między nimi, chociaż tym razem trzymała ręce przy sobie.
    Serce jej się nieprzyjemnie ściskało, gdy patrzyła jak cierpi, gdy słyszała słowa jego matki, gdy się zaczął dusić. Łzy stanęły jej w oczach, gdy pomieszczenie wypełnił histeryczny śmiech chłopca. Jak można doprowadzić własne dziecko do takiego stanu?
    - Ciebie też tu nie powinno być - powiedziała. - Ray, to już nie jesteś ty. - Wskazała na wijącego się na podłodze chłopca. - Stałeś się kimś silniejszym, kimś… wspaniałym. - Przypomniała sobie te dobre chwile, które ze sobą mieli. Nie mogła ich tak po prostu skreślić. - Nadal się cieszę, że jesteś w moim życiu.

    Willow
    [pisałam to tylko lewą ręką, bo na prawej kot mi leży. lololol.]

    OdpowiedzUsuń
  77. [ja jestem praworęczna, więc pacz jak się poświęcam xD nadal na mnie leży <3 ]

    - Oczywiście, że to pozostanie częścią ciebie. Ale musisz brać z tego siłę, a nie pozwalać sobie na kontrolowanie ciebie - odparła. - Wierzę, że jest to możliwe, bo jeżeli nie… to dla mnie też nie będzie nadziei - dodała cicho.
    Zesztywniała, gdy ją osłonił. Jej ciało zareagowało tak jak kiedyś, kiedy się do niej za bardzo zbliżał. Wierzyła, że żałował, ale nie była pewna czy na pewno już nigdy więcej tego nie zrobi. A przynajmniej jej ciało nie było tego pewne. Dłoń powędrowała jej do szyi. To niby nie było nic wielkiego, ale ona inaczej postrzegała dotyk.
    Powędrowała za jego spojrzeniem. Jej twarz wykrzywił ból.
    - Prawdziwym potworem jest matka, której zachowanie doprowadza jej własne dziecko do takich czynów - powiedziała cicho.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  78. Gdy znaleźli się we wspomnieniach ze statku, nie mogła uwierzyć, że obecną podróż przeżywał sam. Czuła się źle, że tak długo nie zauważała, że coś jest nie tak. Niby miała dobre wytłumaczenie, ale jednak… Ten cholerny kaptur naciągnięty na głowę był tak boleśnie znajomy.
    Zagryzła wargę, nie wiedząc co ma o tym myśleć.
    I nagle się wynurzyli. Znów byli w kajucie. Wzięła głęboki wdech, po czym wypuściła powoli powietrze. Znowu czuła smak papierosów w swoich ustach. Chciała mu wierzyć, że nic jej nie zrobi. Chciała go teraz wspierać. Ale to było jeszcze za wiele.
    - To ja zdecyduję czy było to niewybaczalne - stwierdziła, podnosząc się z koi. W głowie jej się lekko zakręciło, za długo leżała, ale po chwili odzyskała równowagę. - Ale nie teraz… - dodała cicho, ruszając w stronę drzwi. Zawahała się, trzymając dłoń na klamce. Spojrzała jeszcze na Raya, otwierając usta by coś powiedzieć, ale nie mogła z siebie wydusić słowa. Po prostu wyszła.
    Zostawiła go samego, przez co czuła się okropnie, ale wiedziała, że będzie czuła się gorzej gdyby została. Musiała ochłonąć, przemyśleć sobie wszystko. Udało jej się dotrzeć na pokład. Po sztormie pogoda się znacznie uspokoiła, było wręcz… przyjemnie. Oparła się o reling, wpatrując się w horyzont. To podobno pomagało z chorobą morską, chociaż nie czuła już nudności.
    Musiała spędzić trochę czasu sama, ale wiedziała, że nie będzie mogła go tak zostawić. Wpadła już za głęboko. Nie wiedziała tylko czy powinni wrócić do tego co było, czy powinna na to pozwolić. Westchnęła ciężko. Nic niie wiedziała.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  79. [*cough, cough* a kto na niego wsiadł?]

    Myślenie nad własnymi uczuciami za bardzo bolało, więc postanowiła się skupić na magii demonicznej. Pomogło. Chociaż znała to wszystko już niemal na pamięć, to nadal było przyjemnie sobie powtórzyć kilka rzeczy.
    Podskoczyła gdy nagle usłyszała nieznany dźwięk, który rozpoznała po kilku chwilach. Normalnie by pewnie zaśmiała się cicho, teraz jedynie spojrzała na Raya czysto neutralnie. Nie wiedziała jak się czuła, nie wiedziała jak ma się czuć.
    Pokręciła głową.
    - Jadłam już - odpowiedziała bezbarwnym tonem. - Zostało kilka kanapek, jeśli chcesz - dodała, podnosząc się z koi by mu podać talerz.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  80. Wróciła do pracy, czytając i raz na jakiś czas zapisując coś na osobnej kartce. Czasem zdarzyło jej się coś wymamrotać w obcym języku, zazwyczaj potrzebowała głośno czytać przy hebrajskim. Powinna zapisywać sobie to wszystko z samogłoskami, dlaczego tego nie robiła?
    Cisza między nią, a Rayem trochę ją swędziała, ale chyba oboje nie mieli pomysłu co z nią zrobić. Sama powiedziała, że to ona zdecyduje czy mu wybaczy, więc zakładała, że teraz będą siedzieć tak w ciszy do czasu podjęcia jej decyzji. Nie chciała słyszeć więcej przeprosin. Wiedziała, że żałował. Teraz musiała tylko zdecydować czy to będzie miało dla niej jakiekolwiek znaczenie.
    Minęła godzina z hakiem, kiedy w końcu postanowiła odłożyć notatki i wybrać się pod prysznic. Według jej obliczeń była już na to pora.
    Z prysznicami miała problem po przybyciu do Mortiel. Było tam ślisko. Tym razem, może to statkiem zabujało, a może po prostu się poślizgnęła, ale podczas wychodzenia, jej jedna noga pojechała do przodu podczas wychodzenia, przez co kolano drugiej obiło się boleśnie o brodzik. Krew popłynęła jej po łydce.
    - Shite! - wyrwało jej się. Zaczęła powoli się podnosić, szukając gdzieś apteczki. Powinna być w łazience, prawda? Westchnęła ciężko. - Ray, jest gdzieś tam apteczka? - zapytała przez drzwi, zaczynając się szybko wycierać.

    Willow
    [no i pacz, kolano sobie rozwaliła.]

    OdpowiedzUsuń
  81. [ja nic nie zaczynam. ja tylko staram się odbudować nasz zamek z piasku, poprzez rozładowanie sytuacji slapstickowym humorem. duh.]

    Jej wyczucie magii było w tym momencie tak słabe, że nawet nie dała rady powstrzymać krwawienia. Zaczęła mruczeć coś w gaelickim, starając się jak najszybciej wytrzeć, by móc się jak najszybciej ubrać, by Ray jej przypadkiem nie zobaczył. Naciągała właśnie na siebie majtki, gdy usłyszała klamkę.
    - CHAN! - krzyknęła, gdy zaczął otwierać drzwi. - Nie otwieraj tych przek… - Rzuciła się w panice by go powstrzymać… i poleciała na podłogę jak długa przed drzwiami, które okazały się być jedynie uchylone. Jęknęła cicho sięgając po apteczkę, nadal leżąc na podłodze. Wszystko ją bolało. Nie lubiła jak ją coś bolało.
    - Dziękuję - rzuciła jeszcze, po czym pozbierała się z podłogi. Łazienka wyglądała jakby ktoś tam kogoś zamordował, albo jakby przechodziła bardzo wredny okres.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  82. [cieszę się, że przynajmniej jedno z Was się dobrze bawi :DDD ]

    Naciągnęła na siebie koszulkę i w końcu mogła z czystym sumieniem zająć się swoją raną bitewną. Niby sobie tylko je zbiła i skórę otworzyła, ale bolało jak cholera, szczególnie przy ruszaniu tym przeklętym kolanem. Krwawienie w dodatku nie chciało ustąpić. Nie przypominała sobie, żeby Marcus wspominał, że rozrzedzenie krwi to jeden ze skutków ubocznych.
    Gaza której używała do ściskania sobie rany zaczynała przemiękać.
    - Żyję - odpowiedziała siedząc na podłodze z podkurczonym kolanem. - Nie chce przestać krwawić. - Do jasnej cholery, na nogach które teraz sobie mogła w pełnej krasie oglądać, miała blizny po gorszych ranach, ale ta ją zaczynała męczyć potwornie. Może dlatego, że zdobyła ją w taki głupi sposób.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  83. Miała ochotę coś rozwalić, jakoś wyładować swoją frustrację. Uderzyła pięścią w podłogę, co tylko sprawiło, że dłoń zaczęła ją boleć. I wtedy zorientowała się, że Ray pojawił się w łazience. O nie. Chwila, przecież tutaj taki syf, przecież ona ma na sobie tylko koszulkę i majtki, o bogowie, sutki jej wystają spod materiału. Gdzie jest stół kiedy chcesz się schować?
    - Nie przypominam sobie, żeby ktoś cię tutaj zapraszał… - burknęła.
    Miłą myślą było to, że pewnie chciałaby się schować niezależnie od sytuacji między nimi. Miała na sobie w tym momencie stanowczo za mało ubrań.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  84. Otworzyła już usta, by zacząć się bronić, ale… no przecież miał rację. Wzięła głęboki wdech i kiwnęła niechętnie głową. Zdjęła gazę, by pokazać całkiem niezłą, podłużną ranę.
    - Brodzik mnie zaatakował… - mruknęła, krzyżując ręce na piersiach. - Boję się, że mogę sobie coś zrobić, jeżeli zacznę teraz manipulować własną energią, by wstrzymać krwawienie… - dodała, patrząc gdzieś w bok.
    Jej ciało spięło się całe na samą myśl, że Ray może dotknąć jej nagiej skóry, w miejscu gdzie jeszcze tego nie robił. Z jakiegoś powodu skupiła się na tej myśli, a jej policzki pokrył rumieniec.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  85. [jako osoba która ma łaskotki na kolanie, stwierdzam, że tykanie kolana jest bardzo stresujące.]

    Syknęła z bólu, bardziej skupiając się na nim niż na palcach Raya. Przynajmniej tyle z tego było pożytku. Zaczęła mamrotać coś po gaelicku, kiedy zabrał się za opatrunek, głównie o tym jaka ta sytuacja jest głupia.
    Ray znajdował się tak blisko, mogłaby mu nawet teraz poprawić ten sterczący kosmyk na jego głowie. Jego dłoniom zdarzało się muskać jej skórę. Ciekawe czy on też na to zwracał uwagę. Ciekawe czy czuł jej waniliowy szampon. Westchnęła ciężko. Nadal się przejmowała takimi drobnymi rzeczami, chociaż sama narzuciła teraz między nimi metaforyczny dystans.
    Potrząsnęła głową, rozglądając się po zakrwawionej łazience.
    - Muszę tu posprzątać… - odparła, wstając ostrożnie, krzywiąc się z bólu.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  86. Nie poczuła strachu kiedy ją do siebie przyciągnął, bardziej narastającą frustrację na samą siebie, że zachowuje się jak dziecko, i wdzięczność, że Ray nadal o nią dba, mimo wszystko. Poddała się słysząc jego stanowczy głos.
    - No dobrze, dobrze… - wymamrotała, kuśtykając w stronę swojej koi.
    Raczej przesadzał, w końcu to tylko rozcięte kolano, ale nie chciała już więcej się z nim sprzeczać. Tyle wystarczyło. Poczuła się trochę… normalniej. Przytuliła do siebie poduszkę, czując potrzebę by coś objąć.
    - Dziękuję… za pomoc - powiedziała, gdy Ray wyszedł z łazienki. Czuła się okropnie, że musiał po niej sprzątać.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  87. Chciała iść spać, jednak nie mogąc znaleźć odpowiedniej wygodnej pozycji, przewracała się z boku na bok. To chyba było dokładnie to co powiedział, żeby nie robiła. Schowała twarz w poduszkę, wydając z siebie niezadowolony pomruk.
    Zerknęła dyskretnie na Raya, studiując jego profil, jak ładnie jego palce przewracały strony książki. Zawsze jej się to wydawało atrakcyjne, gdy się poświęcał nauce, ale teraz jakoś pierwszy raz miała okazję to obserwować. Czy to dziwne, że lubiła kiedy się uczył?
    - Co czytasz? - zapytała, rezygnując z pomysłu spania.
    Chciała z nim normalnie porozmawiać i domyślała się, że to ona będzie musiała zacząć konwersację, jako że on dawał jej przestrzeń.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  88. Bardzo lubiła… Westchnęła cicho. I zorientowała się dopiero teraz.
    Po jego pytaniu przytuliła do siebie mocniej poduszkę, przypominając sobie, w jakich sytuacjach ją już zdołał zobaczyć. Może to i lepiej, że czekał tyle czasu, by się teraz o to zapytać.
    - Pytanie powinno być bardziej o to co robi - stwierdziła. - To pieczęć. Chroni mnie przed innymi nekromantami, którzy chcieliby mi zajrzeć w życie. No i działa trochę jak klucz… między innymi pozwala mi używać z zapieczętowanych ksiąg, które mają ograniczenia co do poziomu zaawansowania, albo… jeżeli naczelnik klanu zapieczętowałby jakieś pomieszczenie, to może zmodyfikować pieczęć tak, bym ja miała do niego dostęp. - Zamyśliła się chwilę. - W sumie, mógłby to zrobić każdy z odpowiednią wiedzą… - dodała. Ale zapieczętowane przez naczelników pokoje teraz trochę chodziły jej po głowie, więc może dlatego podała taki konkretny przykład.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  89. [rzekłabym, że to dlatego, że Willow nie umie, ale tak naprawdę to dlatego, że ja nie umiem :<<< (teraz nawet nie żartuję, I’ll to do better!)]

    Uniosła brwi. Dziwne pytanie.
    - Kładzie się dłoń na pieczęci i recytuje inkantację, albo się po prostu recytuje inkantację, jeżeli się ją samemu rozwija - odpowiedziała. - Cały proces jest raczej… bolesny - przyznała. Nie wspominała dobrze rozwijania swojej pieczęci, nie obyło się bez krzyków. - Ta ochronna część jest najbardziej podstawowa, nakłada się ją zaraz po narodzinach. Wiemy ile możemy się dowiedzieć o innych, więc chcemy się przed tym jak najszybciej zabezpieczyć. - Zamilkła na chwilę, zastanawiając się nad czymś, wpatrując się w Raya intensywnie. - Powinnam ci taką nałożyć, ochronną - stwierdziła, zaskoczona, że dopiero teraz o tym pomyślała.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  90. [ale moje słabe communications skills dobrze współgrają z charakterem Willow, przynajmniej.]

    Zdziwiła go jego reakcja. Po tym co już wiedział o umiejętnościach nekromantów spodziewała się raczej, że będzie miał do niej pretensję, że nie zaproponowała tego wcześniej.
    - Nie chodzi o robienie krzywdy, bardziej o naruszenie prywatności - stwierdziła. - A zważając na… naturę… naszej relacji… - odchrząknęła cicho, - ktoś może się tobą zainteresować. - Nie wspominając, że mogli wykorzystać zebrane informacje przeciwko niej. W końcu nadal byli… w relacji. Jakiejś.
    - Nagle wydajesz się aż zbyt chętny… - stwierdziła, podnosząc się do siadu, by sięgnąć po notatnik i ołówek. - Pieczęć można zrobić, gdzie chcesz… - odpowiedziała, rysując coś w notatniku. - Ma ona swój określony kształt… - Skupiła się na rysunku, chcąc wszystko dobrze zaznaczyć, by każdy symbol był na swoim miejscu. Wiedziała, że Ray i tak nie będzie wiedział, że się pomyliła, ale ona będzie wiedziała. Musiało być poprawnie. W końcu pokazała mu rysunek pieczęci, była znacznie uboższa w symbole i kręgi niż ta na jej plecach. - Wygląda tak. I jeżeli naprawdę chcesz, to nałożę ją jak już wrócimy do Mortiel. To zbyt skomplikowana sprawa, bym się teraz nią zajmowała.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  91. [yay for poor communications skills!]

    - Byłoby miło, gdybyśmy w końcu poszli… - zgodziła się, ściskając mocniej poduszkę.
    Przypomniała sobie, że planowali już co będą robić po powrocie. Nadal ją to uspokajało, tak jakby miała całkowitą pewność, że wróci, że będą znowu razem. Pytanie tylko jak bardzo razem będą. Jeszcze nie czuła się na siłach by wracać do normy, by pozwolić mu się zbliżać do niej tak jak wcześniej. Za każdym razem kiedy myślała o tym, by do niego podejść, by chociażby się do niego przytulić, jej myśli od razu wracały do tamtej sytuacji.
    - Czy wciąż czeka na ciebie jakieś realne zagrożenie w Wielkiej Brytanii? - zapytała po chwili, zastanawiając się nad tym. Powiedział, że im bliżej są tym jest gorzej, zastanawiała się, czy to coś tylko w jego głowie, czy naprawdę miał się czego obawiać.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  92. Spojrzała na niego uważnie.
    - Myślałam, że będziesz się cieszył z powrotu - stwierdziła, uświadamiając sobie jak mało jeszcze wiedziała i rozumiała. - Wydawałeś się być blisko z Emily - dodała po chwili. Z tego co pamiętała miał żal do ojca, ale z siostrą się dogadywał. Willow uśmiechnęła się na wspomnienie, kiedy o niej opowiadał. Był wtedy taki uroczy. - Będziesz chciał odnowić kontakt z ojcem?
    Wydawało jej się, że powoli zaczyna widzieć zarys problemu. Statek obudził nieprzyjemne wspomnienia, teraz pozostawało pytanie czy strach przed powrotem pochodził z tego, czy z czegoś innego. Chociaż nie rozumiała dlaczego nie chciałby wrócić, chociażby na chwilę, skoro nie było tam realnego zagrożenia. Przynajmniej żeby zobaczyć się z Emily.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  93. - Nie powienieneś się obwiniać za zaprzestanie prób kontaktu z nim - odparła. - Z tego co mówisz, dostawałeś sygnały, że twój ojciec nie chce go kontynuować. Pytanie teraz dlaczego. - Nie chciała niczego konkretnego proponować, nie znała ojca Raya, mógł mieć wiele powodów. Może był bezdusznym ojcem, albo obawiał się, że ktoś może się dostać do Raya przez niego. - Mam nadzieję, że będziecie w stanie sobie to wszystko wytłumaczyć. Na spokojnie - dodała.
    - I nie musisz się obwiniać, że nie wracałeś tyle czasu. Miałeś dobry powód. Jestem wręcz pod wrażeniem, że wracasz, biorąc pod uwagę… wszystko. - Zauważyła, że nadal jest mu ciężko i żałowała, że nie potrafiła mu z tym pomóc. Znowu przytuliła do siebie poduszkę. Westchnęła ciężko, za bardzo się chyba przyzwyczaiła do przytulania się do czegoś… kogoś. - Gdybym nie musiała, to bym nie wracała… do domu. - Zebranie na które została wezwana, nie było nawet w Coeffin, mogłaby sobie go spokojnie ominąć. Ale miała odpowiedzi do odnalezienia.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  94. Ten komentarz został usunięty przez autora.

    OdpowiedzUsuń
  95. Westchnęła cicho, czując się kompletnie bezużyteczna. Może coś w jej słowach go ruszyło, może po prostu nie chciał rozmawiać, cokolwiek to było po prostu zniknął w łazience, jak zwykle nic więcej nie mówiąc. Kochała gdy się przed nią otwierał, chyba dlatego, że robił to tak rzadko. Opowiadał o swojej przeszłości, ale nie o tym jak się czuje teraz. Nawet ona miała z tym mniejszy problem. Coś ją niezwykle frustrowało w tej sytuacji, tak bardzo, że nadal nie potrafiła mu do końca wybaczyć.
    Wygrzebała się z posłania. Kolano nadal było obolałe, ale zdołała założyć spodnie od dresu i zakopać się w kołdrze. Nie pamiętała kiedy zasnęła, chyba słyszała jak wychodził z łazienki, ale już nie zareagowała.
    Chyba już nie krzyczała tym razem.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  96. Obudziła się dziwnie wyspana. Ogarnęło ją nawet poczucie zadowolenia, dopóki nie zorientowała się, że Raya nie ma w kajucie. Wtedy już ogarnął ją niepokój. Gdzie był? Co robił? Co zrobi kiedy wróci?
    To jest bez sensu. Tak nie można żyć. Trzeba coś z tym zrobić.
    Chwyciła notatnik i zaczęła wypisywać pomysły, które zakończyły się na jednym, po chwili skreślonym. Nie miała nic. No może oprócz zmiany kajuty i zakończeniu ich znajomości. Westchnęła ciężko.
    Podskoczyła, gdy drzwi się otworzyły. Wbiła w Raya uważne spojrzenie, czekając na jego pierwszy ruch, po czym zauważyła kanapki. Odetchnęła z ulgą.
    Tak nie można żyć.
    - Wystarczą, dziękuję - powiedziała, biorąc sobie dwie kanapki. Kolano nadal bolało przy ruszaniu, ale już trochę mniej. Albo się przyzwyczaiła. - Jak się czujesz?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  97. Febe uśmiechnęła się zadziornie.
    - Zapytaj Yensen'a, poznaliśmy się w dość nietypowy sposób, a i dalsza relacja była zupełnie inna niż ta nasza - powiedziała pół żartem, pół serio, robiąc przy tym zabawną minę. Na samo wspomnienie tych wszystkich dwuznaczności, flirtów i podtekstów z twarzy kobiety nie znikał uśmiech. Ines i Rahim natomiast już dawno pomagali mamie, na słowa Ray'a chłopiec nawet nie zareagował, tradycyjnie wkładał rozsypane kredki do koszyka, zbierał kartki i wszelkie pierdołki wykorzystywane do malowania czy rysowania, nawet książkowe kolorowanki układał na półce ze swoim stoickim spokojem. Ines natomiast nadganiała tempem, jednak ułożone przez nią przedmioty nie leżały tak ładnie na półce, była niczym wyścigówka, która gwałtownie zatrzymała się na obietnicę trzech życzeń.
    - No dobla, ale jak kamiesz to sama się z Tobą sprawie - zagroziła zakładając rączki na bioderka i patrząc wymownie na twarz opiekuna. Meduza zaśmiała się pod nosem.
    - To teraz lepiej dotrzymaj obietnicy - skomentowała rozbawiona. Jej córka wróciła do sprzątania, zwolniła znacznie i starała się ładniej układać zabawki. Oczywiście posprzątała zdecydowaną większość sali, nie z taką perfekcją jak jej brat, ale naprawdę się postarała. Praca Rahima wyglądała natomiast jakby wszystko odłożył z linijką w dłoni, jednak kiedy skończyły się przybory związane z jego zainteresowaniem po prostu usiadł i przyglądał się jak reszta pracuje. Febe, po ogólnym ogarnięciu wzięła go na ręce, a zaraz przy jej boku pojawiła się Ines.
    - I jak? Kto wygrał? - zapytała dziewczynka doskakując do nogi zbliżającego się Ray'a.

    Febe

    OdpowiedzUsuń
  98. Słuchała go, nie zdradzając tego jak bardzo się w niej teraz gotowało. Trochę była zadowolona, że w końcu opowiada o swych lękach, ale… coś jej nie grało w tym wszystkim. Chociaż gdyby powiedział, że wszystko w porządku, to pewnie by rzuciła w niego kanapką. Tak to przynajmniej mogła ją zjeść i ukryć swoje emocje. Do czasu. Do tej pory starała się być na swój sposób delikatna, ale teraz…
    - Ja się czuję nie za dobrze - odparła. - Nie mogę przestać myśleć o tym jak daleko się posuniesz następnym razem, bo zakładam, że może się zdarzyć następny raz, jako że nie obiecujesz, że to się więcej nie powtórzy. Mam tak słabe wyczucie magii w moim obecnym stanie, że jeżeli będę chciała się obronić to mogę połamać wszystkie kości w twoim ciele, ale i tak to zrobię, jeżeli poczuję się zagrożona. - Wzięła głęboki wdech, by powstrzymać się od krzyczenia, bo głos jej się przez cały czas podnosił niebezpiecznie. - Może i jesteś żałosny, ale nie dlatego, że się boisz, tylko dlatego, że nic z tym nie robisz. Dlaczego mi to mówisz dopiero teraz? Mogłeś powiedzieć wcześniej, na przykład przed podróżą. Może byśmy coś wtedy na to zaradzili. - Uderzyła pięścią w ścianę. Wbiła w niego przepełnione bólem spojrzenie. - Zaufałam ci… - wyszeptała. - Jak mogłeś tak narazić i siebie, i mnie? - Całą swoją frustrację, złość i ból wlała do tego jednego pytania.
    Nie wiedziała czy potrzebował tego usłyszeć, ale wiedziała, że on potrzebowała to wszystko powiedzieć.

    Willow
    [nie wyszły mi ciastka, musiałam trzy razy zmieniać hasło na Originie i mam brzydką czcionkę w Dragon Age'u :<<< ]

    OdpowiedzUsuń
  99. Gdy drzwi się za nim zamknęły poczuła się jakby ktoś uderzył ją pięścią w brzuch, ale po chwili też… ogarnęła ją ulga. Siedziała przez chwilę nieruchomo nie rozumiejąc swojego stanu. Po chwili znowu uderzyła w ścianę. I jeszcze raz. I jeszcze raz. Na farbie została jej krew. Jeszcze raz. Łzy popłynęły po jej policzkach. Jeszcze raz. Jej serce ścisnęło się boleśnie. Jeszcze raz. Może ból dłoni zagłuszy wszystko inne. Jeszcze raz.
    Czemu to nie działa?
    Na drżących nogach, dokuśtykała do jego koi. Wtuliła zapłakaną twarz w jego poduszkę, która zdążyła przejść jego zapachem.
    Czemu to tak boli?
    *
    Sześćdziesiąt jeden dni później nie czuła już nic.
    W Gildii przebywała od dwóch dni, większość tego czasu spędziła w lecznicy dyskutując z Marcusem głównie na jeden temat, nie pozwalając mu przechodzić na inne. Dyskusja zazwyczaj składała się z jej pytań i jego odradzaniu takiego toku myślenia. Nawet się nie denerwowała. Po prostu ignorowała jego rady i zadawała kolejne pytanie.
    Ray był jej wielką niewiadomą o której starała się nie myśleć. Nie widziała go od powrotu, co może by nie było dziwne, bo w końcu to dopiero dwa dni, ale przecież mieszkali obok siebie. Może zmienił kwatery, może była bardzo dobra w unikaniu go, może usłyszał, że wróciła i też postanowił jej unikać, nie wiedziała, starała się nie zastanawiać nad tym za wiele. Szczególnie, że teraz, po tym jakie odpowiedzi znalazła, już wiedziała, że nie ma dla nich przyszłości, więc równie dobrze mogła wykorzystać ich ostatnią kłótnię jako ostatni gwóźdź do trumny.
    Zamknęła za sobą drzwi swojego pokoju. Spojrzała w bok, jakby spodziewając się, że Ray się zaraz pojawi.
    Zacisnęła pięści, odwracając wzrok. Tak jest lepiej. Dla wszystkich. Szczególnie dla niego.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  100. Wyglądało na to, że się przeliczyła co do i swoich, i jego, umiejętności unikania się. Miała szczerą nadzieję, że na “cześć” się skończy, a jej uda się pozbyć wątpliwości co do sposobu wypowiedzenia owego “cześć”. Coś było nie tak, ale to nie jej sprawa. Już nie.
    Chciała jedynie skinąć głową i sobie iść, zająć się swoim życiem, cokolwiek by to nie znaczyło w jej przypadku, ale musiał kontynuować. I gdyby to była każda inna osoba, pewnie by go zbyła, ale… to był Ray i coś mu się stało. Jego zachowanie było niepokojące. I szybko domyśliła się, że to nie z powodu tamtej kłótni. Ten kaptur jej się nie podobał. Marcus chciał coś jej powiedzieć, gdy tylko wróciła, ale ona szybko skierowała go na właściwe tory. Może nie powinna była, przynajmniej by wiedziała dlaczego się dzieje to co się dzieje.
    Bo rozpoznała to co się dzieje.
    Zawahała się patrząc na to jak Ray się powolutku rozsypuje.
    Powiedziała sobie, że ma sobie dać z tym wszystkim spokój. To nie jej sprawa. Może się teraz odwrócić i zapomnieć.
    Podeszła do niego i pomogła mu wstać, chwytając delikatnie jego ramię.
    - Chodź - mruknęła, otwierając drzwi do jego pokoju.
    Doprowadziła go do fotela, wzięła od niego plecak i położyła na podłodze. Ukucnęła przed nim, gdy już usiadł, by mogła spojrzeć na jego twarz. Serce jej się ścisnęło w znajomym bólu. Nie mogła tu być. Poczeka aż Ray się uspokoi, a potem sobie pójdzie.
    - Potrzebujesz czegoś? Napijesz się wody? - zapytała tonem łagodnym, aczkolwiek stosunkowo bezbarwnym. Od dłuższego czasu starała się nie okazywać żadnych emocji, bo tylko w ten sposób była w stanie przetrawić wszystkie informacje które zdobyła. Gdyby pozwoliła sobie coś czuć, to pewnie by wyglądała gorzej od niego.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  101. W jej spojrzeniu błysnęło niedowierzanie, pierwsza wyraźniejsza emocja. Naprawdę chciał w taki sposób udawać, że sobie poradzi?
    Ale miał rację, nie musiała tutaj siedzieć, miała ważne sprawy na głowie… teraz musiała zdecydować czy są ważniejsze od niego. Był w opłakanym stanie, ale prawdopodobieństwo było takie, że trwał w nim od jakiegoś czasu. Pewnie poradziłby sobie sam, nie czułby się z tym dobrze, ale...
    Westchnęła cicho.
    - Mogę po kogoś pójść, żebyś nie był sam - zaproponowała, podnosząc się.
    Nie chciała go zostawiać samego, ale nie była pewna czy w ogóle powinna. To ona jego doprowadziła do tego, że wyszedł i ją zostawił, może nie chciał by z nim została.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  102. - Co ci się stało? - zapytała widząc jego dłoń, zanim zdążyła ugryźć się język. - Koszmary? - Zdarzało jej się zastanawiać, czy sobie z tym poradził przez ten czas. Może nie. Chciała mu wtedy pomóc z tym, ale… Zacisnęła usta.
    Zaklęła w myślach, gdy wspomniał Marcusa.
    - Właśnie do niego się wybierałam - przyznała, bo chyba by się ze sobą źle czuła, jeżeli by go zostawiła, skoro mieli zmierzać w tym samym kierunku. - Możemy pójść razem, żebyś sobie krzywdy nie zrobił - zaproponowała.
    Nie wiedziała jak ma odpowiedzieć, nie wiedziała czy wróciła w jednym kawałku. Miała wrażenie, że coś zostawiła za sobą w Szkocji.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  103. - Ojciec…? - Zmarszczyła brwi nie rozumiejąc. Szczegóły zaś zmroziły jej krew w żyłach. Gdzież on znowu wpadł? Kolejna silniejsza emocja zaczęła w niej kiełkować. Złość. Powinna była to czuć w innych okolicznościach, a nie potrafiła, jednak gdy słyszała o jego cierpieniu… bolało ją to, była zła. Zacisnęła pięści, ale nie powiedziała nic więcej. To nie była jej sprawa.
    Co nie zmieniało faktu, że na każdy jego mniej pewny krok, od razu była gotowa, by go asekurować.
    A miała się już nie zajmować takimi rzeczami. To tylko ten jeden raz. Ray był… ważny. Myślała, że kiedyś, miała nadzieję, że kiedyś, ale… nadal był ważny. Nadal reagowała empatycznie na jego cierpienie. Na tyle ile sobie pozwalała.
    Pokiwała głową, nie kontynuując rozmowy. Jemu było ciężko, a ona też nie należała do osób które trajkotały bez sensu. O czym miałaby opowiadać zresztą? Ray był obcy. Zrobiło jej się trochę smutno na tę myśl. Przypomniała sobie moment, kiedy chciała powiedzieć mu wszystko.
    Sama chciała zapytać o wszystko. Co się stało? Kto mu to zrobił? Jego ojciec? Czy on miał z tym coś wspólnego? Dlaczego?
    Zdusiła w sobie chęć zasypania go pytaniami. Już nie mogła robić takich rzeczy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  104. Z jednej strony jego brak ograniczania się był denerwujący, jednak… niemal uśmiechnęła się od poczucia nostalgii. Na szczęście udało jej utrzymać ten sam neutralny wyraz twarzy. Nawet gdy zostało wspomnianie imię Angusa.
    - Zrozumieli, że jestem im jeszcze potrzebna - odpowiedziała. Na ułamek sekundy jej twarz wykrzywił grymas obrzydzenia, jednak szybko wróciła ona do swojego beznamiętnego stanu. - Z Angusem się nie widziałam. Kontaktował się ze mną kilka razy, chciał się spotkać… - Urwała. Nie musiała o tym opowiadać. Nie musiała odpowiadać na żadne pytania. Przymknęła oczy. Tyle wystarczyło. Nie chciała myśleć o Angusie i jego dziwacznym zachowaniu.
    Zerknęła na niego z ukosa, czując jak rzeczy o których starała się zapomnieć w ciągu ostatnich tygodni budzą się powoli do życia. Myślała, że już sobie wybiła z głowy to nieistotne zauroczenie. Dlaczego więc czuła szczęście, że w ogóle go widzi? Dlaczego jego ból i cierpienie wyzwalał w niej złość? Nic sobie nie wybiła z głowy. Zdołała zagłuszyć tęsknotę na te kilka tygodni, ale moment w którym go zobaczyła…
    Nie zbliżaj się. Już byłaś w poprawnym miejscu. Nie wtrącaj się. Nie pytaj. Nie pytaj. Nie pytaj…
    - Cholera jasna, Ray, co ci się stało? - zapytała.
    Już tak nie mogła. Nie cierpiał tylko z powodu fizycznych obrażeń. Ktoś go złamał.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  105. Coś w tej zdradzie ją uderzyło wyjątkowo mocno. Może dlatego, że teraz i drugi rodzic zawiódł Raya w ten sposób, może dlatego, że to jej przypomniało o jej własnych rodzicach i ich sekretach.
    Złapała go za ramię i odwróciła delikatnie w swoją stronę.
    - Nie tłumacz go - powiedziała stanowczym tonem. - Jeżeli był obserwowany za to, że ci wtedy pomógł, to była jego decyzja. To nie dało mu prawa, by cię skazać na taki los… - Nagle puściła jego ramię i cofnęła się o krok, zaskoczenie malowało się na jej twarzy, jakby właśnie sobie uświadomiła co robi. Odchrząknęła cicho, odwracając wzrok. - Jestem pewna, że już ci ktoś to powiedział - mruknęła ruszając dalej. Dobrze, że przynajmniej Yensen dalej przy nim trwał. Miał nadal kogoś kto go mógł wspierać. Nie potrzebował jej.
    Chociaż sama nie wiedziała, czy by była w stanie wrócić do tego co było, nawet gdyby był zdrowy. Mimo wszystko, nie żałowała swoich słów które wyrzuciła z siebie podczas ich ostatniej kłótni, żałowała jedynie tego kiedy je wypowiedziała. Mogła poczekać, powiedzieć mu to w jakiś spokojniejszy sposób… Nieważne. To był bardzo wygodny gwóźdź.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  106. Miał rację. Nic jej do tego. Jego poprzednie próby normalniejszej rozmowy uśpiły jej czujność. Oczywiście musiał sobie przypomnieć o ich konflikcie kiedy powiedziała mu kilka słów prawdy. W końcu, to nie tak że kiedykolwiek cokolwiek do niego docierało.
    Oparła się plecami o ścianę, krzyżując ręce na piersi, czekając aż Marcus skończy zajmować się Rayem. Patrzyła gdzieś w bok, starając się nie słuchać, ani nie snuć domysłów. Pamiętała, że uzdrowiciel bardzo chciał jej coś powiedzieć, ale za każdym razem mu przerywała. Nie musiała wiedzieć, nie chciała. Starała się nie chcieć.
    Udało jej się ukryć ukłucie bólu, gdy Ray powiedział, że między nimi wszystko skończone. Zacisnęła wargi.
    - Szkoda - westchnął Marcus. - Miałem nadzieję, że zdobędę osobę która pomoże mi namówić ją na powrót na terapię - stwierdził.
    Jednak nie zdołała powstrzymać grymasu który wykrzywił jej twarz po kolejnych słowach Raya. Jej dłoń mimowolnie powędrowałą do szyi. Mówił to tak jakby to była jej wina. Co się stało z “przepraszam”, “to niewybaczalne”, “żałuję”...? Czy to były kłamstwa?
    - No tak, dla ciebie to było tylko głupie zachowanie… - wycedziła, czując jak żołądek się jej nieprzyjemnie ściska. - Poza tym, to ty wtedy wyszedłeś… - dodała, nadal na niego nie patrząc.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  107. [DAJ MI ZJEŚĆ ŚNIADANIE.]

    - Czy naprawdę myślisz, że “przepraszam” wszystko naprawi? - fuknęła, powoli tracąc nad sobą kontrolę. - Skoro żałujesz, to czemu nie obiecałeś nad sobą popracować? Co? Nie chciałeś się dla mnie zmieniać? Bo tracenie nad sobą kontroli i molestowanie osoby, którą podobno się kocha, to taka świetna cecha? - O to miała do niego prawdziwy żal, że poprzestał na pustych słowach. - Czy oczekiwałeś ode mnie, że po prostu to przyjmę i wytrzymam? - Chciała się pogodzić, ale nie w ten sposób. Nie chciała zaakceptować jego zachowania i mu ot tak wybaczyć, a potem żyć w niepewności, czy to się powtórzy czy nie. - Moje życie to moja sprawa. Nic ci do tego… - rzuciła w niego jego własnymi słowami. Zacisnęła pięści, starając się powstrzymać drżenie dłoni. Dlaczego on jeszcze do tego wracał?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  108. [mój telefon kiedyś miał opóźniony zapłon z notyfikacją, więc Twój któryś wieczorny odpis obudził mnie o czwartej w nocy xDD ]

    - To od ciebie zależało czy te słowa byłyby puste. - Zamknęła oczy. Jej głos stracił na sile. - Dałyby mi poczucie, że przynajmniej będziesz próbował. Że jestem tego warta. Ale ty zawsze wolałeś uciekać, spychać wszystko na dalszy plan, pozwalać przeszłości nad sobą panować. Dokładnie, mi trzeba wszystko mówić prosto z mostu, bo skąd miałam wiedzieć, że… tym razem nie uciekniesz? Co i tak zrobiłeś. - Potrząsnęła głową, wycierając pojedynczą łzę formującą się przy kąciku jej oka. Nie mogła teraz płakać. Makijaż jej się rozmaże. - To tylko przyspieszyło nieuniknione - stwierdziła, starała się wrócić do swojego poprzedniego bezbarwnego tonu, jednak powiedziała to z jakimś ogromnym smutkiem, który chciała ukryć.
    Nagle głośne chrząknięcie wyrwało ją z zamyślenia.
    - Powiedziałbym żebyście wzięli to na zewnątrz, ale on jest pod kroplówką, więc to by było bardzo nieodpowiedzialne z mojej strony - oznajmił Marcus, niespecjalnie zadowolony z tego, że urządzili sobie z lecznicy własne pole bitwy.
    - Masz rację. - Willow pokiwała głową, wracając do swojego neutralnego tonu. - Nie po tu przyszłam… - Wyjęła z torby grubą teczkę i podała uzdrowicielowi. - Chciałabym żebyś jeszcze sprawdził, czy… wszystko z tym w porządku. Chciałabym się zabrać do pracy jak najszybciej.
    Marcus westchnął ciężko niechętnie przyjmując od niej teczkę. Nie komentował już jej pomysłu, co chciał powiedzieć, już dawno jej powiedział. Normalnie by pewnie zostałaby, chcąc przedyskutować kilka rzeczy, ale obecność Raya by pewnie w niczym nie pomogła. Odwróciła się do wyjścia, nie widząc korzyści w pozostaniu.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  109. Ostatnie przygotowania. W głowie dudniły jej ostrzeżenia Marcusa, ale chyba wolała je, niż słowa Raya. Nie powinna się tak przejmować tym, że nic do niego nie dociera. Nie musiało do niego docierać. Zagryzła wargę. Nie tym miała się dzisiaj zajmować. Wróćmy do ostrzeżeń.
    Spisywała ostatni symbol, gdy coś ją podkusiło by unieść głowę znad księgi. Ray. Ich spojrzenia skrzyżowały się na moment, by zaraz oboje mogli wrócić do wzajemnego ignorowania się. Po chwili skończyła pracę, przycisnęła do siebie notatnik, chcąc jak najszybciej opuścić bibliotekę, jednak kroki skierowała między regały, gdzie siedział Ray. Co ona tu robi? Co chce przez to osiągnąć?
    - Mam nadzieję, że uda ci się pokonać swoje demony - odezwała się, jej głos drżał lekko. - I będziesz mógł kogoś uszczęśliwić, kogoś kto także uszczęśliwi ciebie - dodała cicho, po czym odwróciła się i szybkim krokiem opuściła bibliotekę, nie czekając na jego reakcję.
    Była samolubna. Mogła go po prostu zostawić z tym niesmakiem w ustach, ale musiała mieć swoje ostatnie zdanie. Życzyła mu dobrze, na przyszłość. Miała nadzieję, że naprawdę weźmie się za siebie i będzie mógł w pełni cieszyć się życiem.
    Jej to nigdy nie było dane.
    *
    Dwadzieścia sześć godzin później wyraźnie zestresowany Marcus wyszedł z pokoju Willow, natykając się na Raya. Na twarzy uzdrowiciela pojawiła się ulga. To się nie spodoba Willow, ale teraz była nieprzytomna więc nie miała nic do gadania.
    - Ray! Chodź no tutaj… - Marcus pomachał do chłopaka dłonią. - Mam problem i myślę, że będziesz w stanie mi pomóc… - Otworzył drzwi do pokoju dziewczyny, ukazując… dość ordynarną scenę jak na Gildię. Na podłodze był wymalowany magiczny krąg, w jego środku leżała nieprzytomna Willow. Jej oddechy były tak płytkie, że przez chwilę można było się pomylić, że nie żyje. - Tylko, możesz oglądać, ale nie dotykaj* - dodał Marcus, starając się rozładować napięcie.

    *śmiałam się z tego jak pojebana. dzień dobry.
    Willow

    OdpowiedzUsuń
  110. Marcus zaczął przeglądać notatki, które Willow zostawiła mu na biurku.
    - Nie wiem ile wiesz… - odpowiedział. - Zakładam, że wiesz, że Willow jako jedyna przeżyła z masakry jej klanu. W takich wypadkach, to naturalne, że osoba może mieć luki w pamięci przez takie wydarzenie… Willow też nie pamiętała wszystkiego, ale miała nadzieję, że terapia pomoże. O, jest. - Skupił się na chwilę na kartkach. - Jednak coś się stało i stwierdziła, że musi sobie przypomnieć już teraz. - Wziął kredę i zaczął rysować kolejne magiczne symbole na podłodze. - Więc postanowiła wejść za pomocą magii w swoje wspomnienia. Jak odpowiedzialna osoba, którą jest, oczywiście. Nie powiem, przygotowywała się. Zostawiła mi instrukcje… co zrobić, jeżeli by się zaplątała we wspomnieniach. Jak ją wybudzić… Tylko że nie zadziałało. - Podniósł się i ocenił swoje dzieło, porównując z tym co było narysowane na kartce. - Plan B, to wejść do jej głowy. Miałem właśnie iść po innego maga, by mi pomógł, ale… może lepiej gdybyś to ty z nią porozmawiał, albo, po prostu się pojawił, może wtedy stwierdzi, że tak bardzo nie chce ci ujawniać swoich sekretów, że złamie zaklęcie. - Spojrzał znowu w notatki. - Napisała, że jeżeli… będzie tylko jedna ona, to znaczy… wspomnienie będzie się odgrywało, a ona nie będzie stała i oglądała, to znaczy się zaplątała i trzeba jej powiedzieć, że to co się dzieje nie jest prawdziwe. Czy coś. - Nagle opuścił kartki, by spojrzeć na Raya. - Takie rzeczy powinny robić zaufane osoby. Poprosiła mnie, bo po prostu wiem… co się stało. Byłem w ciągłym kontakcie z jej psychiatrą, więc to nie tak, że mi powiedziała cokolwiek. Nie wiem co się stało między wami, nie wiem kto bardziej zawinił, ale myślę, że ty masz większe szanse na dotarcie do niej. Ja po prostu chcę, by przeżyła. - Wskazał na krąg, który narysował. - Więc jeżeli chciałbyś pomóc to ten jest dla ciebie.

    [SOON.] Willow

    OdpowiedzUsuń
  111. - Teraz tylko leż i słodko śpij - odpowiedział uzdrowiciel. - A we wspomnieniach po prostu zwróć na siebie uwagę.
    Marcus uśmiechnął się do niego promiennie na wzmiankę o praktykach nekromanckich.
    - Niczego nie obiecuję, bo sam pewnie będę musiał wiać - odparł, a potem rozpoczął inkantację. Stosunkowo krótką, ale chyba była niezłą bajką na dobranoc, bo Ray zaraz zasnął.


    Znalazł się w ogromnej bibliotece. Wysokie ściany chowały się za półkami, sięgającymi aż do sufitu, wypchanymi tysiącami ksiąg. Niektóre tytuły były rozmazane, niektóre składały się ze zlepki przypadkowych liter, nieliczne miały jakikolwiek sens - dowód tego, że pamięć bywa zawodna. Pewnie nawet kolory się nie zgadzały, ale nie mógł o tym wiedzieć.
    Willow stała przy stole, pochylona nad otwartą księgą. Czytała w skupieniu przez chwilę, by nagle wyprostować się i krzyknąć w przestrzeń:
    - Czy ty o tym wiedziałeś?! - Za jej plecami zaczęła migotać jakaś postać, wyglądająca trochę jak manekin, który rozmywał się gdy się na niego za długo patrzyło. Z niewyraźnych rysów twarzy oraz mowy ciała można było wywnioskować, że się czegoś boi. - Gandxal! Czy ty o tym wiedziałeś?! - Mówiła po gaelicku, ale Ray mógł ją zrozumieć. Tak samo jak mógł zrozumieć księgę leżącą na stole jeżeli by do niej zajrzał. Otwarta była na stronach opisujących rytuał, który miał otworzyć jakieś wrota. Duża porcja tekstu była wielką mamałygą różnych liter, jako że Willow nie pamiętała słowo w słowo. Wyraźnie skupiła się na pojedynczej porcji rytuału - poświęceniu ofiary, która miała być niewinną istotą bez grzechu oraz krwi klanu MacDougall. - Oczywiście, że wiedziałeś - wycedziła, ruchem dłoni sprawiła, że księga poszybowała na drugi koniec biblioteki. - To twoje wrota, ty pierdolony skyrwysynie! - Postać zamigotała znowu, tym razem wydawała się być obruszona. - Daruj sobie… - warknęła Willow, zaciskając pięści. - To ja muszę przejąć jej kolejny obowiązek… - Nagle nogi się pod nią ugięły, jakby ciężar jej zadania był zbyt wielki do utrzymania. Opadła na kolana - Bo to dlatego ją przyjęli z powrotem, prawda? - wyszeptała. Wspomnienie skończyło się.
    Willow znowu czytała w skupieniu księgę.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  112. Czytała tę samą księgę, odkrywała te same rzeczy, chciała właśnie krzyknąć te same słowa, kiedy nagle przerwała jej anomalia. Zamarła na chwilę, tracąc na kolorach. Stała się tak jakby… trochę wyblakła.
    Faktyczna Willow nagle znalazła się w znajomej bibliotece. Znajoma postać stała do niej odwrócona plecami i wpatrywała się w… nią. Rozpoznała to wspomnienie, oczywiście Ray był tutaj anomalią, tak samo jak niewyraźna postać która jedynie reagowała na jej słowa, tak musiał się tutaj objawiać byt. Ale… to pamiętała, to się stało kilka tygodni temu. Była wściekła, przerażona, zraniona… może te emocje ją tutaj uczepiły.
    Wspomnienie ruszyło dalej.
    - Czy ty o tym wiedziałeś?!
    Willow skrzywiła się i ruchem dłoni zatrzymała całą scenę. Och, cudownie, została jej głupia mina.
    - Czy mój głos naprawdę tak brzmi? - zapytała, stając obok Raya, przyglądając się… sobie. - Zatrzymałam się tutaj? Bez sensu… - mruknęła. Nadal była trochę zdezorientowana, dopiero teraz mogła oglądać swoje wspomnienia świadomie. Dlatego dopiero po dłuższej chwili spojrzała na Raya przerażona jego obecnością w jej głowie. - Nie, zaraz, co ty tu… - Jej twarz wykrzywiła żądza mordu. - Marcus… - Myślała, że to oczywiste i, że nie musiała dopisywać w instrukcji, żeby nie wplątywał w to Raya. Pytanie tylko… co teraz?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  113. - A czyja niby to wina? - fuknęła, krzyżując ręce na piersi. Jeszcze się zaczną tutaj kłócić. Ciekawe, czy miałoby to jakiś wpływ na cały konstrukt…
    - Umieram? - zdziwiła się. - Czyli minęły już dwadzieścia cztery godziny… - mruknęła, zaciskając palce na mostku nosa. - Ale nie mogę jeszcze… - Odsunęła się od niego kiedy dotknął jej ramienia. Pokręciła głową. - Terapia jest zbyt powolna. Ja jestem zbyt powolna. Muszę wiedzieć teraz. Muszę to sobie poskładać. - Objęła się ramionami. - Uwolnić go? - Spojrzała na niego zaskoczona. Skoro wiedział, że Gandxal potrzebuje uwalniania, to musiał też wiedzieć z czym się to wiązało. - Czy wiesz co… kogo trzeba poświęcić, aby to osiągnąć? - zapytała. Spojrzała z obrzydzeniem na księgę, nadal otwartą na tym przeklętym rytuale.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  114. - Nie ma innego wyjścia. - Wbiła sobie paznokcie w skórę. - Od miesięcy pracowałam nad tym rytuałem i czegoś mi ciągle brakowało. Po części po to wróciłam do domu i znalazłam… moją odpowiedź. - Nie powinna tego aż tak przeżywać, to nie tak, że składanie ofiar z niemowląt to coś nowego, chociaż nic takiego nie stało się za jej życia. Może jej czas w Mortiel coś jej w głowie i w moralności poprzestawiał. - Nie musi ci się to widzieć, potrzebuję go - odparła, marszcząc brwi. - Normalnie tak nie wyglądał. To tylko jego przedstawienie. Normalnie czuję jego emocje, więc… - Urwała. To nie była jego sprawa. Tak samo jak wspomnienie, które starała się wygrzebać. Ale musiała wiedzieć. Jeżeli przeżyje, to najwyżej wymaże Rayowi pamięć, na pewno się da. A jak nie przeżyje… to umrze. Przynajmniej nie będzie musiała się męczyć dziewięć miesięcy tylko po to by posłać własne dziecko na rzeź.
    Może jej klan zasługiwał na swój los.
    Nagle znaleźli się w surowo urządzonym pomieszczeniu, po biurku i kilku regałach można było rozpoznać gabinet. Najbardziej wyróżniał się w nim obraz jakiejś bitwy, jeżeli ktoś by się przyjrzał uważniej zauważyłby kilka szkieletów i osób z kosturami. Jednak w centrum zainteresowania powinny się znaleźć dwie postaci przebywające w gabinecie. Licz miał pożółkłe już kości, zielona suknia na nich wisząca przypominała łachmany. Szkielet wyglądał staro, jakby miał się zaraz rozpaść, jednak Willow nadal czuła szacunek do swojej naczelniczki. To się działo podczas tamtej nocy, pamiętała, że widziała się z liczem i dlatego poszła do Evelyn, ale nie mogła sobie przypomnieć rozmowy. Sama Willow, te kilka miesięcy młodsza, różniła się trochę od tej teraźniejszej. Po pierwsze - miała długie do łokcia włosy, po drugie - chyba rzeczywiście schudła w Mortiel.
    Obie postaci stały naprzeciw siebie, wspomnienie jeszcze nie ruszyło. Nie dało się wyczytać emocji z beztwarzowej czaszki naczelniczki, jednak długowłosa Willow wydawała się zdeterminowana.
    Dziwne. Widziała już kilku martwych członków klanu wtedy, ale wydawała się być niewzruszona.
    Powinna już ruszyć wspomnieniem, by nie tracić czasu, ale… chyba się bała tego co usłyszy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  115. - Czemu się tak złościsz? - zapytała chłodno, gotowa na uderzenie. Gdy jednak jego dłoń wylądowała na jej ramieniu, po raz kolejny ją odrzuciła i cofnęła się. - Mówisz o rzeczach o których nie masz pojęcia - stwierdziła, powoli też zaczynała ogarniać ją złość. - Nie tobie to oceniać czy to jestem ja, czy nie. Zrobię to co uznam za stosowne. - Łagodna dziewczyna? Na prawdę tak ją widział? Dobre sobie. Nie miał o niej pojęcia.
    - Dobrze w takim razie, że nie ma cię już w moim życiu, to nie będziesz miał okazji, żeby go zabić - odparła, krzyżując ręce na piersi. - Sam powiedziałeś, że ze mną to już skończone. Więc co cię interesuje co zrobię z moim ciałem, z moim potomstwem? - Przypomniała sobie wspomnienie ich ostatniego spotkania i nie potrafiła już ukryć bólu jaki jej towarzyszył od tamtego czasu. Gdyby nie praca nad zaklęciem, to by pewnie myślała o tym przez cały czas. Czy to było za dużo, żeby mieć nadzieję na to, że Ray nadal miał dla niej jakieś resztki sentymentu? Czy gdyby była mu kompletnie obojętna, to by się tak złościł?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  116. - Nie wiesz jak to jest mieć na sobie brzemię sześciuset lat tradycji! - Tym razem ona również się wydarła. Na ścianie pojawiło się pojedyncze pęknięcie. - Jak to jest, kiedy polega na tobie kilkadziesiąt osób! Jedno… dziecko nie powinno być wielką ceną… - Głos uwiązł jej gardle, przez chwilę myślała, że kompletnie się rozklei. - I ona… - Wskazała na długowłosą Willow ze wspomnienia. Dzieliło je marne kilka miesięcy, ale… tyle się pozmieniało. - Ona by zrobiła co niej należało bez mrugnięcia okiem. A ja… weszłam do własnych wspomnień tylko po to, by znaleźć powód dla którego mogłabym odrzucić swój obowiązek. - Prawda, była hipokrytką na kilku poziomach. Dlaczego on nadal ją kochał? Nie było w niej nic wartościowego.
    - Nie pozbędziesz się go, bo nie przebywa on obecnie w naszym wymiarze. - Pokręciła głową. Może w normalnej sytuacji by ją nawet rozbawiło jego bezpośrednie podejście. - Nie wiem nawet czy nas teraz słyszy...

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  117. Zawahała się. Odpowiedzi były na wyciągnięcie ręki. Odkrywanie ich by ją wyczerpało, ale może to było warte ryzyka. Może z tego czego się dowie będzie wynikało, że nie zasługuje na to by się w ogóle obudzić. Zagryzła wargę.
    Te kilka tygodni temu… miała jeszcze powód by wrócić do Mortiel.
    Przywołała do siebie magię, wspomnienie zaczęło się wokół nich kruszyć, rozpadać, rozsypywać się… Zaklęcie zostało złamane.


    Obudziła się obolała. Zalała ją fala nienależącej do niej ulgi. Gandxal był zadowolony, że wróciła. Nie otwierała jeszcze oczu, chcąc nacieszyć się jeszcze ciemnością i chwilą spokoju. Nagle poczuła obecność nad sobą, co zmusiło ją to uniesienia powiek, co zrobiła z niejakim trudem.
    - Było warto? - zapytał Marcus, magią sprawdzając czy wszystko z nią w porządku.
    Kiedy pokręciła głową zorientowała się, że nie leży na podłodze, a na łóżku, w dodatku nie swoim. Po chwili rozpoznała, że jest w lecznicy.
    - Jak długo…? - zapytała zachrypniętym głosem.
    - Wyszliście jakieś osiemnaście godzin temu, ale ty się nie obudziłaś - odpowiedział uzdrowiciel.
    Pokiwała głową. Będzie musiała znaleźć Raya… podziękować mu.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  118. Jego wizyta ją zaskoczyła, głównie dlatego, że nie wiedziała na czym stoją, ale on chyba też nie wiedział. Przydałoby się to ustalić. Chyba. Albo poprosić o zmianę kwatery, bo jeżeli wszystkie ich spotkania mają tak wyglądać to ona nie da rady z niezręcznością.
    Przyjęła od niego czekoladki.
    - Dziękuję, przydadzą się po tym co mi przed chwilą powiedziałeś - odpowiedziała, jednak ciężko było rozpoznać zarówno po głosie, jak i jej twarzy, czy żartuje. Odchrząknęła cicho, także odwracając wzrok. - To był żart… - wymamrotała, zaciskając palce na mostku nosa. Co tu się dzieje w ogóle?
    - Nie zostaniesz? - zapytała się go zaraz, nie potrafiąc ukryć zawodu w swoim głosie. Sama nie wiedziała czy chciała jego odwiedzin, dopóki nie oznajmił, że zaraz sobie pójdzie. Gandxal nie był tego samego zdania, czuła jego niezadowolenie, co przypomniało jej, że Ray wie o jego egzystencji. I nagle nie była pewna, czy jednak chce jego odwiedzin.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  119. Wbiła spojrzenie w swoje splecione dłonie, bawiąc się nimi nerwowo. Chciała go zatrzymać trochę bez zastanowienia, teraz nie wiedziała co ma zrobić. Po co w ogóle to zrobiła? Nie powinna była. Czemu nie może po prostu temu wszystkiemu spokojnie umrzeć? Czemu ma jeszcze nadzieję, że uda im się to jakoś poskładać? To on nadal ją kochał, to były jego uczucia. Chyba, że… No, w sumie.
    Ooooooh. Zarumieniła się lekko przez swoje myśli. To nie był najlepszy moment na uświadamianie sobie takich rzeczy. Oboje byli w złych miejscach.
    Teraz jak się nad tym zastanawiała, to coś jej się nie zgadzało. Z tego co zauważyła Ray był w złym stanie fizycznym, ale czemu ktoś by chciał zniszczyć swój obiekt doświadczalny?
    - Powiedział, że przetrzyma mnie do jutra - odparła, patrząc wciąż gdzieś w bok. - Zakładam, że woli się upewnić, że moje się ciało się zregenerowało, zanim… jeżeli bym chciała znowu próbować - dodała. Na pewno chciała, chociaż zdrowy rozsądek, a także Gandxal, wolałby żeby zrezygnowała. Musiała jednak przemyśleć swój plan, może powinna zmodyfikować jakoś krąg.
    Uniosła wzrok na Raya, marszcząc brwi, gdy wspomniał o popcornie.
    - Ray, jadłam. U ciebie. - A ona martwiła się o swoje luki w pamięci. - Smakowało jak solona tektura, ale nie mogłam przestać jeść. - Zauważyła nagle sterczący kosmyk na jego głowie, bez większego zastanowienia wyciągnęła dłoń w jego stronę, zatrzymując się w połowie drogi. Opuściła rękę. - Masz… krzywo włosy - mruknęła. To pewnie przez ten kaptur.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  120. Denerwowały ją, ale nadal się wahała czy może je poprawić. Niby powiedział, że tak, ale jego mowa ciała na to nie wskazywała. Cholera, już była wcześniej w miejscu w którym nie analizowała każdego drobnego gestu, tylko po prostu go wykonywała. Ale ich relacja była wtedy innej natury, teraz… nie wiedziała jakiej natury jest teraz.
    - Mam na niego siłę - odpowiedziała szybko, jakby bojąc się, że Ray zaraz się wycofa z pomysłu. - Nic mi nie jest… Marcus chce mieć mnie na oku - westchnęła. Raczej by nie rozpoczęła zaklęcia od razu, dałaby sobie chwilę na odetchnięcie. Przynajmniej miała nadzieję, że tak by zrobiła.
    - Ray… dziękuję, że mnie wyciągnąłeś - powiedziała nagle, decydując się jednak poprawić mu ten nieszczęsny kosmyk, po części też dlatego, że nie musiała patrzeć się mu w oczy kiedy to robiła. Czy da się tęsknić za czyimiś włosami? - Wiem, że masz swoje własne życie do poukładania, ale jednak zgodziłeś się mi pomóc… - Opuściła rękę, wpatrując się przez chwilę w swoją dłoń. - Pomimo całego krzyczenia i konfliktów, nadal jesteś… mo gath-solais.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  121. - Nie znam innych filmów. - Wzruszyła ramionami. - Ale i tak chętnie skończyłabym Star Wars - przyznała.
    Niby pomaganie sobie nawzajem było naturalne i ona też pewnie by mu się rzuciła na pomoc w takiej sytuacji, pomimo ich nierozwiązanej kłótni. A przynajmniej lubiła tak myśleć, bo do tej pory co ona dla niego zrobiła, niż tylko dosypała soli do ran?
    - Szkoda tylko, że ja nigdy nie potrafię pomóc tobie… - westchnęła cicho, zerkając na jego lewą dłoń. - Były momenty, gdy chciałam sprawdzić czy wszystko u ciebie w porządku, chciałam cię znaleźć… - przyznała, znowu bawiąc się nerwowo palcami. Miała przecież możliwość, żeby mu pomóc, wystarczyło tylko wezwać ducha i zadać mu odpowiednie pytania. - Ale wmawiałam sobie, że trochę czasu osobno dobrze nam zrobi, uda nam się ochłonąć… a potem znalazłam tamten rytuał i… stwierdziłam, że nierozwiązany konflikt będzie lepszy. - Odetchnęła głęboko. Przyznała, że chciała wykorzystać ich kłótnię. To jakiś postęp. W którąś stronę. - Gdybym… Mogłam… Wiem, że nie wiedziałam, ale gdybym nie była taka uparta, to mogłam ci naprawdę pomóc. - Zamknęła oczy. - Nie wiem jeszcze co zrobię. Terapia się może ciągnąć latami, myślałam, że jakoś to przeboleję, że nie muszę pamiętać wszystkiego, ale teraz mnie to za bardzo męczy.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  122. Przez chwilę nie rozumiała o czym mówi, kiedy nagle ją oświeciło. Najpierw chciała go trzepnąć po głowie, że w ogóle żartuje sobie z takich rzeczy, ale… przynajmniej potrafił z tego żartować. To jeszcze coś. Znaczyło, że jeszcze kompletnie się nie załamał. Miała taką nadzieję.
    - Przynajmniej możesz jeszcze zapalić palnik na kuchence gazowej…? - zaproponowała, starając się nie martwić bardzo otwarcie, chociaż na jej twarzy widniała wyraźna troska. - Czy ktoś cię odciął od magii, czy to bardziej… blokada psychiczna? - zapytała ostrożnie. - Wiem, że to będzie brzmiało ironicznie z mojej strony, ale czy byłeś z tym u psychiatry? - Co prawda, ona porzuciła terapię, ale najpierw na nią uczęszczała. Nadal czuła, że potrzebuje rezultatów teraz, ale Rayowi się raczej nigdzie nie spieszyło.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  123. Teraz jeszcze gorzej się czuła, że nie naruszyła jego prywatności, aby go wtedy znaleźć.
    - Oczywiście, że przejdzie. Dasz sobie radę - powiedziała z przekonaniem, w które sama nawet wierzyła. Nadal wierzyła w jego siłę. W końcu udało mu się wygrzebać z dołka poprzednim razem (dopóki nie wszedł na statek, ale już wolała o tym nie myśleć).
    - Akurat… często łatwiej jest rozmawiać z obcymi osobami o swoich problemach, niż z bliskimi - odparła. - Nie jest łatwo, na początku, przynajmniej mi nie było. Ale gdyby nie mój psychiatra, to… pewnie nigdy byśmy się nie spotkali. Dołączenie do Gildii nie było moim pomysłem. - Na samym początku nie chciała nic robić, chciała jakoś przeczekać swoją “niedyspozycję”, myśląc, że samo przejdzie. - Nie będę cię do niczego zmuszać, ale ta opcja jest chyba warta przemyślenia. - Wzruszyła ramionami.
    Skupiła się nagle na swoich dłoniach, nie chcąc podnosić na niego wzroku. Co to za pytanie? Czy odpowiedź nie była oczywista?
    - Chcę zdecydować jak najszybciej, w razie gdyby… - Urwała, zagryzając wargę. - Dziewięć miesięcy to dużo czasu.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  124. Pokiwała głową, ciesząc się, że przynajmniej o tym pomyśli. Dopóki nie chciał iść, to nie miało sensu. Wiele zależało od niego.
    Objęła się ramionami. Robiło jej się zimno, gdy myślała o swoim obowiązku.
    - Teoretycznie jest mi potrzebny do odbudowania mojego klanu, czego też pragnę, ale szczerze… - Uniosła wzrok na Raya. Jej spojrzenie było nieobecne. - Szczerze, to najbardziej chcę zmieść klan Macnaghten z powierzchni ziemi, a do tego potrzebuję demona, który ponad sześćset lat temu zobowiązał się nam pomagać. - Trochę mówiła do Raya, trochę do Gandxala, który czasem zdawał się zapominać o tym drobnym fakcie. - Rytuał został skonstruowany przez moją naczelniczkę, pracowała nad nim przez ostatnie kilkadziesiąt lat. Gdyby była inna opcja, to by ją znalazła. Nie chciałaby na marne poświęcać członka klanu. - Westchnęła ciężko, zamykając oczy. - Evelyn musiała jej spaść z nieba. - Uniosła nagle powieki. - Przez ten cały czas chcę ich pomścić, chcę odbudować wszystko dla czego się poświęcili, ale decyzja o tym, czy przyjąć Evelyn z powrotem należała do naczelniczki i moich rodziców. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że po prostu chcieli wykorzystać jej niewygodne dziecko. I chociaż mój klan nie składał się tylko z nich oraz wiele osób na nim polegało, teraz się zastanawiam… - Wbiła w Raya pytające spojrzenie. - Czy uważasz, że zasługujemy na odbudowanie? - zapytała, zaciskając pięści. Nie mogła przestać o tym myśleć. Była gotowa porzucić wszystko co osiągnęła w Mortiel, aby przywrócić swój klan, ale czy w ogóle powinna?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  125. - Gandxal to… - zaczęła, jednak nieprzyjemne ukłucie w potylicy, sprawiło, że urwała krzywiąc się. Mruknęła coś po gaelicku, czekając na reakcję. Nie nadeszła, mogła kontynuować. - “Nasz” demon. Ponad sześć wieków temu przekazał wiedzę naszej naczelniczce jak używać nekromancji na inne sposoby niż tylko wróżby. Pozostał z moimi przodkami, służąc pomocą i radą, pożądaną lub nie. W zamian… - Zawahała się. - Dzięki nam mógł zbierać energię i przechowywać ją w swoim wymiarze. - Zdecydowała się na takie wytłumaczenie, nie mogła się dzielić szczegółami i to nie będzie jej wina, jeżeli Ray sam się domyśli… rzeczy. - Jednak od wieków był on zamknięty, Gandxal się z niego wydostał, gdy naczelniczka go przywołała, a potem mógł zostać po podpisaniu kontraktu. - Opuściła wzrok na swoje zaciśnięte dłonie. - Mężczyzna w tym planie jest zarówno najmniejszym, jak i największym, problemem - powiedziała cicho, nie chcąc na niego patrzeć. - Zaskakująco dużo naczelników chciało mnie przedstawić “młodym paniczom”. Jeżeli zdecydowałabym się na rytuał, to bym mogła wybrać któregoś z nich. Najpierw dostanę się do wymiaru Gandxala, wykorzystam zgromadzoną energię, by mieć realny dowód na to, że zasługuję na moje stanowisko. Rolę klaczy rozpłodowej przejmę na samym końcu, kiedy już będzie wiadomo dla kogo… - Urwała po raz kolejny, nie będąc już w stanie opowiadać o tym ze stoickim spokojem, który do tej pory utrzymywała. Coraz bardziej sobie uświadamiała, że teraz już naprawdę zwleka. Wiedziała co ma zrobić, miała już niemal wszelkie do tego narzędzia i możliwości. - Niedobrze mi, gdy o tym myślę...

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  126. Nie mówił jej nic nowego. Dobrze wiedziała jaki czeka ją los, od zawsze wiedziała. Akceptowała to wszystko, chociaż coś w środku krzyczało by tego nie robiła. Dopiero od niedawna zaczęła naprawdę zwracać uwagę na ten uparty głosik wzywający do buntu. Pewnie dlatego, że przebywała przy kimś kto go trochę podjudzał. I to chyba z tego powodu słowa Raya w nią tak uderzyły. Jeżeli on zaakceptował jej los to co ona miała zrobić?
    Chociaż wiedziała, że na pewno nie wybierze kogoś do kogo darzyłaby sympatią. Musiałaby poświęcić jego pierworodnego, nie mogłaby mu tego zrobić. Wolała kogoś… neutralnego, albo do kogo by czuła niechęć. Skuliła się na łóżku, na myśl o tym, że musiałaby wpuścić kogoś takiego do swojego ciała. Kilka razy.
    Chciała poprosić Raya, by nie zostawiał jej teraz samej, ale nie mogła od niego tego wymagać. Pozwoliła mu wyjść, nie starając się go zatrzymać. Było jej zimno, niedobrze, chyba zaczęła płakać. Nie chciała być teraz sama.
    Kiedyś nie miała takich potrzeb, a przynajmniej udawało jej się je zagłuszać. Zacisnęła pięści. Tak właśnie. Musi polegać na sobie. Nie może szukać oparcia w innych, szczególnie tego psychicznego. Kiedyś naprawdę zostanie sama.
    Podniosła się do siadu, ocierając łzy. Wzięła kilka głębokich oddechów. Tak właśnie. Ma tylko siebie. Dla wszystkich będzie lepiej jeżeli tak pozostanie. A teraz miała kilka listów do napisania.
    Wieczór się zbliżał, ale starała się nie mieć nadziei, że Ray przyjdzie, tak jak się umówili. Tak bardzo starała się nie rozglądać i słuchać drzwi, że nie zauważyła nawet gdy Marcus zniknął. Nawet się nie domyślała, że uzdrowiciel w tym samym czasie jest u Raya.
    - Nie możesz pomóc komuś, kto tego nie chce - odparł Marcus. - Powinieneś się skupić na sobie. Ktoś mądry kiedyś powiedział, że czasami, niezależnie od tego jak bardzo próbujesz, ty i osoba którą kochasz, nie jesteście sobie przeznaczeni.
    [don’t listen to me, I’m quoting a Star Wars game xDD ]

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  127. Pięć bardzo oficjalnych listów później, nie potrafiła przywitać szóstego adresata. Fin... Nie. Drogi... Nie. Szanowny... Jeszcze gorzej. Mój drogi... Uch, najgorzej. Fingal... Samo imię. Samo imię powinno wystarczyć. Co dalej? Sześć rozpoczętych pierwszych akapitów później, usłyszała, że ktoś wchodzi ledwo do lecznicy. Nie podnosiła głowy, była zbyt zajęta pisaniem jego imienia po raz siódmy. Pozostałe niewykorzystane wersje walały się po podłodze. Posprząta później. Albo ktoś to za nią zrobi. Kogo to teraz obchodzi?
    Nagła obecność przy jej łóżku, zmusiła ją do oderwania się od listu.
    - Myślałam, że nie przyjdziesz - powiedziała trochę chłodniejszym tonem, niż zamierzała. Zacisnęła palce mocniej na piórze. - Wyglądasz okropnie - stwierdziła, już łagodniej. - Za co wybaczenie?
    Co on tu robił w ogóle? Ledwo się trzymał na nogach. Dlaczego się zmusił by tu przyjść? Jeszcze kilka godzin temu brzmiał tak jakby zaakceptował jej decyzję.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  128. - Nie zmuszam się do pracy - odparła, zamykając pióro. - Czuję się dobrze, nic mi nie jest - dodała. Została tylko pod obserwacją, ale wiedziała, że musi sobie dać trochę czasu na zregenerowanie sił. Pisanie listów w tym nie przeszkadzało, nie wyczerpały jej. Przynajmniej, nie pierwsze pięć. Ten szósty… ten szósty trochę może ją zmęczył, a nawet nie zaczęła go jeszcze porządnie.
    - Co ty tu robisz, Ray? - westchnęła. - To ty chyba bardziej odpoczynku, a nie czas marnować ze mną. - Chociaż serce jej się nieprzyjemnie ściskało, to wiedziała, że tak jest. Marnował przy niej swój czas.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  129. Popcorn miał obecnie niewielkie znaczenie. Była wręcz wdzięczna, że przynajmniej do tego się uparcie nie zmuszał. Jeszcze by sobie krzywdę zrobił.
    Na wspomnienie umiejętności kulinarnych Marcusa, a raczej ich braku, uśmiechnęła się delikatnie. Dawno się nie uśmiechała.
    - Marcus gotuje gorzej ode mnie - odparła lekkim tonem, zapominając się trochę. - Gdy przychodzi do jedzenia to ufaj tylko Lily - dodała, wspominając o innej uzdrowicielce. Willow miała okazję ich wszystkich lepiej poznać oraz ich talenty kuchenne, kiedy Ray tu leżał nieprzytomny te kilka tygodni temu.
    - Nie chcę, byś się zaszywał w pokoju - westchnęła, bezwiednie wyciągając w jego stronę dłoń, by poprawić mu jego zmierzwione włosy. Dopiero w trakcie zorientowała się co robi, ale wtedy było już za późno. - Cieszę się, że nie ukrywasz się przed światem.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  130. Odłożyła niedokończony list na szafkę nocną, pustą stroną do góry. Co prawda wiedziała, że Ray raczej nie zrozumie co jest tam napisane, chyba że pod jej nieobecność zaczął się uczyć gealickiego, ale… wolała by nie widział.
    - Będzie ciężko niemyśleć o tym wszystkim, ale spróbuję - zgodziła się, jakoś nieprzekonana. Od kilku dni miała na głowie tylko jedno, i szczerze by chciała w końcu się oderwać od tej paskudnej rzeczywistości.
    - Gath... Lubisz koty? - zapytała nagle, kiedy Ray zajął się laptopem.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  131. [pisząc ten odpis usłyszałam moją matkę z kuchni mówiącą do mojego kota: “psik mi stąd cholero!”]

    - Przypomniało mi się jak wspomniałam o Lily. Kiedyś przyszła z ciastem czekoladowym i pokazywała zdjęcia swojego kota - odpowiedziała, trochę zawiedziona, że Ray nie lubi kotów, chociaż sama nie miała z nimi w ogóle do czynienia, więc może i miał rację. - A potem Marcus puszczał krótkie filmy z kotami robiącymi śmieszne rzeczy. Wiesz, że w internecie można oglądać śmieszne koty? - Brzmiała nawet na trochę podekscytowaną tym faktem. - Ale szczerze powiedziawszy to nie miałam wiele do czynienia ze zwierzętami, które nie chciały mnie pożreć. Więc nie wiem czy bym chciała kota. Wydają się… przyjemne. - Wzruszyła ramionami.- Czemu psy?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  132. Rzadko kiedy wspominał o czymś sprzed laboratorium, cieszyła się, że mogła się czegoś dowiedzieć.
    - Może powinieneś sprawić sobie psa - zaproponowała nagle. - To jest niby spory obowiązek, tak mi się wydaje, ale może dałby ci powód by wstawać z łóżka. W te gorsze dni. - Słyszała, że psy są wyjątkowo lojalne i kochają swoich właścicieli często niezależnie od wszystkiego. Nie wiedziała jak prawdziwe to było, ale według niej przydałaby się Rayowi taka istota. Sama przecież miewała te dni, kiedy po prostu nie chciała wstać, nie chciało jej się żyć, ale udawało jej się znaleźć powód, by ruszyć do przodu, mogła być to praca, klan, czy… nawet Ray. Jak wiele powodów on miał?
    - No to… - Odchrząknęła cicho. - Oglądamy ten film?

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  133. - Ray! - syknęła, gdy wpakował jej się do łóżka, chociaż nie sprzeciwiała się dalej, widząc, że chłopak trzyma dystans. Jakiś. Przez pierwsze kilka minut było jej ciężko się skupić na czymkolwiek innym, myślała głównie o tym jak blisko się jej znajduje, ale w końcu film ją całkowicie pochłonął. Zorientowała się, że Ray przysnął, dopiero po dłuższym czasie, gdy jego głowa opadła na jej ramię. Drgnęła, ale nie odpychała go. Niech śpi. Najwyraźniej tego potrzebował. Starała się za bardzo nie ruszać, by go nie obudzić… dopóki się nie dowiedziała kim jest Darth Vader.
    - Co?! Jak to?! - krzyknęła znacznie głośniej niż by tego chciała.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  134. Nadal nie mogła uwierzyć, że nie zorientowała się wcześniej. Jak to możliwe, że ten film ją pokonał? Musi obejrzeć jeszcze raz poprzednią część, by znaleźć jakieś wskazówki.
    Zauważyła tę subtelną zmianę w zachowaniu Raya, jak pilnował by się za bardzo do niej nie zbliżać. Wcześniej się tak nie ograniczał. Zastanawiała się czy to ze względu na nią, czy na niego. Nie zdziwiłaby się, gdyby to on miał teraz jeszcze problem z bliskością.
    Po jego słowach długo nic nie mówiła, mieląc je w głowie. Może miał rację, może za bardzo się spieszyła, ale już wystarczająco długo zwlekała. Mniejsze klany musiały wiedzieć, że Willow stanie na wysokości zadania, że ma jakiegoś asa w rękawie, bo bez tego nie mogli pokonać Macnaghtenów. Potrzebowała tego demona, teraz bardziej niż kiedykolwiek.
    Była tego wszystkiego bardzo pewna.
    Może dlatego jego ostatnia wypowiedź ugodziła ją w serce tak bardzo.
    - Miałam już dziś o tym nie myśleć - powiedziała cicho. Nawet nie wiedziała jak bardzo potrzebowała odpoczynku od zamartwiania się nad tym. Ich rozmowa o pierdołach i film pozwoliły jej na chwilę odetchnąć. Zerknęła na listy. Trochę czasu minie zanim dotrą na miejsce, a potem jeszcze trzeba będzie czekać na odpowiedź… - I nie chcę o tym myśleć przez następne kilka dni. Chodźmy jutro na spacer - odezwała się nagle, wbijając w Raya spojrzenie trawiastych oczu. - I pojutrze. I po pojutrze. - Chciała spędzić z nim czas, dopóki mogła. Nie obchodziło ją jak bardzo Gandxal był teraz niezadowolony. Będzie musiał to jakoś przeżyć.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  135. Uniosła brwi słysząc jego ton głosu.
    - Naprawdę? Bo brzmisz jakby nie brzmiał świetnie - stwierdziła. Nie miała pretensji o to, że nie chciał wychodzić, rozumiała tę niechęć wyjątkowo dobrze. - Nie chcę odwiedzać zatłoczonych miejsc, sama ich nie lubię. Myślałam bardziej… las, łąki w okolicach Cledo. Ale jak nie chcesz… albo będziesz mieć gorszy dzień, to możemy zostać, obejrzeć film. - Odwróciła wzrok, nagle czując się zakłopotana. - Ostatnie kilka dni spędziłam na unikaniu cię, a teraz niemal wpycham ci się w życie. Wybacz. Pomyślałam tylko… że może oboje nie powinniśmy być teraz sami.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  136. - Oczywiście, że to jest ważne jak brzmisz - obruszyła się od razu, zmieniając pozycję tak, że teraz siedziała na przeciw niego. - To jak się czujesz jest ważne. - Bardzo chciała chwycić jego zdrową dłoń, ale nadal nie wiedziała jak zareaguje on na dotyk. - Chcę abyśmy oboje byli w stanie czerpać z tego przyjemność. Jeżeli będziesz chciał zawrócić po kilku metrach, to zawrócimy. Chciałabym… spędzić z tobą czas dopóki mogę. I wiem, że można go spędzać na różne sposoby, ale szczerze to wielu z nich po prostu nie znam. Zaproponowałam spacer, bo to była pierwsza rzecz która mi przyszła do głowy. Druga to szachy. - Westchnęła cicho, zaciskając palce na mostku nosa, chociaż uśmiechnęła się delikatnie, rozbawiona samą sobą. - Jestem chyba okropnie nudna.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  137. Uniosła brew.
    - Będziemy w takim razie nudni razem - odparła, odwzajemniając uśmiech. Miała nadzieję, że wychodzenie dobrze mu zrobi.
    Położyła się z powrotem na łóżku, przykrywając dokładnie kołdrą. Było już dość późno, więc planowała zaraz i jego pogonić do spania, kiedy nagle przypomniała jej się inna bardzo ważna zagwozdka nieznosząca zwłoki.
    - Gath… grałeś kiedyś w Monopoly? - zapytała z zaciekawieniem.
    [hihihi.]

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  138. [moja chcica na Monopoly się przejawia xDDD nikt z moich znajomych nie ma, ale przynajmniej tłuczemy Magię i Miecz - też nieźle niszczy przyjaźnie :DDD ]

    Uśmiechnęła się z zadowoleniem. Z tego co słyszała, to ta gra była bardziej losowa i skomplikowana niż szachy, głównie ta druga cecha ją zainteresowała.
    - Zagrajmy… kiedyś - mruknęła, po czym ziewnęła. - Dziękuję za film. I… za to, że jesteś ze mną szczery… na temat tej rzeczy o której teraz w ogóle nie myślę. - Spojrzała na niego z powagą. - To jak się czujesz… jest ważne. - To co sądził na temat tej części jej życia nie powinno mieć żadnego znaczenia, ale miało. Nie mogła go już ot tak, odciąć od tego wszystkiego. Przynajmniej nie kiedy tutaj przebywała. - Jest późno. Idź spać. Dobranoc, Gath.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  139. [Catan <3 ]

    Z samego rana zabawiła się trochę w Raya, jako że niemal od razu uciekła z lecznicy. Nudziło jej się tam. Nie miała nic do roboty, tylko myśleć. Mijając tablicę ogłoszeń, jedno zlecenie przykuło jej uwagę, na jakieś podstawowe trucizny. To mogła wziąć. Jeżeli spacer wypali, to powinna znaleźć większość potrzebnych ziół przy okazji. Ale jedno z nich kwitło tylko przy porannej rosie…
    Szybko poszła się przebrać w jakieś wygodne byle co i pół godziny później już łaziła po lesie. Udało jej się znaleźć to czego szukała po jakimś czasie, więc mogła zadowolona wrócić do siebie. Wziąć prysznic. Obowiązkowo wziąć prysznic. Musiała włazić w krzaki, wyglądała jakby się z jakimś biła. Nie zdziwiłaby się, gdyby coś po niej łaziło. Miała tylko nadzieję, że nie będzie jadowite. I że nie napotka Raya. No dobra, widywał ją w beznadziejnych stanach, ale… no nadal.
    Wyszła z lasu, kierując się szybkim krokiem w stronę budynku Gildii, kiedy nagle… Ray pod drzewem.
    - Shite… - Znowu nie skontrolowała swojego tonu głosu i wyszło za głośno. Już nie zdoła uciec.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  140. Zajęło jej kilka sekund by zorientować się czym jest wojna światowa. Z tego co wiedziała to był dziwny okres dla nekromantów. Za dużo śmierci.
    - Ty wyglądasz jakbyś dopiero co z wody wyszedł - odparła, starając się pozbyć liści i innych obcych elementów ze swoich włosów. - Kataną wymachujesz, ale na spacer się boisz iść? - zapytała, lekko zgryźliwie, bo coś jej tutaj nie stykało.
    - To główny składnik trucizny, którą mam zamiar przygotować - odpowiedziała, podążając do koszyka za jego spojrzeniem. - Samo w sobie jest trujące - ostrzegła. Poczuła nagle, że coś jej po szyi łazi i bez zastanowienia to rozkwasiła. Spojrzała na wnętrze dłoni, obecnie pokryte jakimś pomarańczowym syfem, podobną plamę miała na szyi. Westchnęła ciężko. - Najpierw prysznic, potem jajecznica - postanowiła.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  141. Pokiwała głową. Ray był niezwykle zawzięty co do unikania innych osób. Chociaż on tak ogólnie był przecież zawzięty, teraz to się po prostu w ten sposób objawiało.
    - No i jak ci idzie? - zapytała zainteresowana jego postępami, ściągając zabłąkanego pająka ze swojego rękawa.
    - Śmiertelną - odpowiedziała. - Jest stosunkowo prosta… często niegroźne reagenty tworzą niebezpieczny produkt, trzeba tylko wiedzieć które i jak je połączyć. To tutaj jest trujące samo z siebie, ale potrzeba mu katalizatora. No i czegoś co by zabiło smak.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  142. Chociaż widywała już osoby w gorszym stanie, chodzące dumnie po korytarzach, to nadal czuła ten dyskomfort, że wygląda jak wygląda i inni to widzą. Albo mogliby zobaczyć, gdyby ich to zainteresowało.
    - Nie może być aż tak źle… - Zmarszczyła brwi. - Potrafisz wykrzesać z siebie iskrę, a mówiłeś, że jeszcze niedawno nawet tego nie potrafiłeś - przypomniała sobie, i może nawet jemu. Czasem czuła, że Ray potrzebuje przypomnienia o swoich dokonaniach, stanowczo za nisko siebie stawiał. - Mogę być twoim taranem jeżeli tego potrzebujesz - dodała, widząc jak omija kolejnego przechodnia, niemal na nią nie wpadając.
    - Nie wiem ile trwa twój prysznic, ale mi daj ze dwadzieścia minut - poprosiła go, gdy dotarli do swoich kwater. Uśmiechnęła się do niego lekko i zniknęła za drzwiami. Wzięła głęboki oddech. Regularne ukłucia bólu w potylicy znaczyły, że ktoś nie jest zadowolony z tej sytuacji. Nieważne. Będzie to musiał jakoś przeżyć.
    Zapanowanie nad sobą zajęło jej niewiele ponad dziesięć minut. Na szczęście przy Rayu wiedziała, że może czuć się na tyle komfortowo by ubrać się w coś wygodnego. Rozejrzała się po pokoju, w którym panował niespotykany jak na nią porządek, jedynie po podłodze walało się kilka brudnych ubrań, które po prostu wrzuciła do szafy. Brakowało jej notatek, w końcu było widać ściany. Kartki zniknęły po jej ostatnim napadzie szału, kiedy po prostu je pozrywała i podarła, a potem ryczała w ich szczątkach. Kilka skrawków nadal się walało po podłodze, ale tego nie zauważyła. Nie była dobra w sprzątaniu.
    Weszła na krzesło i zaczęła wieszać na karniszu zioła, które zebrała, aby trochę obeschły z porannej wilgoci. Musiała stawać na palcach, by go dosięgnąć. Kiedy usłyszała pukanie do drzwi nawet się nie odwróciła.
    - Otwarte! - krzyknęła jedynie.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  143. Potrząsnęła głową, zaczepiając kolejny pęd żabką, starając się nie zerwać firanek. Tym razem.
    - Nie trzeba… chociaż… czy mógłbyś potrzymać mi koszyk? - poprosiła go. - Będę miała wolniejsze ręce. - Podała mu koszyk, dzięki czemu łatwiej sięgała do karnisza.
    - Powiedz tylko słowo, a może się to szybko zmienić - zażartowała słysząc jego uwagę. Miałaby problem by teraz znaleźć jakiś powód by się złościć, ale z łatwością mogłaby spaść z krzesła. Ogólnie jednak napadł ją jakiś lepszy humor, nie czuła czegoś takiego od kilku tygodni. Szczególnie jej się polepszył z powodu jednego szczegółu. - Nie masz na sobie bluzy - zauważyła. Nie wiedziała czemu ją to tak ucieszyło, może dlatego, że ostatnimi czasy zawsze go w niej widziała. Wydawało jej się, że była to jego zbroja, sposób na odcięcie się od świata. I może cieszyło ją to, że, przynajmniej na chwilę, nie czuł potrzeby by odcinać się przy niej.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  144. Spojrzała na swoje dłonie.
    - U nas to… była standardowa praktyka podczas treningu - powiedziała. - Mój ojciec połamał mi palce prawej dłoni, bym nauczyła się posługiwać lewą. Nadal wolę pisać i jeść prawą, ale i tak to miało mieć zastosowanie na polu bitwy. W razie gdyby się straciło dominującą rękę. - Wzruszyła ramionami. Pamiętała, że bolało jak cholera, że nie pozwalał jej dłoni wyleczyć się przez kilka tygodni, jednak doceniała umiejętności, które dzięki temu nabyła.
    Po udekorowaniu karnisza trującymi ziołami, umyła dokładnie dłonie i zajrzała do lodówki.
    - Mam tylko cebulę - ogłosiła, wyjmując warzywa i jajka. - Trochę gotowałam jak wróciłam do Coeffin… Ale musiałam się nauczyć obsługiwać kuchnię węglową. - Zabrała się za obieranie i krojenie cebuli. - Żyłam tam ponad dwadzieścia lat, ale nigdy nie musiałam odwiedzać kuchni. Nie wiem czy kiedykolwiek to nawet zrobiłam… - Westchnęła.
    - Właśnie, jak z twoim jedzeniem? - zapytała.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  145. Otarła łzy, które zaczęła ronić nad cebulą. Dała swoim oczom chwilę odpoczynku.
    - Oczywiście, że byłam. Mieszkałam w zamku - odparła lekkim tonem. - Ale teraz ta sama panienka z dobrego domu robi ci jajecznicę. To chyba ci się zaczęło nieźle powodzić. - Wróciła do mordowania warzywa. - Jednak trochę jestem zła, że żyłam w taki sposób. Niby miałam innego typu obowiązki, ale teraz wydaję straszne pieniądze na pralnię, a sprzątanie to najgorsza męka... - Zaczęła wbijać jajka do miski by je roztrzepać. - Jestem beznadziejną panią domu - westchnęła.
    - Jeżeli chcesz… to mogłabym ci coś gotować, ty byś mi mówił co mam robić - zaproponowała trochę nieśmiało, udając, że jest bardzo skupiona na roztrzepywaniu jajek.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  146. Rozgrzała olej na patelni. Niby mogła to zrobić przed jajkami, ale ostatnio kiedy chciała robi wiele rzeczy na raz, to przypaliła cebulę, więc wolała skupić się na pojedynczych czynnościach.
    Pokręciła głową.
    - Nie mam pralki, nie potrafiłabym się nią obsłużyć - odparła, wrzucając cebulę na patelnię.
    - Naleśniki, dobrze. - Skinęła głową, już przygotowując się psychicznie na nowe wyzwanie. Spojrzała na niego. - Coś taki zdziwiony? Miałeś mnie nauczyć gotować, pamiętasz? - Zamieszała w patelni drewnianą łopatką. - Teraz to ja cię będę karmić - dodała cicho.
    W gotowaniu dla kogoś było coś satysfakcjonującego.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  147. Spojrzała na niego trochę nieufnie.
    - Prosta… - powtórzyła za nim. - Skoro tak mówisz… - mruknęła, wracając do patelni. Dla niej większość elektronicznych rzeczy nie była prosta. Za dużo guzików. - No ale jak proponujesz naukę to ją przyjmę. Nie mogłam już znieść spojrzenia pani z pralni, a szukanie i przyzwyczajanie się do nowej byłoby zbyt męczące - przyznała, wdzięczna za jego propozycję. Wlała jajka na patelnię. Pozwoliła im się odpowiednio ściąć i po chwili już wykładała jajecznicę na talerze. Skroiła kilka kromek chleba. - Dlaczego nie miałabym chcieć się dalej uczyć? - zapytała, podając mu talerz. - Sztućce - przypomniała sobie i wróciła się po widelce.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  148. Denerwowała się. Chociaż wiedziała już, że ciężko jest źle zrobić jajecznicę, chyba że się ją przypali, co jej się już zdarzyło parę razy, to jednak się denerwowała. Dlatego jej twarz rozpromieniła się w głupawym, zadowolonym uśmiechu, gdy okazało się, że Rayowi smakuje.
    Szybko jednak jej uśmiech zniknął, a ona wbiła wzrok we własny talerz, grzebiąc w jajecznicy widelcem.
    - Przez pewien czas nie chciałam cię widzieć - przyznała cicho. - A gdy się dowiedziałam o rytuale… nie chciałam czuć czegokolwiek. Tak jak kiedyś, po prostu to w sobie zdusić. Emocje jedynie by przeszkadzały. - Uniosła wzrok, by spojrzeć mu w oczy. Jej twarz spoważniała. - Unikałam cię przez te pierwsze dni. Wiedziałam, że jak cię zobaczę to… - Urwała, przerywając kontakt wzrokowy, uciekając spojrzeniem gdzieś w bok. - Tęskniłam za tobą, mimo wszystko - wymamrotała, rumieniąc się lekko.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  149. He missed her. He worried about her. She should had known, yet still his words made her heart flutter and she almost didn’t notice another pang of pain in the back of her head. For a little while she just ate. She wanted to tell him that he didn’t have to hide from her, but she remembered their last fight on the ship. Taking a deep breath she looked up at him.
    “Back then… in the cabin, ye opened up to me, and all I did, was dump my frustration on ye. I am so sorry, Ray. My timin’ was atrocious.” She chew on bread for a moment, trying to piece her thoughts together. “I don’t think any less of ye, right now. What ye’re goin’ through - it’s not yer fault.”

    [nie chciało mi się myśleć.]
    Willow

    OdpowiedzUsuń
  150. She felt anger and concern at the mention of rape, though those emotions didn’t belong to her. Oh right, it didn’t know that much. That wasn’t its business, though.
    Her hand unconsciously rubbed her neck. She understood where he was coming from, that he actually didn’t know. After the anger and disappointment came understanding. And hope. She was glad they could talk about all of this calmly.
    “I understand why ye didn’t tell me. I am happy, that ye’re workin’ on yerself now. Actually, I…” Piercing pain in the back of her head made her stop talking. She let out a short cry of pain. A couple of red droplets fell on her plate. Blood? She brought hand to her nose and looked at her fingertips. Blood.
    “Shite, Sally ciùin…” she muttered, mostly annoyed. The pain wasn’t stopping though, just getting more and more severe. She looked at Ray, who probably was utterly confused. “Excuse me, I need to lie down…” she mumbled with some effort, standing up, her legs wobbling, her strength leaving her at rapid pace.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  151. Pokiwała głową, krzywiąc się.
    - Usłyszał słowo klucz, martwi się… - wymamrotała. - Chce tylko porozmawiać… potrzebuje mojej energii by to zrobić… moja się regeneruje… - wytłumaczyła, słabnącym głosem. Powoli jej świadomość odpływała. - Mogę się go pozbyć. Ale… to jest ta jedna rzecz… której nie zrobię. - Był na to bardzo prosty sposób, ale w tym wypadku nawet się nie wahała. Nie zrobi tego. I już. Z wielu powodów. - Czy to będzie… bardzo samolubne jeśli poproszę cię abyś został ze mną, dopóki się nie obudzę? - zapytała cicho, zamykając oczy. - Nie zaglądaj tylko do zlewu… jest bałagan… - To były ostatnie zrozumiałe słowa, później już tylko coś mamrotała, a potem kompletnie zasnęła. Jej twarz się rozluźniła, nie była już wykrzywiona bólem.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  152. [hm, hm, hm, nigdy w sumie nie planowałam, żeby Sally kogoś opętywał (he’s a friendly demon! ...or is he?), ale w sumie w tej sytuacji to nie będzie spoza jego charakteru :> ]

    Dziewczyna zastygła, z nieobecnym wyrazem twarzy, jakby wsłuchując się w jakiś odległy dźwięk. Uśmiechnęła się po chwili delikatnie.
    - Moja mała, ja tutaj o wszystko zadbam… - odezwała się tonem, którego rodzic użyłby do uspokojenia rozhisteryzowanego dziecka. - Starałem się nie ingerować za bardzo, ale nie mogę się dłużej powstrzymywać. - Spojrzała na Raya z najczystszą pogardą. - Popatrz na niego, popatrz na ten wrak człowieka. - W nienaturalnie szybki sposób znalazła się przy Rayu, chwyciła jego szyję i zaczęła unosić do góry. - On nic o tobie nie wie. Nie był przy tobie, gdy tego potrzebowałaś. On nie może ci już nic zaoferować. - Rzuciła Rayem niczym szmacianą lalką. - Od kiedy się pojawił nic już nie jest takie samo… - kontynuowała, jej głos zabarwił się smutkiem. Przykucnęła przy chłopaku wpatrując się w niego z niechęcią, jednak po chwili jej twarz wykrzywił najsłodszy uśmiech. Willow chyba nigdy się w ten sposób nie uśmiechnęła w swoim życiu. - Gdyby to ode mnie zależało, to bym skręcił ci kark, chłopczyku… ale ja, w przeciwieństwie do ciebie, wolę uniknąć sprawiania jej bólu, gdy mogę.

    Willow?

    OdpowiedzUsuń
  153. Przekrzywiła głowę w bok, na jej twarzy pojawiło się zdziwienie.
    - Chłopcze, twoja ignorancja przechodzi wszelkie pojęcie - stwierdziła. - Ja do niczego jej nie zmuszam. Ja tylko zaproponowałem rozwiązanie, ale to będzie jej decyzja czy je wykorzysta. - Wstała powoli, górując nad nim. - Próbujesz dochodzić do jakiś wniosków, posiadając ograniczoną wiedzę. - Znowu zamarła na kilka sekund, wsłuchując się w coś. Uśmiechnęła się po chwili, patrząc w okno. - Prawda, ale ja mam kilka wieków doświadczenia, moja mała. - Przeniosła chłodne spojrzenie z powrotem na Raya. - Wyjdziesz sam, czy mam cię stąd wynieść? - zapytała, tonem który bardziej pasował do pytania “kawa czy herbata?”.

    Willow...?

    OdpowiedzUsuń
  154. - Chłopcze, jesteś pierwszą osobą, którą uderzyłem od wieków… - westchnęła, kręcąc głową. - Nie muszę nią manipulować. Sama się nad tym zastanawia, jako że taka jest jej natura. Czy aż tak bardzo obawiasz się, że kochasz potencjalnego potwora? Może dlatego byłoby lepiej, gdyby wróciła do domu. Tam nikt by na nią w ten sposób nie patrzył. - Przeciągnęła się. - Widzisz, maleńka? Starałem się być miły, ze względu na ciebie. Ale on po prostu woli okno… - Spojrzała na Raya zrezygnowana. - Nie miałaś się co łudzić, że on kiedykolwiek zaakceptuje to kim naprawdę jesteś. - Zrobiła krok w jego stronę i zamarła. Na jej twarzy pojawiło się przerażenie. Wymamrotała w panice coś po gaelicku, po czym jej ciało opadło bezwładnie na ziemię, jakby nagle po prostu zasnęła.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  155. Obudziła się kilka godzin później, w towarzystwie migreny. Była wyczerpana, jak zwykle po takich wizytach, chociaż teraz jeszcze doszły do tego zakwasy. Ach, no tak. Nawet on teraz postanowił przekroczyć granicę. Chociaż rozumiała jego reakcję, nie zmieniało to faktu, że była wściekła. I nawet nie miała teraz siły krzyczeć. Ani rzucać krzesłami.
    - Ten pierdolony skurywsyn… - wymamrotała, zaciskając palce na mostku nosa.
    Rozumiała, ale jednak ją to bolało. Nie ufa się demonom, tak z założenia, jednak mimo wszystko nie spodziewała się tego po nim. Nie spodziewała się, że tak się przejmie tym co usłyszał. Chociaż wspomniał kiedyś, że będzie tolerował Raya do czasu… ale żeby…
    - Ray...? Jesteś tutaj? - wychrypiała, nie chcąc otwierać oczu. Było stanowczo za jasno.

    Willow!

    OdpowiedzUsuń
  156. Otworzyła ostrożnie jedno oko, by na niego spojrzeć. Był tutaj. Dlaczego?
    - Czy ja kiedykolwiek wyglądam dobrze? - mruknęła z przekąsem. Czasem chciałaby dla niego wyglądać lepiej niż zwykle, ale najczęściej lądowali w odwrotnych sytuacjach. - Woda wystarczy, dziękuję - odpowiedziała w końcu. Otworzyła drugie oko, przyglądając mu się uważniej. - Czy coś ci się stało? - zapytała. Przecież nadal dochodził do zdrowia, ta sytuacja mogła otworzyć stare rany. Te dosłowne, jak i te metaforyczne.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  157. Przyjęła jego pomoc, nawet tego specjalnie głęboko nie analizując. Bardziej skupiła się na tym jak bardzo ją wszystko boli. Upiła ostrożnie łyk wody. Szklankę musiała trzymać obiema dłońmi, inaczej nie mogła jej utrzymać.
    - To nie była moja siła… użył trochę energii, którą zmagazynował. Fakt, że się na to w ogóle zdecydował znaczy… że był bardzo zły. - Spojrzała na swoje dłonie. Zrobiły dzisiaj tyle złego. - Kiedy próbowałam podobnych sztuczek, wzmacniania kończyn magią, zazwyczaj kończyło się to połamanymi kośćmi… Byłam za słaba. A on mógł zrobić takie rzeczy… I to używając jedynie niewielkiej części swoich zapasów… - Zamyśliła się na chwilę. Cała ta zmagazynowana energia, niemal nienaruszona, nie potrafiła nawet sobie wyobrazić do czego byłaby zdolna, gdyby miała do wykorzystania jej pełen potencjał. Pomimo ceny… uwolnienie Gandxala brzmiało coraz bardziej kusząco.
    Rozejrzała się. Jej pokój nie wyglądał gorzej niż zwykle, chociaż o ile dobrze pamiętała to Gandxal narobił trochę bałaganu.
    - Nie musiałeś tego robić... dziękuję. Nie martw się, rozgardiasz nie będzie niczym nowym. - Wzruszyła ramionami. Przynajmniej jej pokój już nie był obklejony notatkami. Przestały być potrzebne. - Dlaczego twój ojciec cię dusił? - zapytała, zaskoczona.

    Willow

    OdpowiedzUsuń
  158. - A ja miałam nadzieję, że to był jego sposób na naukę jak wywinąć się magowi powietrza… - westchnęła. Takie praktyki były bardziej w stylu jej ojca.
    - Uwolnię go dopiero po… - Urwała, zagryzając wargi. Jej spojrzenie opadło na szklankę z wodą, którą nadal kurczowo trzymała w dłoniach. - Nie powinnam o tym mówić obcemu - odezwała się dopiero po dłuższej chwili. Uniosła spojrzenie na Raya, w jej oczach pojawił się dziwny błysk determinacji. - Ale skoro on popełnił nietakt, to ja też mogę. Obecnie nasz kontrakt jest jedynie… w pewnym sensie słowny. Ten spisany nie ma obecnie mocy, jako że jedna ze stron zginęła, zanim zdążyła komuś oficjalnie przekazać swój status. Czyli mi. W tym momencie nie mam nad nim żadnej kontroli, ale szczerze to… nie potrzebowałam jej do tej pory. Na co dzień jedynie czuję jego obecność i emocje, raz mocniej, raz słabiej. A on widzi co ja widzę, słyszy co ja słyszę. Teraz go nie ma, bo jestem wyczerpana. - Upiła trochę wody, bo zaczynała chrypieć. - Zostało mi powiedziane, bym raczej o nim nikomu nie wspominała, bo może to być źle postrzegane. A ja całe życie czułam jego obecność. Wszyscy czuliśmy. Zawsze był z naszym klanem. I wiem, że gdy inni ginęli, to jego to bolało. Chyba bardziej niż mnie. - Odstawiła szklankę. - Czasem łatwo jest zapomnieć o tym, że rzeczywiście nie powinno się mu do końca ufać. Jednak zostało mu trochę pokory. Posłuchał się, gdy rozkazałam mu odejść. A kiedy już oficjalnie przedłużę kontrakt - spojrzała Rayowi w oczy, - to stanie się on najbardziej zaufaną istotą w moim życiu.

    Willow

    OdpowiedzUsuń